23ปิยนันท์

ฝีมือการทำวิดีโอครั้งแรกในชีวิต

2010-02-08T02:24:00.000-08:00

พอดีคุณครูให้ลองทำวีดีโอ ครอบครัว ก็เลยลองหัดทำมันคง ไม่สวยมากหรอกแต่อยากบอกว่าตั้งใจมากๆ ทั้งนี้ทั้งนั้นหากไม่มีนายแบบนางแบบที่น่ารักงานนี้ก็คงไม่เกิด ขึ้นหากไม่มีเพื่อนที่ดีคอยแนะนำงานก็คงไม่เวิร์ค หากไม่มีครูสั่ง ให้ทำงานนี้คงไม่เกิดขึ้นมาเองเป็นแน่แท้ขอบคุณทุกคนค่ะ เชิญไปดูกันได้นะค่ะ ที่นี่เลย

http://www.youtube.com/watch?v=rErz217k-FI

ไดอารี่ออนไลน์...ตรุษจีนใกล้ถึงเหนื่อยอีกแล้วซิ

2010-02-02T07:30:00.000-08:00

กิจการที่บ้านค่ะ
บ้านของมีกิจการคือทำขนมไห้วเจ้าหรือที่เขาเรียกขนมเปี๊ยะนั่นแหละถ้าจำไม่ผิดกิจการนี้ก็ทำมานานพอๆกับอายุของฉันนี่แหละ

พอใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีนทีไรเป็นเหนื่อยทุกทีเพราะเราต้องเริ่มทำก่อนที่จะถึงวันตรุษจีนล่วงหน้าถึง2 สัปดาห์ซึ่งวันนี้ก็เป็นวันที่ 2

แล้วที่นอนดึกมากๆ ตื่น ตี 5 นอน 5 ทุ่ม แต่นี่แค่ฉันกับน้องนะ พ่อกับแม่นะหรอตื่น ตี2 ได้ พอผ่านช่วงนี้ไปก็คงจะได้นอนหลับสบาย

มากๆช่วงนี้การบ้านเยอะไหนจะต้องช่วยพ่อกับแม่อีกเลยกว่าจะได้นอนก็พอดี เที่ยงคืน เฮ้อ เหนื่อย แต่ก็ต้องทน

ไดอารี่ออนไลน์...กับโครงการรณรงค์ลดภาวะโลกร้อน

2010-01-29T04:02:00.000-08:00

เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา ทางกลุ่มสาระวิทยาศาสตร์ร่วมกับนักเรียนโครงการคณิตวิทย์
ซึ่งก็คือห้อง1ถึงห้อง3จัดแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับภาวะโลกร้อนเพื่อให้ทุกคนตระหนัก
ถึงปัญหานี้ ซึงกว่างานนี้จะเป็นรูปเป็นร่างมาได้ก็แทบแย่เหมือนกันห้องของเราเริ่มทำ
งานนี้กันเมื่อวันพฤหัสที่แล้วฉันได้รับมอบหมายให้หาข้อมูลเกี่ยวกับการแก้ไขปัญหา
ภาวะโลกร้อน เรามาทำงานกันวันพฤหัสและวันศุกร์แต่ก็ยังไม่สำเร็จดีก็เลยอยู่ต่อตอน
เย็นวันจันทร์เห็นของห้องอื่นๆแล้วก็โอ้โหมากๆของเราไม่ค่อยเด่นเลยถ้าเทียบกับเขา
แล้วเมื่อวันอังคารมาถึงตอนเปิดงานห้องของเราก็เรียกความสนใจได้ตรงที่ภูเขาไฟระ
เบิดนี่แหละตอนกลางวันมีการละเล่นของแต่ละห้องก็ได้ไปทัวน์มาทุกห้องเลย ไปห้อง
1 ได้ของรางวัลจากการตอบคำถามได้แฟ้มมา ก็รู้สึกว่าเป็นกิจกรรมที่ดีมันช่วยให้เรา
ตระหนักถึงสิ่งที่มันเป็นเรื่องใกล้ตัวที่ทุกคนละเลยกันมานานแล้ว
ก็ได้แต่หวังว่าโลกจะกลับมาน่าอยู่เหมือนเดิม

เรื่องเล่าดีๆ...สิ่งที่เหลืออยู่กับเวลาที่สายไป

2010-01-22T04:26:00.001-08:00

สิ่งที่เหลืออยู่กับเวลาที่สายไป
เรื่องเศร้า......สิ่งที่เหลืออยู่กับเวลาที่สายไป
พอดีไปเจอเรื่องนี้เข้า คิดว่าตรงใจมากๆเลยลองเอามาให้ลองอ่านกันดูนะ

"แกน่ะ เคยทำอะไรให้พ่อแม่ได้ภูมิใจบ้างไหม เรียนก็ไม่ได้เรื่องสู้น้องไม่ได้สักอย่างทำอะไรก็ไม่เป็น" เสียงแม่ด่าไม่เว้นแต่ละวัน โดยเฉพาะทุกครั้งวันประกาศผลสอบด้วยแล้ว แพรวไม่อยากจะคิดเลย แม่มักจะว่าเธอทุกครั้งที่เห็นผลสอบของเธอ แพรวมีน้องสาวอีกหนึ่งคน ชื่อว่า "แพร"

แพรเป็นคนเรียนเก่ง เล่นกีฬาเก่ง และที่สำคัญแพรเป็นคนสวยและน่ารัก ใครๆก็อยากเข้าใกล้ นั่นล่ะคือข้อแตกต่างระหว่างเธอและน้อง ส่วนเธอไม่มีอะไรดีสักอย่าง แพรวเคยคิดอยู่เสมอว่า หากวันใดที่ไม่มีเธอ แม่คงจะดีใจเพราะเธอไม่เคยทำอะไรได้ถูกใจแม่เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม่ไม่เคยยิ้มกับเธอ ไม่เคย.....เลย......แม้สักครั้ง

พ่อมักจะคอยอยู่ข้างแพรวเสมอในยามที่แม่ว่าเธอ แต่เดี๋ยวนี้พ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน นานๆครั้งพ่อถึงจะกลับบ้าน เมื่อพ่อกลับมา แพรวจะดีใจมากจนวิ่งเข้าไปหาพ่อเป็นคนแรก แพรวกำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายอยู่ในห้องเพลินๆ ขณะนั้นเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้วเธอได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้าน ใช่แน่ๆ ต้องเป็นพ่อ เธอปิดหนังสือวางไว้บนเตียง ใบหน้ายิ้มแย้ม พ่อกลับมาแล้วดีใจจัง ฉับพลันแพรวก็รีบวิ่งลงไปข้างล่าง "เก่งจังลูกพ่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วย อย่างนี้พ่อคงต้องให้รางวัลซะแล้ว" พ่อยิ้มแย้มเมื่อได้ทราบข่าวว่าลูกสาวคนเล็กสอบได้มหาวิทยาลัยของรัฐบาล

"น่าจะให้รางวัลแกสักหน่อยนะคะคุณ"

แม่เองก็พลอยยิ้มแย้มไปด้วย รอยยิ้มของแม่ซึ่งแพรวเองไม่มีทางได้
"เอาอย่างนี้เราไปเที่ยวกันทั้งครอบครัวเลยดีไหม แล้วยัยแพรวล่ะคุณ ผมไม่เห็นเลย"

พ่อเริ่มสังเกตว่าลูกสาวคนโตไม่ได้อยู่ที่นั่น

"โอ๊ย รายนั้นอย่าไปพูดถึงเลยค่ะคุณ วันๆเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง อย่าไปสนใจเลยค่ะ เรื่องไปเที่ยวก็ไม่รู้จะไปหรือเปล่า แม่ว่าเราไปดูกันดีกว่าไหมลูกว่าจะไปเที่ยวไหนกันดีไหมจ๊ะ"

แม่หันไปสนใจลูกสาวคนเล็กแทน แล้วทั้งสามพ่อแม่ลูกก็พากันไปดูหนังสือท่องเที่ยว แพรวมองภาพนั้น น้ำตาร่วงเผาะๆ นี่เธอเป็นส่วนเกินของบ้านหรือเปล่า แพรวเดินออกไปทางด้านหลังบ้านเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครใส่ใจว่าเธอจะอยู่ที่นั่นหรือเปล่า แพรวนั่งลงที่โต๊ะที่สนามหลังบ้านคนเดียว ท่ามกลางแสงจันทร์ "กำลังคุยกับพระจันทร์อยู่หรือไง" มีเสียงดังมาจากบ้านข้างๆ ชายหนุ่มยิ้มหน้าทะเล้นอยู่ที่กำแพงบ้าน แพรวหันไปยิ้มให้ "วันนี้กลับมาบ้านช้าจังนะ" แพรวหันไปคุยกับต้น ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านของเธอเอง

ต้นเป็นทั้งเพื่อนบ้านและเพื่อนของเธอ เขาอยู่ข้างเธอเสมอในยามที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจ

"ขอไปคุยด้วยนะ"

ว่าแล้วต้นก็กระโดดข้ามรั้วมายังบ้านของแพรว เขานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเธอ

"เป็นอะไรน่ะ ทำหน้าไม่สบายใจอย่างนั้น"

เขาจ้องมาที่หน้าของเธอ
"เปล่าหรอก ก็คิดอะไรเรื่อยๆ"
แพรวปฏิเสธ "เอาอีกแล้วชอบคิดมากอยู่เรื่อยๆเลยนะแพรว ต้นบอกแล้วอย่าคิดมาก"
ต้นตำหนิเหมือนเธอเป็นเด็กๆ "เรา.....เรา......" น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ตอนนี้มันกลั้นไว้ไม่ไหวเสียแล้ว

เขาจ้องมาที่หน้าของเธอ
"เปล่าหรอก ก็คิดอะไรเรื่อยๆ"
แพรวปฏิเสธ "เอาอีกแล้วชอบคิดมากอยู่เรื่อยๆเลยนะแพรว ต้นบอกแล้วอย่าคิดมาก"
ต้นตำหนิเหมือนเธอเป็นเด็กๆ "เรา.....เรา......" น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ตอนนี้มันกลั้นไว้ไม่ไหวเสียแล้ว

"อยากร้องก็ร้องออกมาเลย ร้องออกมาให้หมด ต้นจะอยู่ข้างๆแพรวเองนะ"
เขากุมมือของเธอเอาไว้เป็นการปลอบใจ สักพักแพรวก็หยุดร้องไห้
"ขอบใจมากนะ ถ้าไม่มีต้น เราก็คงไม่รู้จะไปร้องไห้กับใคร" แพรวเริ่มยิ้มออก "พี่ต้นคะ"
เสียงแพรดังมาจากทางด้านหลังของทั้งสอง ต้นและแพรวหันไปทางต้นเสียงนั้น

"แพรมีอะไรเหรอ" "แพรสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ค่ะ แล้วพ่อก็กำลังจะพาพวกเราไปเที่ยวต่างจังหวัดค่ะ" แพรยิ้มแย้มพูดคุยกับต้นโดยที่ไม่หันมาแพรว หรือสนใจเลยสักนิดว่าพี่สาวของเธอก็อยู่ที่นั่นด้วย "อย่างนั้นแพรวก็ไปกับเขาด้วยสิ" ต้นหันมามองหน้าแพรว เธออ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบอย่างไร

"พวกเรา" ที่แพรหมายถึงนั้นคงหมายถึงแค่พ่อ แม่และแพรมากกว่า "ต้น แพรวขอตัวก่อนนะ จะขึ้นนอนแล้วล่ะ ฝันดีนะ"

"พวกเรา" ที่แพรหมายถึงนั้นคงหมายถึงแค่พ่อ แม่และแพรมากกว่า "ต้น แพรวขอตัวก่อนนะ จะขึ้นนอนแล้วล่ะ ฝันดีนะ"

แพรวลุกขึ้นร่ำลาเพื่อนแล้วก็เดินเข้าบ้านไป ส่วนแพรอยู่คุยต่ออีกสักพักต้นก็ขอตัวเข้าบ้าน แพรวกลับมานั่งอ่านหนังสือนิยายของเธอต่อ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น แพรวดีใจรีบไปเปิดประตู พ่อคงมาหาเธอสินะ แพรวเปิดประตูพร้อมกับรอยยิ้ม แต่ทันใดนั้นรอยยิ้มนั้นก็จางไปเมื่อคนที่เคาะประตูนั้นไม่ใช่พ่อ แต่เป็นแพรนั่นเอง "ขอฉันเข้าไปในห้องหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่"

แพรพูดด้วยน้ำเสียงห้วน "เข้ามาก่อนสิ" แพรเดินเข้ามาทำท่าทางสำรวจห้องแล้วก็นั่งลงกับเตียงอย่างถือวิสาสะ "ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่" แพรวปิดประตูแล้วหันมามองหน้าน้องว่ากำลังจะบอกอะไรกับเธอ "พี่ต้นน่ะ เขาไม่เหมาะสมกับพี่หรอกนะ เขาทั้งหล่อ เรียนเก่งแล้วก็รวย แล้วดูตัวพี่สิมีอะไรเทียบเขาได้บ้าง ทางที่ดีพี่อย่าไปยุ่งกับเขาดีกว่า พี่ก็น่าจะรู้ตัวเองดีนะ ฉันพูดแค่นี้หวังว่าพี่คงจะเข้าใจ ถ้าไม่โง่จนเกินไป"

ว่าแล้วแพรก็เปิดประตูห้องแล้วก็เดินกลับที่ไปที่ห้องของตัวเอง ทิ้งให้แพรวงุนงงกับคำพูดทั้งหลายของน้องสาว หลังจากวันนั้น แพรวพยายามหลบหน้าต้นอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดและไม่เข้าใจว่าหญิงสาวกำลังพยายามคิดจะทำอะไรกันแน่ "แพรว" ต้นเรียกเอาไว้ในขณะที่แพรวกำลังเดินจะเข้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงเรียกเธอก็รีบจ้ำอ้าวเพื่อหนีเข้าบ้าน แต่ไม่ทันต้นที่วิ่งมาดักหน้าเอาไว้ "นี่แพรวกำลังหลบหน้าต้นใช่ไหม" ต้นจ้องหน้าเธอพยายามจะขอคำตอบ "มันไม่ใช่อย่างนั้น" แพรวปฏิเสธ "แพรว แพรวเป็นอะไรไป บอกต้นสิ เกิดอะไรขึ้น" ต้นเริ่มเสียงดังขึ้น เขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วในตอนนี้ "แพรวเปล่า"

ว่าแล้วแพรก็เปิดประตูห้องแล้วก็เดินกลับที่ไปที่ห้องของตัวเอง ทิ้งให้แพรวงุนงงกับคำพูดทั้งหลายของน้องสาว หลังจากวันนั้น แพรวพยายามหลบหน้าต้นอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดและไม่เข้าใจว่าหญิงสาวกำลังพยายามคิดจะทำอะไรกันแน่ "แพรว" ต้นเรียกเอาไว้ในขณะที่แพรวกำลังเดินจะเข้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงเรียกเธอก็รีบจ้ำอ้าวเพื่อหนีเข้าบ้าน แต่ไม่ทันต้นที่วิ่งมาดักหน้าเอาไว้ "นี่แพรวกำลังหลบหน้าต้นใช่ไหม" ต้นจ้องหน้าเธอพยายามจะขอคำตอบ "มันไม่ใช่อย่างนั้น" แพรวปฏิเสธ "แพรว แพรวเป็นอะไรไป บอกต้นสิ เกิดอะไรขึ้น" ต้นเริ่มเสียงดังขึ้น เขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วในตอนนี้ "แพรวเปล่า"

เธอไม่รู้จะพูดอย่างไรได้แต่ปฏิเสธลูกเดียว ทั้งต้นและแพรวเริ่มทะเลาะเสียงดังมากขึ้น "ต้นรักแพรวนะ ได้ยินไหมต้นรักแพรว" เขาพูดเสียงดังและก็ดังมากพอที่แพรที่ยืนอยู่หน้าบ้านจะได้ยินด้วย แพรวดีใจเหลือเกินที่เธอได้ยินคำนั้นจากปากเขา แต่เธอไม่อยู่ในฐานะที่จะรับความรู้สึกนั้นได้ แพรวไม่รู้จะทำอย่างไร เธอได้แต่ร้องไห้ รู้สึกสับสนไปหมด อ้อมแขนที่แข็งแรงของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น ความรู้สึกนี้ที่เธอไม่เคยได้จากผู้เป็นพ่อหรือแม่เลยสักครั้งเดียว แพรวรู้สึกอบอุ่นและมั่นคง แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้เธอแก้ปัญหาทุกๆอย่างได้ "พี่แพรว พี่ต้น" แพรตะโกนด้วยเสียงเกรี้ยวกราด ทำให้ทั้งสองผละจากกัน แพรวรีบปาดน้ำตาทิ้งให้หมด

"พี่ทำอย่างนี้ได้ยังไงกัน ไหนพี่ว่ายกพี่ต้นให้ฉันแล้ว แต่วันนี้กลับจะกลืนน้ำลายตัวเองหรือไงกัน" แพรต่อว่า "นี่มันอะไรกันแพรว ต้นไม่เข้าใจ" ต้นหันมามองหน้าแพรว แววตาของเขาสับสนกับเรื่องที่ได้ยินมาก "พี่ไม่ได้พูดอย่างนั้นแพร" แพรวส่ายหน้าปฏิเสธ "พี่พูดสิ พี่พูด จำไม่ได้หรือไง" แพรขี้ตู่เอาอย่างนั้น เธอจ้องหน้าแพรว ดวงตานั้นแสดงแววเกลียดชัง

"พี่ทำอย่างนี้ได้ยังไงกัน ไหนพี่ว่ายกพี่ต้นให้ฉันแล้ว แต่วันนี้กลับจะกลืนน้ำลายตัวเองหรือไงกัน" แพรต่อว่า "นี่มันอะไรกันแพรว ต้นไม่เข้าใจ" ต้นหันมามองหน้าแพรว แววตาของเขาสับสนกับเรื่องที่ได้ยินมาก "พี่ไม่ได้พูดอย่างนั้นแพร" แพรวส่ายหน้าปฏิเสธ "พี่พูดสิ พี่พูด จำไม่ได้หรือไง" แพรขี้ตู่เอาอย่างนั้น เธอจ้องหน้าแพรว ดวงตานั้นแสดงแววเกลียดชัง

"แพรว ต้นเข้าใจแล้ว แต่ต้นขอบอกอย่างนะ ต้นมีหัวใจ และไม่ใช่สิ่งของที่แพรวจะยกให้ใครก็ได้ แพรวใจร้ายมากที่ทำกับต้นอย่างนี้ ในเมื่อแพรวไม่ต้องการต้นก็น่าจะบอกกันดีๆ ไม่น่าทำกันอย่างนี้เลย ต้นเสียใจจริงๆ" ต้นมองแพรวด้วยสายตาที่เย็นชา แล้วคำว่า "รัก" ล่ะหายไปไหนกัน แพรวไม่อาจจะทนอยู่ตรงนั้นได้ ต้นเดินจากไปไม่ฟังแม้เสียงเรียกของเธอ แพรวจึงวิ่งเข้าบ้านไป แต่แพรยังคงตามเข้ามาในห้องรับแขกอีก "เธอทำอย่างนี้ทำไมกันแพร" แพรวร้องไห้ เธออยากจะรู้นักว่าน้องสาวของเธอทำไมถึงได้ใจร้ายอย่างนี้

"ฉันอยากจะให้พี่เจียมตัวเอาไว้ว่าพี่น่ะมันเป็นใครกัน พี่ไม่เหมาะกับเขา ฉันเคยเตือนพี่แล้ว พี่เองก็น่าจะรู้ตัว วันนั้นฉันคงพูดไม่ชัดเจน แต่วันนี้ฉันจะขอประกาศ ฉันรักพี่ต้น และจะทำทุกวิถีทางไม่ว่าจะทางใดก็ตามให้เขารักฉัน"

"ฉันอยากจะให้พี่เจียมตัวเอาไว้ว่าพี่น่ะมันเป็นใครกัน พี่ไม่เหมาะกับเขา ฉันเคยเตือนพี่แล้ว พี่เองก็น่าจะรู้ตัว วันนั้นฉันคงพูดไม่ชัดเจน แต่วันนี้ฉันจะขอประกาศ ฉันรักพี่ต้น และจะทำทุกวิถีทางไม่ว่าจะทางใดก็ตามให้เขารักฉัน"

"เธอมันปีศาจชัดๆ" มือของเธอฟาดลงไปบนใบหน้าของน้องสาวเสียงดังเพี๊ยะ "เกินไปแล้วนะ นังแพรว แกกล้าตบลูกชั้นเหรอ" เสียงแม่ตะวาด "แพรวทำร้ายแพรค่ะแม่ แม่ต้องช่วยแพรนะคะ" แพรรีบวิ่งแจ้นไปหลบหลังแม่และฟ้องแม่ทันที

"เธอมันปีศาจชัดๆ" มือของเธอฟาดลงไปบนใบหน้าของน้องสาวเสียงดังเพี๊ยะ "เกินไปแล้วนะ นังแพรว แกกล้าตบลูกชั้นเหรอ" เสียงแม่ตะวาด "แพรวทำร้ายแพรค่ะแม่ แม่ต้องช่วยแพรนะคะ" แพรรีบวิ่งแจ้นไปหลบหลังแม่และฟ้องแม่ทันที

"แกกล้าดียังไงมาทำอย่างนี้กับลูกชั้น สู้น้องไม่ได้ อิจฉาน้องแล้วทำร้ายร่างกายน้องหรือไง มากไปแล้วนะ"

"แกกล้าดียังไงมาทำอย่างนี้กับลูกชั้น สู้น้องไม่ได้ อิจฉาน้องแล้วทำร้ายร่างกายน้องหรือไง มากไปแล้วนะ"

แม่ฟาดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าสีขาวซีดของแพรว เป็นการเอาคืนที่แพรวตบหน้าน้องสาว แพรวกุมใบหน้าของตัวเองไว้ น้ำตาไหลพรากอย่างกั้นไม่อยู่

"คำก็ลูกชั้น สองคำก็ลูกชั้น แพรวถามจริงๆเถอะ แม่เก็บแพรวมาเลี้ยงหรือเปล่า ทำไมแม่ไม่เคยรักแพรวเลย แม่ไม่เคยเห็นแพรวเป็นลูกเลยใช่ไหมคะ แพรวสู้น้องไม่ได้ แพรวไม่เคยทำให้แม่ภูมิใจ ไม่เคยทำให้แม่ดีใจเลยสักครั้งใช่ไหมคะ แม่ถึงไม่รักแพรว ใช่ไหมคะแม่"

แพรวมองหน้าแม่ จ้องมองหน้าผู้เป็นแม่หาคำตอบ ผู้เป็นแม่อึ้งไปเมื่อเห็นภาพนั้น แต่แล้วก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว "แกอย่ามานอกเรื่องนะ" แม่ตะวาด

แพรวรู้สึกเสียใจมากที่แม่ไม่เคยเห็นความรู้สึกของเธอเลย เธอจึงเดินออกจากบ้านไป แต่ยังคงได้ยินเสียงแม่ที่ตะโกนด่าไล่หลังมา แพรวเดินมากดออดบ้านของต้น พี่เดือนคนทำงานบ้านเดินออกมาเปิดประตู และให้เธอรออยู่สนามหน้าบ้าน ต้นเดินมาพบเธอแล้ว แววตาของเขาที่มองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับไม่รู้จักกันมาก่อน "ต้น แพรวขอโทษ แต่แพรวยืนยันว่า แพรวไม่เคยยกต้นให้ใคร แพรวรักต้น รักเสมอและจะรักตลอดไป" เธอพูดกับหลังของเขา เพราะต้นไม่แม้แต่จะหันหน้ามามองเธอ

"เก็บคำว่ารักของแพรวไว้เถอะ ต้นซึ้งใจกับมันมาก กลับไปได้แล้ว ต้นมีงานต้องทำ"

เขาตัดบท แพรวรู้สึกเสียใจที่แม้แต่คนที่เคยบอกจะอยู่ข้างเธอก็ยังเย็นชากับเธอ วันนี้แพรวไม่เหลือใครอีกแล้ว แพรวมองภาพชายหนุ่มที่เธอรักมากที่สุด ก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมน้ำตาเงียบๆ ต้นเหลือบมองหญิงสาวเล็กน้อย โดยไม่รู้เลยว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้มีโอกาสมองเห็นเธอในช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่ คืนนั้นขณะแพรวเขียนจดหมายไว้สองฉบับวางไว้บนโต๊ะ แล้วเธอก็เดินลงไปข้างล่างพบแม่กำลังนั่งดูทีวีอยู่อย่างมีความสุขกับแพร

เธอนั่งพับเพียบกราบลงที่เท้า แม่ไม่เข้าใจกับการกระทำของเธอจึงเอาเท้าหนี แพรวเงยหน้าขึ้นมองแม่

เธอนั่งพับเพียบกราบลงที่เท้า แม่ไม่เข้าใจกับการกระทำของเธอจึงเอาเท้าหนี แพรวเงยหน้าขึ้นมองแม่

"ขอให้แพรวได้มีโอกาสกราบแม่เป็นครั้งสุดท้าย"

เธอพูดทั้งน้ำตา แล้วก็เดินจากไปขึ้นห้องนอน เช้าวันรุ่งขึ้นพ่อกลับมาบ้านพร้อมกับตั๋วเครื่องบินไปเที่ยวภูเก็ต พ่อเปิดประตูห้องนอนของแพรว เพื่อจะพาลูกสาวคนโตไปเที่ยวด้วย แต่สิ่งที่เห็นคือ แพรวยังคงนอนอยู่บนเตียงเช่นเดิม

เธอพูดทั้งน้ำตา แล้วก็เดินจากไปขึ้นห้องนอน เช้าวันรุ่งขึ้นพ่อกลับมาบ้านพร้อมกับตั๋วเครื่องบินไปเที่ยวภูเก็ต พ่อเปิดประตูห้องนอนของแพรว เพื่อจะพาลูกสาวคนโตไปเที่ยวด้วย แต่สิ่งที่เห็นคือ แพรวยังคงนอนอยู่บนเตียงเช่นเดิม

"แพรวไปเที่ยวกันเถอะลูกเอาแต่นอนอยู่เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก ปกติเราไม่นอนขี้เซาอย่างนี้นี่"

พ่อเดินยิ้มมานั่งลงที่เตียงข้างๆเธอ แต่แพรวยังคงนอนไม่ลุกขึ้นมาคุยมายิ้มกับพ่อเหมือนเดิม

"แพรว แพรว" พ่อเรียกย้ำอีก มือที่กำอยู่แบออก ยานอนหลับจำนวนมากอยู่ในมือของเธอ พ่อมองแล้วหน้าซีด

"แพรว แพรว" พ่อเรียกย้ำอีก มือที่กำอยู่แบออก ยานอนหลับจำนวนมากอยู่ในมือของเธอ พ่อมองแล้วหน้าซีด

"แพรว ไม่นะ แพรวลูกอย่าทำอะไรโง่ๆนะ แพรว" พ่อตะโกนร้องสุดเสียงด้วยความตกใจ พ่อกอดร่างที่ไร้วิญญาณของแพรวเอาไว้แน่น บัดนี้เธอไม่ต้องแบกความทุกข์ไว้อีกแล้ว ไม่ต้องเสียใจและไม่ต้องมีน้ำตาอีก

มีเพียงซองจดหมายสองซองที่พอจะบอกเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมด กราบเท้าคุณพ่อคุณแม่ ขณะที่กำลังอ่านจดหมายฉบับนี้แพรวคงไม่อยู่ที่นี่แล้ว แพรวอยากจะขอโทษในทุกๆอย่าง แม้แพรวจะไม่ใช่ลูกที่ดี ไม่เคยทำให้พ่อและแม่ภูมิใจ แพรวอยากเห็นรอยยิ้มของแม่สักครั้งที่ยิ้มให้แพรว แต่ตอนนี้แพรวคงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว แม้แม่จะไม่เคยรักแพรว แม้แม่จะว่าแพรวแต่แพรวไม่เคยโกรธแม่เลยสักครั้ง แพรวรู้ตัวดีว่าแพรวไม่เคยทำให้แม่ชื่นใจ จะแปลกอะไรถ้าแม่จะไม่รักแพรว แพรวรู้ฐานะของตัวเองดี วันนี้ไม่มีแพรว แม่คงสบายใจ แพรวหวังว่าการตัดสินใจของแพรวครั้งนี้คงจะถูกใจแม่ อย่างน้อยก็มีสักครั้งที่แพรวได้มีโอกาสทำเพื่อแม่แพรวอยากบอกพ่อกับแม่ว่า "แพรวภูมิใจค่ะที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อกับแม่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหรืออะไรจะเปลี่ยนแปลงไป ไม่ว่าแพรวจะไปอยู่ที่ไหน แต่มีสิ่งนึงที่ยังเหลืออยู่ และจะเป็นอย่างนี้ตลอดไปคือ แพรวรักพ่อกับแม่ค่ะ" รักเสมอจากลูกสาวคนโต แพรว. "แพรว ไม่นะลูกไม่" พ่อยังคงร้องไห้เสียใจกับการจากไปกับลูกสาวคนโต

"แพรวววววววววววววววววว................." เสียงของผู้เป็นแม่ร้องไห้ เธอไม่น่าเลย ต้นเหตุที่ทำให้แพรวตัดสินใจอย่างนี้ก็คือเธอ เธอคนเดียว แม่ร้องไห้เสียใจกับการกระทำของตัวเอง

"แพรวลูกรัก แม่ขอโทษที่ไม่เคยใส่ใจลูก ไม่เคยจะสนใจความรู้สึกของลูก แม้ลูกจะไม่เคยทำอะไรให้แม่ภูมิใจ แต่แม่ก็รักลูก แม่ขอโทษลูก แพรวลูกอยากเห็นแม่ยิ้มให้ลูกใช่ไหมจ๊ะ แม่จะยิ้มให้ลูกเห็นนะลูก แม่จะเอาใจลูกให้ทุกอย่างที่ลูกต้องการเลย ขออย่างเดียวอย่างทิ้งแม่ไปนะลูก กลับมาหาแม่สิลูก แพรววววว"

ผู้เป็นแม่ร้องไห้คร่ำครวญ ต่อร่างที่ไม่ไหวติงของ ลูกสาว แพรวกอดแม่เอาไว้แน่น นี่แหละที่เธออยากทำมานาน ต้นตื่นขึ้นมาตอนเช้า พี่เดือนยื่นซองสีชมพูให้เขา ทำให้เขารู้สึกแปลกใจมากว่านั่นคืออะไร

"จดหมายจากคุณแพรวค่ะ" พี่เดือนบอกแค่นั้น ต้นรับมาอย่างงุนงง เขาค่อยๆแกะจดหมายออก เห็นใจความจดหมายว่า กราบเท้าคุณพ่อคุณแม่ ถึง ต้นคนที่แพรวรักมากที่สุด แม้ต้นจะไม่ยอมรับคำว่ารักจากแพรว แต่แพรวก็ยังจะยืนยันว่าแพรวรู้สึกเช่นนั้น

แพรวรักต้นและรักมานานแล้ว ต้นเป็นคนแรกและคนเดียวที่อยู่ข้างแพรวในยามที่แพรวท้อแท้ และหมดกำลังใจ และเป็นคนเดียวที่แพรวรัก แพรวดีใจมากที่ได้ยินว่าต้นเองก็รักแพรวเช่นกัน

แต่ต่อไปนี้จะไม่มีแพรวที่ขี้แย ต้องร้องไห้ให้ต้นคอยปลอบอีกแล้ว แพรวรักต้นเสมอนะและจะรักตลอดไปไม่ว่าแพรวจะไปอยู่ที่ไหนก็ตาม รักตลอดไป แพรว.

"แพรว เอามาให้หรือครับพี่เดือน" ต้นหันมาถาม "เปล่าหรอกค่ะ

คุณวินิตคุณพ่อของเธอเอามาให้ค่ะ

คุณแพรวเธอเสียแล้วค่ะ" "แพรวตายแล้ว"

คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเขา "ไม่จริงแพรวไม่ตาย ไม่............" ต้นร้องอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากได้รู้จากพี่เดือนว่าแพรวกินยานอนหลับเกินขนาดจนเสียชีวิตเมื่อคืน เขาเองก็มีส่วนผลักดันให้เธอทำเช่นนั้น

หลังจากได้รู้จากพี่เดือนว่าแพรวกินยานอนหลับเกินขนาดจนเสียชีวิตเมื่อคืน เขาเองก็มีส่วนผลักดันให้เธอทำเช่นนั้น

เขายืนค้างไร้ความรู้สึกใดๆ แต่แล้วก็มีลมผ่านมาเย็นๆวูบหนึ่ง แล้วกลายเป็นความรู้สึกที่อบอุ่น "ต้น แพรวรักต้นที่สุด แพรวอยากอยู่กับต้น อยากให้ต้นอยู่ข้างๆแพรว แต่แพรวคงทำไม่ได้แล้ว แพรวต้องไปแล้ว ถึงเวลาของแพรวแล้ว"

แพรวกอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจากไป ต้นรู้สึก รู้สึกได้ว่านั่นคือแพรว แต่เขาคงไม่มีทางรั้งเธอไว้ได้อีกแล้ว เขาเป็นคนที่อยู่ข้างๆเธอคอยดูแลเธอ ให้ความรักกับเธอ

แพรวเองรักเขาแต่วันนั้นเขากลับปฏิเสธความรู้สึกของเธอ ทำลายความรู้สึกของเธออย่างไม่ใยดี วันนี้สวรรค์คงลงโทษเขาแล้ว แพรวจากไปแล้ว เขาไม่มีโอกาสได้ดูแลผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดอีกแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้ก็คือคำว่ารักกับเวลาที่สายไป นั่นคือบทลงโทษที่สวรรค์มอบให้.

ที่มา http://pha.narak.com/topic.php?No=00650

งานภาษาไทย...สรุปเรื่องย่อมหาเวศสันดรทั้ง 13 กัณฑ์

2010-01-21T04:08:00.000-08:00

สรุปเรื่องย่อมหาเวศสันดรทั้ง 13 กัณฑ์
1. กัณฑ์ทศพร เริ่มตั้งแต่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ แล้วเสด็จไปเทศนาโปรดพระเจ้าพิมพิสาร ต่อจากนั้นเสด็จไปโปรดพุทธบิาและพระประยูรญาติที่กรุงกบิลพัสดุ์ เกิดฝนโบกขรพรรษ พระสงค์สาวกกราบทูลอาราธนาให้ทรงแสดงเรื่องมหาเวสสันดรชาดก เริ่มตั้งแต่เมื่อกัปที่ 98 นับแต่ปัจจุบัน พระนางผุสดีซึ้งจะทรงเป็นพระมารดาของพระเวสสันดร ทรงอธิษฐานขอเป็นมารดาของผู้มีใจบุญจบลงตอนพระนางได้รับพร 10 ประการจากพระอินทร์ อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ ผู้นั้นจะได้รับทรัพย์สมบัติดังปรารถนา ถ้าเป็นสตรีจะได้สามีที่เป็นที่ชอบเนื้อเจริญใจ บุรุษจะได้ภรรยาเป็นที่ต้องประสงค์อีกเช่นเดียวกันจะได้บุตรหญิงชายเป็นคนว่านอนสอนง่าย มีรูปร่างที่งดงาม มีความประพฤติดีกริยาเรียบร้อย

พระอินทร์ประทานพร 10 ประการแด่พระนางผุสดี

2. กัณฑ์หิมพานต์ พระเวสสันดรทรงเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าสัญชัยกับพระนางผุสดี แห่งแคว้นสีวีราษฎร์ประสูติที่ตรอกพ่อค้า เมื่อพระเวสสันดรได้รับเวนราชสมบัติจากพระบิดา ได้พระราชทานช้างปัจจัยนาเคนทร์แก่กษัตริย์แคว้นกลิงคราชฎร์ ประชาชนไม่พอใจ พระเวสสันดรจึงถูกพระราชบิดาเนรเทศไปอยู่ป่าหิมพานต์ อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ ย่อมได้สิ่งที่ปรารถนาทุกประการ ครั้นตายแล้วได้บังเกิดในสุคติโลกสวรรค์เสวยสมบัติอันมโหฬาร มีบริวารแวดล้อมบำรุงบำเรออยู่เป็นนิตย์จุติจากสวรรค์แล้ว จะลงมาเกิดในตระกูลขัตติยะมหาศาลหรือตระกูลพราหมณ์มหาศาลอันบริบูรณ์ด้วยทรัพย์ศฤงคารบริวารมากมายนานาประการจะประมาณมิได้ ประกอบด้วยการสบายใจทุกอิริยาบท

3. กัณฑ์ทานกัณฑ์ ก่อนเสด็จไปอยู่ป่า พระเวสสันดรได้พระราชทานสัตสดก มหาทาน คือช้าง ม้า รถ ทาสชาย ทาสหญิง โคนม และ นางสนม อย่างละ 700 อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะบริบูรณ์ด้วยแก้วแหวยนเงินทองทาส ทาสี และสัตว์ 2 เท้า 4 เท้า ครั้นตายแล้วจะได้ไปเกิดในฉกาพจรสวรรค์มีนางเทพอัปสรแวดล้อมมากมายเสวยสุขในปราสาทแล้วด้วยแก้ว 7 ประการ

4. กัณฑ์วนปเวสน์ พระเวสสันดรทรงพระนางมัทรีและพระชาลี ( โอรส ) พระกัณหา (ธิดา ) เสด็จจากเมืองผ่านแคว้น เจตราษฎร์ จนเสด็จถึงเขาวงกตในป่าหิมพานต์ อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้รับความสุขทั้งโลกนี้และโลกหน้าจะได้เป็นบรมกษัตริย์ในชมพูทวีป เป็นผู้ทรงปรีชาเฉลียวฉลาดสามาร๔ปราบอริราชศัตรูให้ย่อยยับไป

5. กัณฑ์ชูชก ชูชกพราหมณ์ ขอทานได้นางอมิตตาบุตรสาวของเพื่อนเป็นภรรยา นางใช้ให้ชูชกไปของสองกุมาร ชูชกเดินทางไปสืบข่าวในแคว้นสีวีราษฎณ์ สามารถหลบหลีกการทำร้ายของชาวเมือง พบพรานเจตบุตรลวงพรานเจตบุตรให้บอกทางไปยังเขาวงกต อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้บังเกิดในตระกูลกษัตริยบ์ ประกอบด้วยสมบัติอันงดงามกว่าคนทั้งหลาย จะเจรจาปราศรัยก็ไพเราะเสนาะโสต แม้จะได้สามีภรรยา และบุตรธิดาก็ล้วนแต่มีรูปทรงงดงามสอนง่าย

6. กัณฑ์จุลพน ชูชกเดินทางผ่านป่าตามเส้นทางที่เจตบุตรแนะจนถึงที่อยู่ของอัจจุตฤาษี อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ แม้จะบังเกิดในปรภพใดๆจะเป็นผู้สมบูรณ์ด้วยสมบัติบริวาร จะมีอุทยานอันดารดาษด้วยไม้หอมตรลบไป แล้วจะมีสระโบกขรณีอันเต็มไปด้วยประทุมชาติ ครั้นตายไปแล้วก็ได้เสวยทิพยสมบัติในโลกหน้าสืบต่อไป

7. กัณฑ์มหาพน ชูชกลวงอัจจุตฤาษี ให้บอกทางผ่านป่าไม้ใหญ่ไปยังที่ประทับของพระเวสสันดร อานิสงค์ของผ้บูชากัณฑ์นี้คือ จะเสวยสมบัติใดในดาวดึงส์เทวโลกนั้นแล้ว จะได้ลงมาเกิดเป็นกษัตริย์มหาศาล มีทรัพย์ศฤงคารบริวารมากมี อุทยานและสระโบกขรณีที่เป็นประพาส เป็นผู้บริบูรณ์ด้วยด้วยศักดานุภาพเฟื่องฟุ้งไปทั่วชมพูทวีป อีกทั้งจักได้เสวยอาหารทิพย์เป็นนิตย์นิรันดร

8. กัณฑ์กุมาร ชูชกทูลขอสองกุมาร ทุบตีสองกุมารเฉพาะพระพักตร์พระเวสสันดร แล้วพาออกเดินทาง อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ ย่อมประสบผลสำเร็จในสิ่งที่ปรารถนา ครั้นตายไปแล้วได้เกิดในฉกามาพจรสวรรค์ในสมัยที่พระศรีอาริยาเมตไตรมาอุบัติก็จะได้พบศาสนาของพระองค์ จะได้ถือปฏิสนธิในตระกูลกษัตริย์ ตลอดจนได้สดับตรับฟังพระสัทธรรมเทศนาของพระองค์ แล้วบรรลุพระอรหัตตผลพร้อมด้วยปฏิสัมภิทาทั้ง 4 ด้วยบุญราศีที่ได้อบรมไว้

9. กัณฑ์มัทรี พระนางมัทรีเสด็จกลับจากหาผลไม้ในป่าออกติดตสมสองกุมารตลอดทั้งคืน จนถึงทรงงิสัญญี ( สลบ ) เฉพาะพระพักตร์พระเวสสันดร เมื่อทรงฟื้นแล้วพระเวสสันดรตรัสเล่าความจริงเกี่ยวกับสองพระกุมาร พระนางทรงอนุโมทธนาด้วย อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ เกิดในโลกหน้าจะเป็นผู้มั่งคั่งสมบูรณ์ด้วยทรัพย์สมบัติเป็นผู้มีอายุยืนยาวทั้งประกอบด้วยรูปโฉมงดงามกว่าคนทั้งหลาย จะไปในที่ใดๆก็จะมีแต่ความสุขทุกแห่งหน

10. กัณฑ์สักกบรรณ พระอินทร์พระเกรงว่าจะมีผู้มาขอพระนางมัทรีจึงแปลงเป็นพราหมณ์ชรามาทูลขอพระนางมัทรีแล้วฝากไว้กับพระเวสสันดร อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะเป็นผ้ที่เจริญด้วยลาภยศตลอดจนจตุรพิธพรทั้ง 4 คืออายุวรรณธ สุขะ พละ ตลอดกาล

11. กัณฑ์มหาราช ชูชกเดินทางเข้าไปแคว้นสีวีราษร์ พระสัญชัย ทรงไถ่สองกุมาร ชูชกได้รับพระรายชทานเลี้บง และ ถึงแก่กรรมด้วยกินอาหารมากเกินควร อานิสงค์ขชองผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้มนุษสมบัติ สวรรค์สมบัติ และนิพพานสมบัติเมื่อเกิดเป็นมนุษย์จะได้เป็นพระราชาเมื่อจากโลกมนุษย์ไปก็จะไปเสวยทิพยืสมบัติ ในฉกามาพจรสวรรค์มีนางเทพอัปสรเป้นบริวาร ครั้นบารมีแก่กล้าก็จะได้นิพพานสมบัติอันตัดเสียซึ้งชาติ ชรา พยา มรณธ พ้นจากโอฆะทั้งสามมีกาโมฆะ เป็นต้น

12. กัณฑ์ฉกษัตริย์ กษัตริย์แคว้นถลิงราชย์ทรงคืนช้างปัจจัยนาเคนทร์ พระเจ้ากรุงสญชัย พระนางผุสดี พระชาลี พระกัณหา เสด็จไปทูลเชิญพระเวสสันดร พระนางมัทรีกลับพระนคร เมื่อกษัตริย์ทั้งหกพระองค์ทรงพบกันก็ทรงวิสัญญี ต่อมาฝนโบกขรพรรษตกจึงทรงฟื้นขึ้น อานิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้เป็นผู้ที่เจริญด้วยพร 4 ประการ คือ อายุ วรรณะ สุขะ พละ ทุกๆชาติแล

13. กัณฑ์นครกัณฑ์ กษัตริย์หกพระองค์เสด็จกลับพระนคร พระเวสสันดรได้ครองราชย์ดังเดิม บ้านเมืองสมบูรณ์พูนสุข อาณิสงค์ของผู้บูชากัณฑ์นี้คือ จะได้เป็นผู้บริบูรณ์ด้ยวงคาคณาญาติข้าทาสชาย-หญิง ธิดา สามี หรือบิดามารดา เป็นต้นอยู่พร้อมหน้ากันด้วยความผาสุก ปราศจากดรคาพาธทั้งปวง จะทำการใดๆก็พร้อมเพียงกันยังการงานนั้นๆ ให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

ผลกระทบจากปัญหาภาวะโลกร้อน

2010-01-20T04:03:00.000-08:00

ผลกระทบที่เกิดขึ้นจากภัย "โลกร้อน" ไม่เพียงแต่ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจน อาทิ อากาศร้อนขึ้น น้ำแข็งขั้วโลกละลาย หรือระดับน้ำทะเลโลกสูงขึ้นเท่านั้น แต่ปัจจุบันยังเป็นต้นเหตุของปรากฎการณ์แปลกๆ มากมาย ซึ่งเกี่ยวพันกับการหายสาบสูญของทะเลสาบ โรคภูมิแพ้โดยไม่ทราบสาเหตุ วิถีโคจรของดาวเทียมในอวกาศ ฯลฯ!

สารภูมิแพ้แพร่ระบาด
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ในประเทศสหรัฐอเมริกาได้เกิดปรากฎการณ์ประหลาดขึ้นทุกๆ ช่วงฤดูใบไม้ผลิ

นั่นคือ ประชาชนไอ จาม ป็นภูมิแพ้ และหอบหืดกันง่ายขึ้นและบ่อยขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ

จากการศึกษาที่ผ่านมา พบว่า วิถีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปกับสภาพมลพิษในอากาศ เป็นสาเหตุสำคัญของอาการดังกล่าว

อย่างไรก็ตาม มีงานวิจัยใหม่ๆ ชี้ให้เห็นว่า วิกฤตอุณหภูมิโลกร้อนขึ้นและมีระดับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในอากาศมากขึ้น คือต้นเหตุทำให้พืชพรรณต่างๆ ผลิใบเร็วกว่าเดิม ขณะเดียวกันปริมาณละอองเกสรที่ฟุ้งกระจายไปตามอากาศก็มากขึ้นเช่นกัน

คนที่เป็นภูมิแพ้หรือหอบหืดเมื่อสูดละอองเหล่านี้เข้าไปมากๆ อาการจึงกำเริบง่าย

สัตว์อพยพไร้ที่อยู่
ผลกระทบจากปัญหาโลกร้อน ทำให้สัตว์บางชนิด เช่น กระรอก ตัวชิปมังก์ หรือแม้กระทั่งหนู ต้องอพยพหนีขึ้นไปอยู่บนที่สูงขึ้น

สัตว์ที่กำลังเผชิญปัญหาใหญ่ ได้แก่ "หมีขั้วโลก" ที่ในอนาคตอาจมีชีวิตอยู่ในถิ่นฐานเดิมแถบอาร์กติก ขั้วโลกเหนือไม่ได้ เนื่องจากธารน้ำแข็งละลายอย่างรวดเร็ว

"พืช"ขั้วโลกคืนชีพ
ช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา ผลจากภาวะน้ำแข็งขั้วโลกละลายเพราะโลกร้อน ส่งผลต่อการดำรงอยู่ของพืชและสัตว์จำนวนมาก ตามปกติ พืชแถบอาร์กติกจะถูกปกคลุมอยู่ในน้ำแข็งตลอดทั้งปี

แต่ปัจจุบัน เมื่อน้ำแข็งละลายมากขึ้นเรื่อย โดยเฉพาะในช่วงก่อนฤดูใบไม้ผลิต จึงทำให้พืชที่เคยถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งกลายเป็นอิสระ สามารถเริ่มกระบวนการสังเคราะห์แสงและกลับมาเติบโตขึ้นอีกครั้ง

กลายเป็นอีก 1 ปรากฎการณ์ใหม่ของพื้นที่ขั้วโลกเหนือ

ทะเลสาบหายสาบสูญ

เรื่องประหลาดๆ ที่เกิดขึ้นในเขตอาร์กติก หรือ ขั้วโลกเหนือยังไม่หมดแค่นั้น

มีงานวิจัยชี้ให้เห็นว่า ในช่วง 20-30 ปีที่ผ่านมา "ทะเลสาบ" ประมาณ 125 แห่งได้หายสาบสูญไปจากเขตอาร์กติก เป็นสัญญาณหนึ่งที่ช่วยให้เห็นว่า ภัยโลกร้อนส่งผลกระทบเร็วมากต่อสภาพแวดล้อมแถบขั้วโลก

สาเหตุที่ทะเลสาบหายไปก็เพราะ "เพอร์มาฟรอส" ที่เป็นน้ำแข็งแข็งตัวอยู่ใต้พื้นทะเลสาบนั้นละลายหมดสิ้นไป ดังนั้น น้ำในทะเลสาบจึงซึมเข้าสู่พื้นดินข้างใต้ได้ เหมือนกับเวลาเราดึงจุกปิดน้ำออกจากอ่างอาบน้ำแล้วน้ำจึงไหลหมดไปจากอ่างนั่นเอง

นอกจากนี้ การที่ทะเลสาบขั้วโลกหายวับไป ยังส่งผลลูกโซ่ปั่นป่วนไปถึงระบบนิเวศในพื้นที่ที่พึ่งพิงน้ำจากทะเลสาบอีกด้วย

น้ำแข็งใต้พื้นโลกละลาย

ภาวะโลกร้อนไม่ได้เพียงแค่ทำให้ธารน้ำแข็งขั้วโลกละลายอย่างต่อเนื่องเท่านั้น

แต่ยังส่งผลให้ชั้นน้ำแข็งถาวรที่มีอยู่ใต้พื้นผิวโลกค่อยๆ ละลายลดปริมาณลงไปเช่นกัน

ผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้นตามมาในอนาคตก็คือ จุดใต้พื้นโลก ซึ่งเคยเป็นน้ำแข็งหายไปจนเกิดเป็น "รูรั่ว" ใต้ดินขึ้นมา

เมื่อเป็นเช่นนี้สภาพทางภูมิศาสตร์ในพื้นที่ย่อมเปลี่ยนไป

สิ่งปลูกสร้าง หรือ สิ่งก่อสร้างของมนุษย์ เช่น ทางรถไฟ ถนน บ้านเรือน ฯลฯ ซึ่งตั้งอยู่เหนือจุดดังกล่าวมีโอกาสได้รับความเสียหายตามไปด้วย

ถ้าปรากฎการณ์น้ำแข็งละลายเกิดขึ้นบนที่สูง เช่น ภูเขา จะก่อให้เกิดภัยธรรมชาติตามมา อาทิ หินถล่มและโคลนถล่ม เป็นต้น

ชนวนเกิดไฟป่า
นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ยืนยันตรงกันทั่วโลก ว่า ภัยโลกร้อนเป็นสาเหตุให้ธารน้ำแข็งละลายและพายุก่อตัวบ่อยและรุนแรงขึ้นกว่าในอดีต

ยิ่งไปกว่านั้น ภาวะโลกร้อนยังเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เกิด "ไฟป่า" ได้ง่ายขึ้นในหลายประเทศทั่วโลก

และชาติเมืองหนาวในซีกโลกตะวันตก ซึ่งตามปกติไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องไฟป่า ก็เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้กันแล้ว

เหตุเพราะสภาพป่าแห้งกว่าเดิม จึงเป็นเชื้อไฟอย่างดี

ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงอยู่รอด

โลกร้อนส่งผลให้หน้าหนาวหดสั้นลง และหน้าร้อนมาถึงเร็วขึ้น

บรรดา "นกอพยพ" หลายสายพันธุ์ต่างมึนงง ปรับ "นาฬิกาชีวภาพ" ในตัวของมันให้เข้ากับสภาพความผันแปรของฤดูกาลที่บิดเบี้ยวไปไม่ทัน

สัตว์ที่จะเอาชีวิตรอดจากสภาพภูมิอากาศแปรปรวนในทุกวันนี้ได้ต้องเป็นสายพันธุ์ที่แข็งแรงที่สุดเท่านั้น

ในที่สุดสัตว์ที่อยู่รอดจะต้อง "กลายพันธุ์" หรือปรับพันธุกรรมในตัวมันเสียใหม่ เพื่อรับมือภัยโลกร้อนให้ได้ และมีสัตว์หลายชนิดกำลังวิวัฒนาการตัวเองเช่นนั้นอยู่

ดาวเทียมโคจรเร็วกว่าเดิม
การปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากโรงงานอุตสาหกรรม โรงไฟฟ้าถ่านหิน ยวดยานพาหนะ ฯลฯ คือ ตัวการสำคัญของวิกฤตโลกร้อน

ล่าสุดพบว่า เจ้าก๊าซตัวเดียวกันนี้เองที่ขึ้นไปสะสมมากขึ้นในชั้นบรรยากาศโลก ได้กลายเป็นต้นเหตุทำให้ "ดาวเทียม" ที่อยู่ในวงโคจรโลกเคลื่อนที่เร็วกว่าเดิม

ตามปกติ อากาศในบรรยากาศชั้นนอกสุดของโลกจะเบาบาง แต่โมเลกุลของอากาศจะยังคงมีแรงดึงดูดมากพอในการทำให้ดาวเทียมโคจรช้าๆ ดังนั้น เราอาจเคยได้ยินข่าวกันมาบ้างว่า ผู้ควบคุมต้องจึดระเบิดดาวเทียมเป็นระยะๆ เพื่อให้ดาวเทียมโคจรต่อไปอย่างถูกต้อง

อย่างไรก็ตาม เมื่อคาร์บอนไดออกไซด์ลอยไปสะสมในบรรยากาศชั้นล่างมากไป จะทำแรงดึงดูดของบรรยากาศชั้นนอกสุดลดกำลังลง ดาวเทียมจึงโคจรเร็วกว่าปกติ

ภูเขากระเด้งตัวเหนือพื้นโลก
ภูเขาและเทือกเขาสูงหลายแห่งทั่วโลกกำลังขยายตัว "สูง" ขึ้น เพราะผลจากโลกร้อน!

นั่นเป็นเพราะ ตามธรรมชาติที่ผ่านๆ มานับพันปี ยอดภูเขาในเขตหนาวเย็นโดยทั่วไปจะมี "น้ำแข็ง" ปกคลุมอยู่ ทำหน้าที่เป็นเหมือนกับตุ้มน้ำหนักที่คอยกดทับให้ฐานล่างของภูเขาทรุดต่ำลงไปใต้พื้นผิว

เมื่อน้ำแข็งบนยอดเขามลายสูญสิ้นไป ส่วนฐานล่างที่เคยถูกกดจมดินลงไปจะค่อยๆ กระเด้งคืนตัวกลับมาเหนือผิวโลกอีกครั้ง

โบราณสถานเสียหาย
โบราณสถาน เมืองเก่าแก่ ซากปรักหักพังทางประวัติศาสตร์ ฯลฯ อันเป็นสิ่งแสดงถึงวัฒนธรรมอันรุ่งเรื่องของมนุษย์ในอดีตได้รับผลกระทบจากโลกร้อน

เหตุเพราะโลกร้อนทำให้อากาศทั่วโลกแปรปรวน ทั้งเกิดพายุ น้ำท่วม ภัยแล้ง ระดับน้ำทะเลเพิ่มสูง และล้วนแต่ยิ่งสร้างความเสียหายให้กับมรดกตกทอดทางประวัติศาสตร์ดังกล่าว ซึ่งมีสภาพทรุดโทรมอยู่แล้ว

โบราณสถานอายุ 600 ปีในจังหวัดสุโขทัยของประเทศไทยเรา ก็เคยเสียหายอย่างหนักเพราะภัยน้ำท่วมใหญ่ ซึ่งเป็นผลจากภัยโลกร้อน มาแล้วเช่นกัน

ที่มา http://webboard.yenta4.com/topic/113036

10 อันดับ ยอดคนอัจฉริยะที่สุดของโลก

2010-01-18T05:22:00.000-08:00

10 อันดับ ยอดคนอัจฉริยะที่สุดของโลก

10. Elaina Smith: ผู้ให้คำปรึกษาปัญหาชีวิตอายุ 7 ขวบ

สถานี วิทยุท้องถิ่นได้เสนองานให้คำ ปรึกษาปัญหาชีวิตกับหนูน้อย Elaina เมื่อเธอโทร. เข้ามาให้คำแนะนำกับหญิงสาวคนหนึ่งที่โทร. มาปรึกษาสถานีเรื่องที่เธอถูกแฟนทิ้ง คำแนะนำง่าย ๆ ของ Elaina คือการบอกให้หญิงสาวผู้นั้นออกไปโยนโบว์ลิ่งกับเพื่อนและก็ดื่มนมสักแก้วนึง โต ๆ และนั่นทำให้เธอได้เวลาจัดรายการแก้ปัญหาชีวิตรายสัปดาห์จากสถานีจนได้รับ ความนิยมจากผู้ฟังนับพัน เธอรับปรึกษาตั้งแต่ปัญหาเรื่องจะทิ้งแฟนอย่างไร จะทำยังไงเมื่อเลิกกับแฟน ไปจนกระทั่งปัญหากลิ่นตัวของพี่น้องในบ้าน
ครั้ง หนึ่งได้มีคนฟังโทรศัพท์มาถาม Elaina ว่าทำยังไงเธอถึงจะได้แฟนของเธอกลับมา หนูน้อยบอกไปว่า ” ผู้ชายคนนั้นไม่มีค่าพอที่จะคร่ำครวญถึง ชีวิตคนเรามันสั้นเกินกว่าจะไปเศร้าโศกถึงผู้ชายแค่คนเดียว”

9. Willie Mosconi: เริ่มชีวิตนักบิลเลียดอาชีพเมื่ออายุเพียง 6 ขวบ

William Joseph Mosconi หรือเจ้าของฉายา “Mr. Pocket Billiards” (pocket billiard = พูล) หนูน้อยจาก Philadelphia, Pennsylvania มีบิดาเป็นเจ้าของโต๊ะพูลแต่กลับไม่ยอมให้เขาเล่นพูล แต่ Willie ก็ไม่ยอมแพ้โดยเลี่ยงไปฝึกฝนด้วยหัวมันฝรั่งกับด้ามไม้กวาดเก่า ๆ ในครัวของแม่ ไม่นานนักพ่อของเขาก็ได้เห็นความเป็นอัจริยะ จึงได้จัดให้มีการแข่งขันท้าประลองเกิดขึ้น และ Willie ก็สามารถเอาชนะคู่แข่งที่มีอายุและประสบการณ์เหนือกว่าตนเองมากมายได้ ทั้ง ๆ ที่เขายัง ต้องยืนบนกล่องต่อขาเพื่อให้สูงถึงโต๊ะจนเล่นได้ก็ตาม
ใน ปี 1919 ได้มีการจัดการแข่งขันระหว่างหนูน้อย Willie วัย 6 ขวบและแชมป์โลกอย่าง Ralph Greenleaf แม้ Greenleaf จะเป็นผู้ชนะแต่ Willie ก็เล่นได้ดีมากและทำให้เขาก้าวเข้าสู่วงการบิลเลียดอาชีพตั้งแต่บัดนั้น และในปี 1924 Willie ก็ได้เป็นแชมป์ straight pool (พูล 15 ลูก) เยาวชนรุ่นอายุไม่เกิน 11 ปี และมีงานเดินสายโชว์เทคนิคการเล่นอย่างสม่ำเสมอ
ใน ช่วงปี 1941-1957 Willie ก็ได้ครองแชมป์ BCA (Billiard Congress of America) World Championship ถึง15 สมัย เป็นผู้ริเริ่มเทคนิคใหม่ ๆ ในการตีบิลเลียด สร้างสถิติมากมาย และยังช่วยทำให้กีฬาบิลเลียดกลายเป็นที่นิยมอีกด้วย ปัจจุบันเขาก็ยังเป็นเจ้าของสถิติสูงสุดในการตีลูกได้ติดต่อกัน ถึง 526 ลูกในการแข่งขัน Straight Pool

8. Fabiano Luigi Caruana: แกรนมาสเตอร์หมากรุกอายุน้อยที่สุด

Fabiano หนุ่มน้อยสองสัญชาติ (อเมริกัน-อิตาลี) ปัจจุบันอายุ 16 ปี เขาได้เป็นแกรนมาสเตอร์ตั้งแต่ปี 2007 ตอนนั้นเขามีอายุเพีย 14 ปี 11 เดือน 20 วัน ถือได้ว่าอายุน้อยที่สุดในประวัติศาตร์ของอิตาลีและอเมริกา และเมื่อต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมาสมาพันธ์หมากรุกโลก (World Chess Federation (FIDE)) ได้ประกาศว่า Fabiano นั้นมีอันดับโลกอยู่ที่ 2649 ทำให้ เขากลายเป็นนักหมากรุกที่มีอันดับสูงสุดสำหรับรุ่นอายุต่ำกว่า 18 ปี

7. Michael Kevin Kearney: รับปริญญาใบแรกเมื่ออายุ 10 ขวบและกลายเป็นเศรษฐีจากการเล่นเรียลลิตี้โชว์

หนุ่ม วัย 24 ผู้นี้เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นผู้ที่เรียนจบมหาวิทยาลัยที่อายุน้อยที่สุดใน โลก และเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยเมื่ออายุเพียง 17
ในปี 2008 เขาชนะรางวัล 1 ล้านเหรียญสหรัฐจากการเล่นเกมโชว์ที่ชื่อว่า Who Wants to be a Millionaire? นอกจากนี้เขายังทำสถิติโลกไว้อีกหลายอย่าง
Kearney เริ่มพูดคำแรกเมื่ออายุ 4 เดือน เมื่ออายุได้ 6 เดือน เขาบอกกับกุมารแพทย์ของเขาว่า “ผมติดเชื้อที่หูซ้ายฮะ” อายุ 10 เดือนก็เริ่มเรียนเขียนอ่าน อายุ 4 ขวบได้เข้าร่วมการทดสอบทางคณิตศาสตร์ของสถาบัน Johns Hopkins และได้คะแนนเต็ม เรียนจบไฮสคูลเมื่ออายุ 6 ขวบ และเข้าเรียนที่ Santa Rosa Junior College จนจบปริญญาเมื่ออายุ 10 ขวบ
ในปี 2006 ชื่อเสียงของเขาดังไปทั่วโลกเมื่อเขาเล่นเกมออนไลน์ Gold Rush จนชนะและได้รางวัล 1 ล้านเหรียญเป็นคนแรก

6. Saul Aaron Kripke: Harvard( มหาวิทยาลัยอันดับ1 ของโลก) เชิญให้ไปสมัครเป็นอาจารย์ขณะที่ยังเรียนไฮสคูล

Kripke เป็นลูกชายของพระแรบไบ เกิดที่นิวยอร์คและโตที่ Omaha รัฐ Nebraska เริ่มศึกษาพีชคณิตเมื่อตอนอยู่เกรด 4 และพอจบชั้นประถมก็เรียนรู้เรขาคณิตและแคลคิวลัสจนทะลุปรุโปร่ง และเริ่มหันไปให้ความสนใจกับปรัชญา
Kripke เขียนบทความหลายชิ้นทั้งในเรื่องของอรรถศาสตร์ (semantics) และตรรกวิทยาแบบ modal logic ในขณะที่มีอายุเพียง 16 ปี และหนึ่งในผลงานด้านตรรกวิทยานั้นทำให้เขาได้รับจดหมายเชิญจากภาควิชา คณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด เชิญชวนให้เขาไปสมัครเป็นอาจารย์ ซึ่งเขาก็ได้เขียนตอบปฎิเสธไปว่า “แม่ผมบอกว่าให้ผมเรียนให้จบไฮสคูลและมหาวิทยาลัยเสียก่อนดีกว่า” และเมื่อเขาเรียนจบไฮสคูลเขาก็เลือกเรียนต่อที่ฮาร์วาร์ด
Kripke ได้รับรางวัล Shock Prize ซึ่งเป็นรางวัลทางด้านปรัชญาที่เทียบได้กับรางวัลโนเบล ปัจจุบันเขาได้รับการยกย่องว่า เป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังมีชีวิตอยู่

5. Aelita Andre : หนูน้อยที่มีผลงานภาพออกแสดงในแกลลอรี่มีชื่อเสียง ด้วยวัยเพียง 2 ขวบ

ศิลปิน แนว Abstract อายุเพียง 2 ขวบผู้นี้ได้กลายเป็นบุคคลที่ชาวออสเตรเลียกล่าวถึงเป็นอันมาก เมื่อผลงานของเธอได้ออกแสดงใน Brunswick Street Gallery ใน Melbourne’s Fitzroy
Mark Jamieson ผู้อำนวยการของแกลลอรี่ดังกล่าวได้เห็นภาพที่ Nikka Kalashnikova นักถ่ายภาพคนหนึ่งที่มีงานแสดงในแกลลอรีนำมาให้ดูและเขาก็ชอบจนตกลงใจที่จะ จัดการแสดงภาพเหล่านั้น จนเมื่อได้มีการโฆษณาประชาสัมพันธ์งานในนิตยสารต่าง ๆ แล้ว เขาจึงได้ทราบว่าเจ้าของผลงาน คือลูกสาวของ Kalashnikova นั่นเอง และมีอายุเพียง 22 เดือน แม้ Jamieson รู้สึกอับอายไม่น้อย แต่ก็ตัดสินใจที่จะแสดงผลงานของหนูน้อยต่อไป

4. Cleopatra Stratan : นักร้องเด็กอายุเพียง 3 ขวบ มีรายได้ 1,000 ยูโรต่อเพลง (47,000-48,000 บาท)

Clepotra เกิดเมื่อ 6 ตุลาคม 2002 ที่เมืองคีชีเนา ประเทศมอลโดวา เป็นลูกสาวของนักร้องเชื้อสายมอลโดวา-โรมาเนีย เธอเป็นนักร้องอายุน้อยที่สุดที่ประสบความสำเร็จด้วยอัลบั้มในปี 2006 ของเธอที่ชื่อว่า”At the age of 3″ และยังเป็นเจ้าของสถิติศิลปินอายุน้อยที่สุดที่เปิดการแสดงสดตลอด 2 ชั่วโมงต่อหน้าผู้ชมจำนวนมาก เป็นศิลปินเด็กที่ค่าตัวสูงสุด เป็นศิลปินอายุน้อยที่สุดที่จะได้รับรางวัล MTV และเป็นศิลปินที่อายุน้อยที่สุดที่มีเพลงติดชาร์ตอันดับหนึ่งในประเทศโรมา เนีย

3. Akrit Jaswal : ศัลยแพทย์อายุ 7 ขวบ

Akrit Jaswal เป็นชาวอินเดีย และได้รับการขนานนามว่า “เด็กผู้ชายที่ฉลาดที่สุดในโลก” เพราะมี IQ ถึง 146 และได้รับการยอมรับว่าเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในเด็กที่อายุเท่า ๆ กันในอินเดีย ประเทศที่มีประชากรนับพันล้านคน
Akrit กลายเป็นจุดสนใจของสาธารณะในปี 2000 เมื่อเขาได้ทำการรักษาคนไข้คนแรกที่บ้านของเขาเองเมื่อมีอายุเพียง 7 ขวบ คนไข้เป็นเด็กผู้หญิงอายุ 8 ขวบ มีฐานะยากจนไม่มีเงินพอที่จะไปหาหมอได้ มือของเธอถูกไฟลวกทำให้นิ้วมือกำแน่นติดกัน Akrit ในตอนนั้นยังไม่ได้เรียนแพทย์อย่างเป็นทางการและยังไม่มีประสบการณ์ในการผ่า ตัดใด ๆ ทั้งสิ้น แต่เขาก็สามารถทำให้นิ้วมือของเด็กหญิงคลายออกมาได้และใช้มือได้เป็นปกติอีก ครั้ง ขณะนี้ Akrit กำลังเรียนปริญญาตรีวิทยาศาสตร์อยู่ที่ วิทยาลัย Chandigarh และเป็นนักศึกษาที่อายุน้อยที่สุดที่มหาวิทยาลัยอินเดียเคยรับเข้าเรียน

2. Gregory Smith: ผู้ได้รับการเสนอชื่อให้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ เมื่ออายุ เพียง 12 ปี

Gregory เกิดในปี 1990 อ่านหนังสือออกตั้งแต่อายุ 2 ขวบ และเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเมื่ออายุ 10 ขวบ ความเป็นอัจฉริยะของเขานั้นยังไม่ได้ครึ่งของเรื่องราวของเด็กหนุ่มคนนี้ เมื่อเขาตัดสินใจออกเดินทางไปทั่วโลกเพื่อรณรงค์เรื่องสันติภาพและสิทธิ เด็ก
Gregory Smith เป็นผู้ก่อตั้ง International Youth Advocates ซึ่งเป็นองค์กรที่ให้การสนับสนุนหลักการแห่งสันติภาพและความเข้าอกเข้าใจใน ระหว่างเยาวชนทั่วโลก เขาเคยได้พบกับผู้นำคนสำคัญอย่าง Bill Clinton และ Mikhail Gorbachev และยังเคยปฐกถาต่อหน้าที่ประชุม UN อีกด้วย
จากการ ทำงานด้านมนุษยธรรมนี้ ทำให้เขาได้ถูกเสนอชื่อให้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพถึง 4 ครั้ง แต่ความสำเร็จครั้งล่าสุดที่เขาเพิ่งได้รับคือ…มีใบขับขี่เป็นของตัวเองได้ ซะทีนั่นเอง

1. Kim Ung-Yong: เข้ามหาวิทยาลัยเมื่ออายุ 4 ขวบ จบปริญญาเอกตอนอายุ 15 และมี IQ สูงที่สุดในโลก

Kim Ung-Yong เกิดในปี 1962 และอาจจะถือได้ว่าเป็นมนุษย์ที่ฉลาดที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่ โดย Guinness Book of World Records ได้บันทึกว่าเขามี IQ สูงที่สุดในโลกคือสูงกว่า 210
คิมอ่านภาษาญี่ปุ่น เกาหลี เยอรมัน และอังกฤษ ได้ตั้งแต่ 4 ขวบ ตอนวันเกิดครบ 5 ขวบ เขาก็สามารถแก้โจทย์แคลคิวลัส (differential and integral calculus) ที่ซับซ้อนได้ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ได้ไปออกรายการทีวีญี่ปุ่นแสดงสามารถทางภาษาจีน สเปน เวียดนาม ตากาลอก เยอรมัน อังกฤษ ญี่ปุ่น และเกาหลี

คิม เป็นนักเรียนรับเชิญในชั้นเรียนวิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัย Hanyang ตั้งแต่อายุ 3 – 6 ขวบ พออายุ 7 ขวบ NASA ได้เชิญเขาไปอเมริกาและเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย Colorado ในปี 1974 จนได้ Ph.D ด้านฟิสิกส์ ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะมีอายุครบ 15 เสียอีก ระหว่างที่เรียนมหาวิทยาลัยเขาก็เริ่มทำงานวิจัยที่ NASA ด้วย และทำต่อมาตลอดจนกระทั่งเขากลับเกาหลีในปี 1978 และได้ตัดสินใจเปลี่ยนสาขาจากฟิสิกส์ไปเป็นวิศวกรรมโยธาและได้ศึกษาจนได้รับ ปริญญาเอกอีกเช่นกัน

ที่มาจาก FW Mail
และ

โดย: SheZaa
www.mthai.com

ไดอารี่ออนไลน์...มหกรรมสวนสนุก

2010-01-15T05:03:00.000-08:00

วันนี้พอโรงเรียนเลิกเพื่อนๆก็ชวนไปเล่น

เครื่องเล่นที่หน้าโรงเรียน เพราะมันมี

หมกรรมสวนสนุกนานาชาติความจริงก็

ไปมารอบหนึ่งแล้วกับครอบครัวแต่เพื่อน

ชวนไปอีกก็อดที่จะไปด้วยไม่ได้ก็เลยต้องไป

เราไปกันทั้งหมด 8 คน ก็มีแตม อ้อม บุษ นุช

อาร์ม ไบรท์ เฟรมแล้วก็ฉันเองอย่างแรกที่เรา

ไปเล่นก็คือปลาหมึกอยากบอกว่าเล่นรอบที่ 3

แล้วอ่ะ แต่ก็เหอะอยากเล่นอีก ต่อมาเราก็ไปเล่น

craze wave มันเสียวมากๆตอนที่มันปล่อยลง

มาอ่ะ แต่ก็สนุกมากๆ พอลงมาได้น้ำตาไหลเลย แต่

เพื่อนๆก็ยังไม่พออยากเล่น ไวกิ้งต่อแต่อาร์มไม่ไหว

แล้วอีกอย่าง งบหมดฉัน แตม แล้วก็อาร์มก็เลยไม่ได้

เล่นต่อเราก็เลยเดินไปซื้อของกินกันแล้วก็มาดูพวกที่เหลือเล่นกัน

พอเล่นเสร็จก็กลับบ้าน อยากบอกว่าวันนี้สนุกมากๆที่สุดเลย

ได้มีความสุขกับเพื่อนๆอีกอย่างวันนี้เพิ่งสอบคณิตเสร็จไป

ได้ปลดปล่อยเต็มที่เลย ไว้เจอกันใหม่คราวหน้าค่ะ

ไดอารี่ออนไลน์...ตักบาตรปีใหม่

2010-01-01T03:01:00.000-08:00

สวัสดีปีใหม่ชาวไทยทุกๆคนนะค่ะวันนี้ตื่นเช้ามาสดชื่น

เป็นพิเศษอีกทั้งยังได้ไปทำบุญตักบาตรที่วัดทำให้วันนี้

อิ่มเอมใจเป็นพิเศษปีนี้ไปตักบาตรวันขึ้นปีใหม่กับพวก

คุณน้าคุณอาและคุณป้ามามีความสุขมากๆถึงจะป็นการ

ตักบาตรของหมู่บ้านไม่ใหญมากแต่หมู่บ้านเราก็จัดกันมา

ทุกปีลูกๆหลานที่ไปทำงานต่างจังหวัดก็อาศัยช่วงนี้ที่จะ

กลับมาทำบุญตักบาตรกับพ่อแม่เป็นภาพที่มีความสุข

มากๆหละ ได้รับพรไปซะเต็มที่เลยแต่เราก็ได้เก็บภาพ

ความสุขมาให้ทุกคนได้ดูกันด้วยนะ

รูปนี้ก็คุณป้าคุณอาของเราเอง

ตักบาตรร่วมกับคุณป้าค่ะ

งานคอมพิวเตอร์...ปฏิทินปีใหม่

2009-12-31T03:22:00.000-08:00

คุณครูสั่งงานให้ทำปฏิทินปีใหม่

ด้วยตนเองก็เลยลองเอามาให้ดูกันคะ

และก็ยังมีการ์ดอวยพรด้วยค่ะ 2 แบบนะค่ะ

เรื่องเล่าจากในวัง

2009-12-31T03:16:00.000-08:00

มีเรื่องที่จะเล่าให้ฟัง
อยู่เหตุการณ์หนึ่งซึ่งเป็นเรื่องจริงเหตุการณ์เกิดทีจังหวัดตาก
เมื่อพระเทพทรง เสด็จไปเยี่ยมราษฏรตามที่ต่างๆและได้ทรงเสด็จไปเยี่ยมประชาชนในตลาดสด
และถาม ความ เป็นอยู่กับบรรดาแม่ค้าในตลาด แต่ก็มาถึงแม่ค้าปลา
ซึ่งพระองค์ทรงตรัสถามว่า 'ปลาพวกนี้ขายอย่างไงจ๊ะ' แม่ค้าตอบว่า 'ที่สวรรคตแล้ว กิโลละ 40 บาท
และที่เสด็จ ไปเสด็จมากิโลละ 80 บาทจ๊ะ' เหตุการณ์นี้ ทำให้ข้าราชบริพารที่ตามเสด็จหัวเราะ กันทุกคน
---------------------------------------
เช้าวันหนึ่ง เวลาประมาณ 7 โมงเช้านางสนองพระโอษฐ์ของฟ้าหญิงองค์เล็ก ได้รับ
โทรศัพท์เป็นเสียงผู้ชาย ขอพูดสายกับฟ้าหญิงทางนางสนองพระโอษฐ์ ก็สอบถามว่าใคร
จะพูดสายด้วย ก็มีเสียงตอบกลับมาว่า คนที่แบงค์ นางสนองพระโอฐก็ งง...งง ว่าคน
ที่แบงค์ทำไมโทรมาแต่เช้า แบงค์ก็ยังไม่เปิดนี่หว่า แต่พอฟ้าหญิงรับโทรศัพท์
แล้วถึงได้รู้ว่า คนที่แบงค์น่ะก็ที่แบงค์จริงๆนะ ไม่เชื่อเปิดกระเป๋าตังค์ แล้วหยิบแบงค์มาดูสิ ............ ขนลุกเลย
ทรงตรัสกับในหลวงท่านอยู่นั่นเอง
------------------------------------
อีกครั้งหนึ่งที่ภาคอีสานเมื่อเสด็จขึ้นไปทรงเยี่ยมบนบ้านของราษฎรผู้หนึ่ง ที่
คณะผู้ตามเสด็จทั้งหลายออกแปลกใจในการกราบบังคมทูลที่คล่องแคล่วและใช้ราชา ศัพท์
ได้อย่างน่าฉงน เมื่อในหลวงมีพระราชปฏิสันถารถึงการใช้ราชาศัพท์ได้ดีนี้ จึงมี คำกราบทูลว่า
'ข้าพระพุทธเจ้าเป็นโต้โผลิเกเก่าบัดนี้มีอายุมากจึงเลิกรามาทำนาทำสวนพระพุทธเจ้า..'
มาถึงตอนสำคัญที่ทรงพบนกในกรงที่เลี้ยงไว้ที่ชานเรือน ก็ทรงตรัสถามว่า เป็นนกอะไรและมีกี่ตัว. .
พ่อลิเกเก่ากราบ บังคมทูลว่ามีทั้งหมดสามตัว พระมเหสีมันบินหนีไปทิ้งพระโอรสไว้สองตัว
ตัวหนึ่ง ที่ยังเล็ก ตรัสอ้อแอ้อยู่เลยและทิ้งให้พระบิดาเลี้ยงดูแต่ผู้เดียว'
เรื่องนี้ ดร.สุเมธเล่าว่าเป็นที่ต้องสะกดกลั้นหัวเราะกันทั้งคณะไม่ยกเว้นแม้ในหลวง-----
--------------------------------
เมื่อครั้งท่านพระชนม์มายุ 72 พรรษา มีการผลิต เหรียญที่ระลึกออกมาหลายรุ่น
เจ้าของกิจการนาฬิกายี่ห้อหนึ่งได้ยื่นเรื่องขออนุญาตนำพระบรมฉายาลักษณ์
ของท่านมาประดับที่หน้าปัดนาฬิกาเป็นรุ่นพิเศษท่านทราบเรื่องแล้วตรัสกับเจ้า
หน้าที่ว่า 'ไปบอกเค้านะเราไม่ใช่มิกกี้เมาส์'
--------------------------------------
เรื่องการใช้ราชาศัพท์กับในหลวงดูจะเป็นเรื่องใหญ่ที่ใครต่อใครเกร็งกันทั้งแผ่นดิน
และไม่เว้นแม้กระทั่งข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่ได้เข้าเฝ้าทูลละอองธุลี
พระบาทถวายรายงานครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนมีข้าราชการระดับสูงผู้หนึ่งกราบ
บังคมทูลรายงานว่า 'ขอเดชะ ฝ่าละอองธุลีพระบาทปกเกล้าปกกระหม่อมข้าพระ
พุทธเจ้าพลตรีภูมิพลอดุลยเดช ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตกราบบังคมทูลรายงาน ฯลฯ'
เมื่อสิ้นคำกราบบังคมทูลชื่อในหลวงทรงแย้มพระสรวลอย่างมีพระอารมณ์ดีและ
ไม่ถือสาว่า 'เออ ดี เราชื่อเดียวกัน...' ข่าวว่าวันนั้นผู้เข้าเฝ้า
ต้องซ่อนหัวเราะขำขันกันทั้งศาลาดุสิดาลัยเพราะผู้รายงานตื่นเต้นจนจำชื่อตนเองไม่ได้
-----------------------------------
เคยมีเรื่องเล่าให้ฟังว่า ในหลวงเสด็จไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อเยี่ยมเยียนราษฎร
อยู่ครั้งหนึ่งพระองค์ท่านทรงแจกพระเครื่องให้กับราษฎรจนหมดแล้ว
แต่ ราษฎรผู้ หนึ่งกราบบังคมทูลขอรับพระราชทานพระเครื่องว่า 'ขอเดชะ
ขอพระหนึ่งองค์' ในหลวง ทรงตรัสว่า 'ขอเดชะ พระหมดแล้ว '
------------------------------------
วันหนึ่งพระองค์ท่านเสด็จเยี่ยมเยียนพสกนิกรของท่านตามปกติที่ต่างจังหวัดก็มี
ชาวบ้านมาต้อนรับในหลวงมากมายพระองค์ท่านเสด็จพระราชดำเนินมาตามลาดพระบาทที่
แถว หน้าก็มีหญิงชราแก่คนหนึ่งได้ก้มลงกราบแทบพระบาทแล้วก็เอามือของแกมาจับพระหัตถ์
ของในหลวง แล้วก็พูดว่า 'ยายดีใจเหลือเกินที่ได้เจอในหลวง'
แล้วก็พูดว่า ยายอย่างโน้น ยายอย่างนี้ อีกตั้งมากมาย
แต่ในหลวงก็ทรงเฉยๆ มิได้ตรัสรับสั่ง
ตอบว่ากระไร แต่พวกข้าราชบริพารก็มองหน้ากันใหญ่
กลัวว่าพระองค์จะทรงพอพระราชหฤหัย
หรือไม่แต่พอพวกเราได้ยินพระองค์รับสั่งตอบว่ากับหญิงชราคนนั้นทำให้เรา
ถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว เพราะพระองค์ทรงตรัสว่า ' เรียกว่ายายได้อย่างไร
อายุอ่อนกว่าแม่ฉันตั้งเยอะต้องเรียกน้าซิถึงจะถูก'
---------------------------------------
ครั้งหนึ่งหลายๆ ปีมาแล้วพระเจ้าอยู่หัวทรงประชวรนิดหน่อยเกี่ยวกับพระฉวีมีพระ
อาการคันมีหมอโรคผิวหนังคณะหนึ่งไปเข้าเฝ้าฯ เพื่อถวายการรักษาคุณหมอเป็นผู้
เชี่ยวชาญทางโรคผิวหนังแต่ไม่ได้เชี่ยวชาญทางราชาศัพท์ก็กราบบังคมทูลว่า
'เอ้อ - ทรง... อ้า-ทรงพระคันมานานแล้วหรือยังพะยะค่ะ
อ้า-ทรงพระคันมานานแล้วหรือยังพะยะค่ะ' พระเจ้าอยู่หัวก็ทรงพระสรวล ตรัสว่า
'ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนี่จะท้องได้ยังไง' แล้วคงจะทรงพระกรุณาว่า
หมอคงจะไม่รู้ราชาศัพท์ทางด้านอวัยวะร่าง กายจริงๆ ก็พระราชทานพระบรมราชานุญาตว่า เอ้า
พูดภาษาอังกฤษกันเถอะเป็นอันว่าก็กราบบังคมทูลซักพระอาการกันเป็นภาษาอังกฤษไป
------------------------------
เรื่องนี้รุ่นพี่ที่จุฬาฯเล่าให้ฟังว่ามีอยู่ปีนึงที่ในหลวงทรงเสด็จพระราช ทาน
ปริญญาบัตรอธิการบดีอ่านรายชื่อบัณฑิตแล้วบังเอิญว่า มีเหตุขัดข้องบางประการทำ
ให้อ่านขาดตอน ก็ต้องรีบหาว่าอ่านรายชื่อไปถึงไหนแล้ว ปรากฏว่า ในหลวงท่านทรงจำ
ได้ ท่านเลยตรัสกับอธิการไปว่า'เมื่อกี้นี้ (ชื่อ....) เค้ารับไปแล้ว' และมีอีก
ปีนึงขณะที่พระราชทานปริญญาบัตรอยู่ดีๆ ไฟดับไปชั่วขณะ...ทำให้บัณฑิตคนหนึ่ง
พลาดโอกาสครั้งสำคัญในการถ่ายรูปพอในหลวงทรงพระราชทานปริญญาบัตรเรียบร้อยแล้ว
ก่อนที่จะให้พระบรมราโชวาท ท่านทรงให้อธิการบดีเรียกบัณฑิตคนนั้นมารับพระราชทาน
อีกครั้งเพื่อจะได้มีรูปไว้เป็นที่ระลึก ตื้นตันกันถ้วนทั่วทั้งหอประชุมขอจงทรง
พระเจริญยิ่งยืนนาน
---------------------------
ถ้ารักท่านก็ส่งไป เรื่อยๆนะ

ที่มา

http://atcloud.com/stories/18401

ไดอารี่ออนไลน์...ส่งท้ายปีเก่า

2009-12-30T06:32:00.000-08:00

วันนี้ที่โรงเรียนจัดกิจกรรมวันปีใหม่จะบอกว่า

กิจกรรมของพวกเรา ม.4 สนุกมากๆยิ่งมีการแสดงอีก

สนุกมากๆ ไหนจะมีเรื่องให้แปลกใจอีกก็เพื่อนใก้ลตัวดัน

เป็นบัดดี้เราซะนี่ เราก็เลยเก็บภาพความสุขมาให้ได้

ดูกันลาก่อนนะจ๊ะปีเก่า เราจะไปปีใหม่ทิฃ้งสิ่งที่ไม่ดีเอาไว้แล้วเริ่มต้นใหม่กันนะ

รูปนี้นักแสดงที่บินตรงมาจากเกาหลีเลยแหละ

อันนี้ฉันกับเพื่อนๆ

บรรยากาศการแสดงของห้องเราเอง

เรากับบัดดี้พร้อมของขวัญกล่องโต

"นี่แหละ . . .ความเหงา"

2009-12-29T05:35:00.000-08:00

"นี่แหละ . . .ความเหงา"

สำหรับบางคน . . . ที่บอกตัวเองไม่ได้ว่า
กำลังสุข หรือ เศร้า กับคำว่า . . . "ความรัก"

บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จักกับ "ความเหงา"
เพื่อที่วันหนึ่ง . . . ความเหงาจะผลักดัน คนสองคนเข้าหากัน
เพื่อลดช่องว่างให้กันและกัน สร้างคืนวันที่ดี ๆ ร่วมกัน
และเพื่อที่วันหนึ่ง โลกจะแยกให้พวกเขา "จากกัน" . . .
ให้ชีวิตวนกลับสู่ "ความเหงา"

บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จัก "ความเหงา"
ด้วยเหตุผลบางอย่าง . . . นั้นคือให้โลกใบนี้ยังคงมีความรัก
ดำเนินต่อความเหงา . . . ทำให้หัวใจสองดวงเชื่อมถึงกันด้วยความคิดถึง

แม้ในยามที่โลก . . . แยกคนทั้งสองให้ห่างกันไป ไกลแสนไกล . . .
ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป . . . ท่ามกลางความโดดเดี่ยว
แต่ภายใต้เปลือกตาอันมืดมิด ความทรงจำ จะกลับชัดเจนขึ้นเสมอ
ในวันที่ ความเหงาทำให้เราคิดถึง . . .

ความรัก . . . คือ อาวุธชนิดหนึ่ง
ที่เราหยิบมันมาเเล้วค่อย ๆ กรีดใจของตัวเอง อย่างช้าๆ
สุดท้าย . . .ก็มีแต่เราเท่านั้นที่จะเจ็บปวด แค่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว
ความคิดถึง . . . ได้พาให้ฉันสัมผัสกับความเปลี่ยวเหงา
ได้นำพาฉัน ก้าวเข้าสู่โลกแห่งความว่างเปล่า และโดดเดี่ยว

ความคิดถึง เศร้า . . . แต่หวาน งดงาม . . . แต่ทุกข์
และเมื่อฉันได้คิดถึงเธอ ขอให้ความคิดถึงของฉัน จงเดินทางไปให้ถึงเธอ
ให้เธอได้รับรู้ถึง ความเศร้าที่แสนหวาน . . . ความงดงามที่เจือรอยทุกข์
และเมื่อนั้น . . .
เธออาจจะมองเห็นฉันได้แย้มยิ้ม อยู่ในหยาดน้ำตา ก็เป็นได้

ข้อมูลจาก Forward Mail
ภาพประกอบทางอินเตอร์เน็ต

งานภาษาไทย...จดหมาย

2009-12-28T05:14:00.000-08:00

งานวิชาภาษาไทยที่โรงเรียนครูให้ลองเขียนจดหมายค่ะ ก็เลยเอามาลงให้ดูกัน

ซึ่งโจทย์คือ ให้เขียนจดหมายถึงเพื่อนเก่าที่อยู่ต่างโรงเรียน เนื่องจากได้ข่าวว่าเพื่อนคนนี้ขาดเรียนบ่อย นักเรียนจะต้องเขียนจดหมายไต่ถามทุกข์สุข แสดงความห่วงใยด้วยความปรารถนาดี
ซึ่งเราเลือกที่จะเขียนถึง ชมพู่เพื่อนรักขอเราเอง

ถึง ชมพู่เพื่อนรัก

สวัสดีชมพู่จำเพื่อนเก่าคนนี้ได้รึเปล่า ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว คิดถึงชมพู่มากมาย เป็นไงบ้าง อยู่ที่โรงเรรียนเรียนยากไหม เรานะเรียนยากมากๆเลย แต่ก็พอเข้าใจอ่ะฝึกฝนกันไปเราคิดว่าไม่มีอะไรยากเกินความสามารถของเรา ชมพู่มีอะไรอยากถามเราถามได้เลยนะ เรื่องเรียนน่ะ เรายินดีให้คำปรึกษาเสมอแหละ แต่คิดว่าชมพู่คงไม่ต้องปรึกษาเราหรอก ชมพู่เก่งจะตาย เอาเป็นว่าอย่าลืมเพื่อนเก่าคนนี้นะ
ท้ายนี้ หวังว่าเราจะได้พบกันอีก เรามีเรื่องคุยเยอะแยะมากเลย ก็ขอให้ชมพู่เรียนได้เกรดดีๆ ได้ที่ 1 เลยนะ เป็นห่วง ดูแลสุขภาพด้วยนะ
ด้วยรักและคิดถึง

นันท์

ด้านบนก็เป็น จดหมายที่เราทำส่งครูซึ่งบทเรียนนี้ เราได้คะแนน เต็ม 5 เพราะว่าการเขียนให้กำลังใจเพื่อนได้ดี

งานภาษาไทย...หัวใจชายหนุ่ม

2009-12-16T04:23:00.000-08:00

สรุปใจความสำคัญของจดหมาย หัวใจชายหนุ่ม

1. ฉบับที่ 1

นายประพันธ์ ประยูรสิริ ได้ส่งจดหมายถึงนายประเสริฐ สุวัฒน์ ซึ่งเป็นเพื่อนรักกันเป็นฉบับแรก เนื้อความในจดหมายกล่งถึง
การเดินทางกลับมายังประเทศไทยจากลอนดอนของนายประพันธ์ นอกจากนั้นยังบรรยายถึงความเสียใจที่ไปกลับประเทศไทยและการดูถูกบ้านเกิดเมืองนอนของตนเอง และได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางกลับภายใจเรือโดยสาร คือ ได้พบปะกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ตนเองสนใจ แต่ต้องผิดหวังเนื่องจากหล่อนมีหวานใจมารอรับที่ท่าเรืออยู่แล้ว
คำทับศัพท์

เร็สตอรังค์ ศิวิไลซ์ อันศิวิไลซ์

คำแสลง

โก้

2. ฉบับที่ 4

จดหมายในฉบับที่ 4 นี้กล่าวถึง การกลับมาถึงประเทศไทย และการเข้ารับราชการซึ่งใช้เส้นแต่ไม่สำเร็จผล นอกจากนี้คุณพ่อของนายประพันธ์ได้หาภรรยาไว้ให้นายประพันธ์แล้ว หล่อนชื่อ กิมเน้ยเป็นลูกสาวของนายอากรเพ้งซึ่งพ่อของนายประพันธ์รับรองว่าเป็นคนดีสมควรแก่นายประพันธ์ด้วยประการทั้งปวง แต่ด้วยนายประพันธ์เป็นนักเรียนนอก จึงไม่ยอมรับเรื่องการคลุมถงชน จึงได้ขอดูตัวแม่กิมเน้ยก่อน นอกจากนั้นในจดหมายได้เล่าถึง การพบปะกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ตนถูกใจที่โรงพัฒนากรด้วย

คำทับศัพท์

แบชะเลอร์ ฟรี แฟแช่น โฮเต็ล

สำนวนที่ได้

เดินเข้าท้ายครัว หมอบราบคาบแก้ว คลุมถุงชน ลงรอยเป็นถ้าประนม

3. ฉบับที่ 5

จดหมายฉบับที่ 5 กล่าวถึง การได้เข้ารับราชการของนายประพันธ์ นายประพันธ์ได้เข้ารับราชการในกนทพานิชย์และสถิติพยากรณ์ และนายประพันธ์ได้พอกับแกิมเน้ย หน้าตาของหล่อนเหมือนนายซุนฮูหยิน แต่ก็ยังไม่เป็นที่ถูกใจของนายประพันธ์ นอกจากนั้นนายประพันธ์ได้เล่าถึงผู้หญิงที่เจอในโรงพัฒนากร หล่อนชื่อ นางสาวอุไร พรรณโสภณ เป็นลูกสาวของพระพินิฐพัฒนากร

คำศัพท์

นางซุนฮูหยิน

4. ฉบับที่ 6

จดหมายฉบับที่ 6 กล่าวถึง การได้นับพบแม่อุไร การไปเที่ยวในระหว่างงานฤดูหนาวทุกวัน ทุกคืน และได้บรรยายถึงรูปร่างลักษณะองแม่อุไร ว่าเป็นคนสวยน่ารัก และกล่าวว่า แม่อุไรงามที่สุดในกรุงสยาม แม่อุไรมีลักษณะเหมือนฝรั่งมากกว่าคนไทย มีการศึกษาดี โดยสิ่งที่นายประพันธ์ชอบมากที่สุดคือ การเต้นรำ ซึ่งแม่อุไรก้อเต้นรำเป็นอีกด้วย

คำทับศัพท์

ปอปูล่าร์ สัปเป้อร์ เอดูเคชั่น โช

สำนวนที่ได้

ทำตัวเป็นหอยจุ๊บแจง ค้อนเสียสามสี้วง

5. ฉบับที่ 9

จดหมายฉบับที่ 9 กล่าวถึง การแต่งงานการแม่อุไรโดยรีบรัด เนื่องจากสาเหตุการนัดพบเจอกันบ่อยครั้ง จนทำให้แม่อุไรตั้งครรภ์ขึ้นมา การสู่ขอนั้นคุณพ่อได้ไปขอให้ท่านเจ้าคุณมหาเล็กไปสู่ขอ หลังจากแต่งงานทั้งคู่ได้ไปฮันนี่มูนที่หัวหินด้วยกัน.

คำทับศัพท์

ฮันนีมูน

สำนวนที่ได้

โรงเรียนฝึกหัดเจ้าชู้ ชิงสุกก่อนห่าม

ฉบับที่ 11

ประพันธ์กลับกรุงเทพได้ 3 อาทิตย์ มาอยู่ที่บ้านใหม่ บ้านใหม่ที่เขาคิดว่าไม่มีความสุขเลย ประพันธ์ได้เล่าให้พ่อประเสริฐฟังถึงตอนที่อยู่เพชรบุรีว่า ได้ทะเลาะกับแม่อุไร แล้วเลยกลับกรุงเทพ มีเรื่องขัดใจ มีปากเสียงกันตลอดขากลับ เมื่อมาถึงที่บ้านใหม่ ก็ต้องมีเรื่องให้ทะเลาะกัน แม่อุไรไม่อยากจัดบ้านขนของ เพราะถือตนว่าเป็นลูกผู้ดี และนอกจากนั้นก็มีเหตุให้ขัดใจกันเรื่อยๆ ไม่ว่าประพันธ์จะทำอะไร แม่อุไรก็มองว่าผิดเสมอ

คำศัพท์

หัวเมือง หน้ามู่ทู่ บ่าว

ฉบับที่ 12

แม่อุไรได้แท้งลูก และสิ้นรักประพันธ์แล้ว แต่ประพันธ์ก็ยังทนอยู่กับแม่อุไร ยอมฝืนรับชะตากรรม แม่อุไรชอบไปเที่ยวและชอบไปคนเดียว พอประพันธ์ถามว่าไปไหน แม่อุไรก็โกรธฉุนเฉียว นานเข้าห้างร้านต่างๆก็ส่งใบทวงเงินมาที่ประพันธ์ ประพันธ์จึงเตือนแม่อุไร แต่แม่อุไรกลับสวนกลับมาว่า ประพันธ์ไม่สืบประวัติของเธอให้ดีก่อน และเธอก็จะไม่ปรับเปลี่ยนตัวเอง ประพันธ์จึงต้องไปขอเงินพ่อเพื่อใช้หนี้ ต่อมาพ่อของประพันธ์จึงลงแจ้งความในหนังสือพิมพ์ เรื่องจะไม่ชดใช้หนี้ให้แม่อุไร เมื่อแม่อุไรเห็นแจ้งความ จึงลงย้อนกลับบ้าง แล้วแม่อุไรก็กลับไปอยู่บ้านพ่อของเธอ คุณหลวงเทพปัญหามาหาประพันธ์ คุยเรื่องต่างๆกัน รวมถึงเรื่องแม่อุไร ที่เที่ยวอยู่กับพระยาตระเวนนคร ด้วยความเป็นห่วงแม่อุไร จึงส่งจดหมายไปกล่าวเตือน แต่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆกลับมา ต่อมา หลวงเทพ ก็มาหาประพันธ์เพื่อบอกว่า แม่อุไรไปค้างบ้านพระยาตระเวนนครแล้ว และหลวงเทพก็รับธุระเรื่องขอหย่า ตอนนี้ประพันธ์จึงกลับมาโสดอีกครั้ง

สำนวนที่ได้

เมฆทุกก้อนมีซับในเป็นเงิน อุทิศตัวเป็นพรหมจรรย์

คำศัพท์

ฉิว

ฉบับที่ 13

ประพันธ์มีความสุขที่ได้กลับมาเป็นโสดอีกครั้ง ส่วนแม่อุไรก็ไปอยู่กับพระยาตระเวน พระยาตระเวนมีนางบำเรออยู่ถึง 7 นาง และทั้งหมดก็แผลงฤทธิ์เวลาพระยาไม่อยู่ พระยาตระเวณจึงหาบ้านให้แม่อุไรอยู่อีกหนึ่งหลัง ประพันธ์ได้ย้ายตำแหน่งการทำงาน มาเป็นผู้ช่วยเจ้ากรมโรงเรียนในพระบรมราชูปถัมภ์ ทางเสือป่า ประพันธ์ เข้าประจำกรมม้าหลวง
คำทับศัพท์

อินเตอเร็สต์ อ๊อกฟอร์ด เล็กเชอร์

คำศัพท์

นางสุวิญชา ผู้รั้ง หลวง

ฉบับที่ 15

ประพันธ์คิดว่างานเฉลิมฉลองพระชนมพรรษาคงจะสนุกมาก พระยาตระเวนก็สนุกเหมือนกัน เพราะไปไหนมาไหนเป็นชายโสด เนื่องจากพระยาตระเวนกับแม่อุไรยังไม่ได้เป็นผัวเมียกันตามกฏหมาย ตอนนี้พระยาตระเวนติดผู้หญิงที่ชื่อสร้อย แต่แม่อุไรก็ยังได้แต่นิ่งเฉยไม่สามารถทำอะไรได้

สำนวนที่ได้

ขนมปังครึ่งก้อนดีกว่าไม่มีเลย

คำศัพท์

ฉุน แตรตรวจ หัวนอก

ฉบับที่ 17

ประพันธ์ไปอยู่ที่ค่ายตอนนี้ได้เลื่อนยศเป็นนายหมู่ใหญ่ขึ้น พอกลับบ้าน แม่อุไรก็มาหาประพันธ์ที่บ้าน หล่อนมาง้อประพันธ์ให้ชุบเลี้ยงหล่อนอีกครั้ง เพราะหล่อนไม่มีที่ไป บ้านที่หล่อนเคยอยู่ พระยาตระเวนก็ยกให้แม่สร้อย จะไปหาพ่อ ก็เคยพูด อวดดีกับพ่อไว้ แต่ประพันธ์เห็นว่าให้หล่อนกลับไปง้อพ่อจะดีกว่า หล่อนจึงไปง้อพ่อแล้วก็ไปอยู่กับพ่อ

สำนวนที่ได้

ขุดอู่

คำศัพท์

เรี่ยม

ฉบับที่ 18

แม่อุไรได้แต่งงานกับหลวงพิเศษ ผลพานิช พ่อค้ามั่งมี ประพันธ์จึงคลายห่วง ส่วนประพันธ์ก็ได้รักชอบพอกับ นางสาวศรีสมาน ลูกสาวพระยาพิสิฐเสวก

สำนวนที่ได้

เทวดาถอดรูป

คำศัพท์

เพื่อนบ่าว

ถ้าเธอหกล้ม

2009-12-15T01:25:00.000-08:00

ถ้าเธอหกล้ม

ความอ้างว้างไม่ได้โหดร้ายอะไรนัก
มันก็แค่ช่วงเวลาที่เธอควรใช้มันให้กับตัวเอง
หลังจากที่วุ่นวายไปกับชีวิตคนอื่นมานานพอควร

ถ้าเธอเคยหกล้ม
เธอก็จะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น
ไม่ใช่คิดจะไม่เดินอีกเลย

บางครั้งคนเรา
ก็ต้องยอม รับในสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ
และต้องยอมรับในการตัดสินใจของคนอื่น
----+-------------+-----
ถึงมันจะไม่ดีกับเธอเลยก็ตาม
เพราะเราเลือกแต่เหตุการณ์นี้
ให้เกิดกับชีวิตเราไม่ได้เสมอไป

ความรักก็มีชีวิตเหมือนดอกไม้
และไม่มีแจกันใด
จะถนอมความงามของดอกไม้ไว้ได้ตลอดไปหรอก

********---------------*******

ความเสียใจไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่หากเสียใจไม่จบสิ้น นั่นจึงแปลก

ในขณะที่โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์
มันก็ต้องไม่ลืมที่จะหมุนรอบตัวเอง
ในขณะที่เธอรักใคร
เธอก็ต้องไม่ลืมที่จะรักตัวเอง

หากคนเรามีความรักได้ครั้งเดียวในชีวิต
นั่นจึงควรร่ำร้องเมื่อรักได้สูญหาย
แต่ความจริงแล้ว
คนเรามีความรักได้หลายพันครั้งตลอดทั้งชีวิต

เมื่อเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือใคร
นั่นคือสัญญาณเตือนว่า
เธอควรให้ความสำคัญกับตัวเองได้แล้ว

คนเราสามารถจำอะไรก็ได้
แต่เมื่อจำแล้ว
กลับไม่สามารถเลือกที่จะลืมบางส่วนของมันได้
แต่เลือกที่จะนึกถึงมันให้น้อยที่สุดได้

ไม่ว่าความรักจะทำให้วันนี้ของเธอปวดร้าวยังไง
แค่ครั้งหนึ่ง เธอเคยได้รัก คนที่อยากรัก
เธอก็โชคดีมากแล้ว

ข้อคิดดีๆจาก ใบไม้

2009-12-15T01:17:00.000-08:00

หากไม่มีวันพรุ่งนี้
วันนี้นั่งมองใบไม้เหลืองในฤดูใบไม้ร่วง
ใบไม้ที่เหลือง นั่นเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่า
อีกไม่นานนัก มันก็จะร่วงลงจากต้นของมัน
และอีกไม่นานเช่นกัน
ต้นไม้ต้นนั้นก็จะเหลือแต่กิ่ง ยื่นกางออกโดยปราศจากใบหุ้มห่อไว้

ภาพที่มันปราศจากใบนั้น มองเผินๆเหมือนเป็นต้นไม้ที่ตายแล้ว
ความจริงต้นไม้สลัดใบเพื่อรักษาชีวิตของมันไว้
อาจเพราะมันรู้ว่า ในฤดูใบไม้ร่วง คือ ฤดูแล้งนั่นเอง
ลมหนาวจะมาเยือน และบางแห่งหิมะก็จะตก

ในสภาพที่ดินขาดน้ำ ขาดฝนเช่นนี้ หากมันไม่สลัดใบทิ้งไป
ชีวิตของมันก็อยู่ยากลำบาก
แม้ว่ารากจะแข็งแรงและหยั่งลึกไปไกลแล้วก็ตาม
แต่มันก็รู้ว่า ควรทำตัวอย่างไรในฤดูกาลแบบนี้

ชีวิตคนเราก็เหมือนกัน
ในบางช่วง เราอาจต้องสลัดบางสิ่งบางอย่างทิ้งไปบ้าง
เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ให้อยู่รอด
เก็บไว้เฉพาะสิ่งจำเป็นเท่านั้น

ต้นไม้มันรู้ว่า ฤดูกาลไหนควรสลัดใบทิ้ง
และมันก็รู้อีกว่า สักวันเมื่อผ่านพ้นฤดูกาลแห้งแล้ว
ฝนก็จะตก และใบของมันก็จะ "ป่ง" ออกมาเขียวครึ้มเหมือนเคย

คนเราก็ควรรู้เหมือนกันว่า
ฤดูกาลไหนของชีวิตที่เราควรจะสลัดบางส่วนของชีวิตทิ้งไปบ้าง
เพื่อรอให้เหตุปัจจัยพร้อม ชีวิตก็พร้อมที่จะเบ่งบานและสดใสอีกครั้ง

นอกจากคติในเรื่องดังกล่าวแล้ว ใบไม้เหลืองบอกอะไรเราอีกบ้าง?
ใบไหม้เหลืองบอกเราว่า ชีวิตเหลือน้อยแล้วนะ
อีกไม่นานก็จะร่วงลงดิน
ก่อนขั้วหลุดจากกิ่ง ได้ช่วยทำประโยชน์อะไรให้กับกิ่งที่อาศัยบ้างหรือเปล่า ?

มองๆ ดูใบไหม้เหลืองก็มีแง่คิดดีมอบให้มนุษย์เหมือนกันนะนี่

ใบไม้เหลืองไม่นานก็ร่วง
ชีวิตไม่นานนักก็ต้องจากโลก
ความดีอะไรที่อยากทำ ต้องรีบทำ
การผลัดวันประกันพรุ่ง
ทำให้พลาดโอกาสดีๆไป
พ่อกับแม่สอนว่า

อย่าปล่อยให้ชีวิตอยู่ในสภาพที่...กว่าจะสำนึกได้ก็สายเสียแล้ว....

ไดอารี่ออนไลน์...หยุดเรียนกับการบ้านกองพเนิน

2009-11-18T20:36:00.000-08:00

ตอนนี้ทางจังหวัดเขาสั่งให้ปิดเรียนชั่วคราว
เนื่องจากมีการแข่งขันกีฬาจังหวัดตั้งแต่วันที่ 14เป็นต้น
ไปถึงวันที่ 30 ก็เป็น 2 สัปหาด์พอดี แต่พอดีว่าโรงเรียน
เราขยันนิดหนึ่งปิดอาทิตย์เดียวเองแต่อะไรตามมานะหรอ
พายุนะซิเข้าเต็มๆเลยหลายลูกด้วยนะแล้วแต่ละลูกยังมี
ย่อยๆอีกจะบ้าตาย การบ้านเยอะมากๆ เอาแบบเบาะๆ นะ
รายงายวิชาชีววิทยา 2 เล่ม เป็นไงทั้งกลุ่มทั้งเดี่ยวเฮ้ออย่าง
นี้ต้องยกให้เป็นวันหยุดการบ้านสุดขีดไปเลย

ไดอารี่ออนไลน์...โครงการไทยสามัคคี ไทยเข้มแข็ง

2009-10-23T06:39:00.000-07:00

รักชาติค่ะ

วันนี้วันที่ 23 ตุลาคม เป็นวันที่ทางจังหวัดเพชรบุรีจัดโครงการ

ไทยสามัคคี...ไทยเข้มแข็ง ที่ ลานรัฐพิธีหน้าศาลากลางจังหวัดเพชรบุรี

ทางโรงเรียนได้เชิญชวนนักเรียนไปพอดีป้าฉันด้วยก็เลยไปฉันแทบ

จะตกใจมากคนไปกันหน้าแน่นมากๆเมื่อไปถึงเขาจะแจกธงชาติแล้ว

คนฉันคิดว่าประมาณสองหมื่นคนได้เลยหล่ะฉันรู้สึกภูมิใจมากที่ได้มี

โอกาศมาร่วมกันร้องเพลงชาติให้ดังกระหึ่มฉันได้เก็บภาพในงานมา

มากมายเพื่อให้หลายๆคนที่ไม่ได้ไปได้ดูกันเป็นภาพที่สวยงามมากๆ

แต่กว่าจะได้ภาพมุมสวยๆมาก็ยากอยู่เพราะฉันกับเพื่อนขอเจ้าหน้าที่

เขาขึ้นกันไปถ่ายรูปบนชั้นสองของศาลากลางเป็นภาพที่สวยงามมากๆ

ใครไม่ได้มาต้องเสียใจ แต่กว่าฉันจะกลับถึงบ้านได้ก็ เกือบทุ่มกว่าเพราะ

รถติดมากๆคนหลั่งไหลกันมาจากทั่วจังหวัดขนาดชาวไทยทรงดำเขาย้อย

ก็มากันเป็นภาพที่ประทับใจมากๆแสดงให้เห็นถึงความสามัคคีของคนในชาติค่ะ

คนเยอะมากๆค่ะ

รูปนี้ฉันกับเพื่อนๆค่ะ

สวยงามมากๆ

ภาพจากมุมด้านล่างค่ะสวยไม่แพ้กัน

รูปนี้เพื่อนๆที่น่ารักค่ะ

ฉันกับคุณป้าค่ะ

ไดอารี่ออนไลน์...กับการเป็นปฎิคมงานรับเสด็จ

2009-10-23T06:14:00.000-07:00

<
โรงเรียนมีการเปิดเรียน 1 อาทิตย์เพื่อจัดเตรียมการรับเสด็จของพระเทพพระรัตน

ที่จะเสด็จมาเปิดอาคาร 48 พรรษาที่โรงเรียนของเรา ฉันได้มีโอกาศทำหน้าที่เป็นปฏิคม

ซึ่งวันแรกก็ได้เตรียมการต้อนรับและดูแลคณะราชองรักษ์ที่มาประชุมกันที่โรงเรียนของเรา

ฉันรู้สึกดีใจที่ได้มีส่วนร่วมในครั้งนี้ ในวันที่ 17 ตุลาคม ฉันทราบข่าวว่าพระเทพรัตน

ไม่เสด็จแต่ให้องคมลตรีมาแทน เป็นที่น่าเศร้ามากๆ แต่ฉันก็เข้าใจแต่ถ้าเป็นไปได้ก็

อยากให้ท่านมามากๆ เมื่อวันงานฉันก็ได้ทำหน้าที่ต้อนรับแขกที่มา ฉันมีโอกาศได้ยืน

ส่งพานพวงมาลัยให้กับผู้ใหญ่ที่จะมอบให้กับ ท่านองคมลตรี นับว่าเป็นบุญตามากๆที่

ได้อยู่ใก้ลชิด ฉันยังนึกย้อนไปถ้าพระเทพท่านเสด็จมาล่ะก็ฉันคงจะดีใจจนแทบเป็นลมแน่ๆ

ก็ยังว่าในชีวิตสักครั้งจะมีโอกาศได้รับเสด็จท่านสักครั้งหนึ่งในชีวิต

2009-10-06T01:54:00.000-07:00

ไดอารี่ออนไลน์...วันหยุดที่ไม่หยุดสักที

การสอบปลายภาคผ่านพ้นไปก็นานแล้วแต่เชื่อไหมฉันยังไม่ได้หยุดพักเลยการเรียนม.ปลายนี่มันยุ่งยากจริงๆเลย
แต่ในความวุ่นวายก็มีเรื่องดีๆอยู่เหมือนกันนะ อย่างเช่นวันศุกร์ตอนเย็นหลังสอบก็ไปกินหมูกระทะกับเพื่อนๆ ม. 3/8 มาสนุกมากคิดถึงวันเก่าๆ

ต่อมาวันเสาร์ก็ไปทัศนศึกษาที่สวนสัตว์เขาดินจะมาตื่นเต้นก็ไม่ได้เพราะไปมาก็รอบที่ 6 แล้ว แต่ก็แตกต่างตรงที่ไปกับใครเท่านั้นเองคราวนี้ได้ไปกับเพื่อนไม่ว่าจะเป็น แตม อุ้ย เฟริส แล้วก็อีกมากมายหลายคน

จากนั้นมาวันจันทร์ที่ 28 กันยา ก็มาสอบวิชาพื้นฐาน เย็นวันนั้นก็กลับบ้านไปเเพ็คกระเป๋าสเตรียมไปเข้าค่ายต่อมาวันอังคารก็ต้องตื่นเช้าไปรายงานตัวเข้าค่าย วันพุธก็ออกนอนสถานที่ดีใจมากๆได้นั่งเรือออกทะเลครั้งแรกเป็นอะไรที่สุดๆไปเลย
แต่ในหัวสมองก็ต้องนึกไปว่าจะทำโครงงานเรื่องอะไรดีนี่แหละนะชีวิตที่ไม่สงบสุขของเด็กวิทย์หลังจากนั้นเราได้ไปเดินดูธรรมชาติของป่าชายเลนไปดูบ่อบำบัดน้ำเสียของโรงงานเซียนหนิงซีฟู้ดด้วยถือเป็นประสบการณืครั้งหนึ่งเลยทีเดียววันต่อมาเป็นวันสุดท้ายของการเข้าค่ายต้องออกไปนำเสนอโครงงานแต่ครูเขาจะสุ่มเเต่ฉันมีลางสังหรณืว่าจะโดนและแล้วมันก็จริงตอนเเรกกลัวอยู่เหมือนกันแต่ก็ผ่านพ้นไปได้หลังจากกลับจากค่ายก็นอนเต็มอิ่มเลย สัปดาห์หน้าก็ต้องไปเรียนอีกและยังไม่เต็มอิ่มเลยเฮ้อง่วงจังไปนอนดีกว่า

...................................................................................

2009-09-08T04:40:00.000-07:00

ไดอารี่ออนไลน์...กับการเข้าค่ายคุณธรรม

หลังจากหลับอันยาวนานผ่านพ้นไปฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
สิ่งยังจำอยู่ในหัวสมองคือการเข้าค่ายอบรมคุณธรรมและจริยธรรม
ที่ผ่านมาคือวันที่ 4-5กันยายนความรู้สึกตอนแรกก็คิดว่าคงไม่มีอะไร
แต่หลังจากได้ลองมาเข้าค่ายก็พบว่าเราได้อะไรหลายๆอย่าง
จากการเข้าค่ายครั้งนี้ได้รับความรูเรื่องธรรมะแถมยังได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน
เช่นการทำวัตรเช้า การทำวัตรเย็น การเดินจงกรม เชื่อว่าหลายๆคนอาจเคยทำเป็นครั้งแรก
ได้เรียนรู้ที่จะอยู่กับเพื่อนพ้องในสังคม ในเรียนรู้การใช้ชีวิตที่ไม่มีพ่อกับแม่คอยดูแล
ฉันถือว่ามีนเป็นประสบการณ์ที่ดีครั้งหนึ่ง
ถ้าใครพลาดการเข้าค่ายครั้งนี้คงน่าเสียดายเป็นอย่างมากเลยหล่ะ

Online diary to camp ... with integrity.

Sleep after a long lapse I rise again to remember what is in the head brain is moral and ethical training camps in the past is on. 4-5 feel กันยายน first thought is still nothing. But after they try to come to camp we found that what many from this camp to be knowledgeable about religion, plus doing something never done before, such as Tmwantrechga. The evening prayer, walking, walk back and forth as many people believe that may have made first. Learn to stay with friends in the same society. In learning to live without a father, mother take care. I have considered as a good experience once. If anyone missed in this camp would be very unfortunate for all ล่ะ.

2009-09-02T04:14:00.000-07:00

งานภาษาไทย...พ่อแก่แม่เฒ่า

พ่อแม่ก็แก่เฒ่า จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
จะพบจะพ้องพาน เพียงเสี้ยววารของวันวาน
ใจจริงไม่อยากพราก เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
แต่ชีพมิทนนาน ย่อมร้าวรานสลายไป
ขอเถิดถ้าสงสาร อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คนแก่ชะแรวัย ผิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
ไม่รักก็ไม่ว่า เพียงเมตตาช่วยอาทร
ให้กินและให้นอน คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ร้องไห้ยามป่วยไข้ ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบปรน
เฝ้าเลี้ยงจนเติบใหญ่ แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
หวังเพียงจะได้ยล เติบโตจนสง่างาม
ขอโทษถ้าทำผิด ขอให้คิดทุกทุกยาม
ใจแท้มีแต่ความ หวังติดตามช่วยอวยชัย
ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง มีหรือหวังอยู่นานได้
วันหนึ่งคงล้มไป ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง

สรุปใจความสำคัญ
พ่อกับแม่นับวันก็ยิ่งแก่เฒ่า ไม่สามารถที่จะอยู่ดูแลเราไปได้ตลอด
สิ่งที่ท่านสอน ที่ท่านคอยตักเตือน ก็เพราะท่านรัก
ขอเพียงยามที่ท่านแก่เฒ่าขอให้ลูกดูแลเลี้ยงดูตอบแทนท่านบ้าง

2009-08-28T04:44:00.000-07:00

ไดอารี่ออนไลน์...กีฬาสีปี 52 <ต่อ>

ต่อจากเรื่องที่แล้ว 2 วันสุดท้ายของงานกีฬาสี

ที่โรงเรียนเบญจมก็ได้เอาภาพที่เหลือมาให้ดูกันอีกไปชมกันเลยค่ะ

รูปนี้เป็นภาพบรรยากาศการจัดขบวนพาเลศที่หน้าศาลากลาง

รูปนี้เป็นส่วนหนึ่งของผู้ร่วมเดินขบวนพาเลศ

รูปนี้เป็นภาพการแข่งขันแอโรบิคของคณะสีทั้ง6สี

รูปนี้เป็นภาพการประกวดกองเชียร์ของสีเหลือง

แล้วพบกันใหม่ปีหน้าน่ะค่ะ

2009-08-26T05:25:00.000-07:00

ไดอารี่ออนไลน์...กีฬาสี ปี 52

กีฬาสีปีนี้มาถึงแล้วปีฉันอยู่สีเขียวอีกแล้วอยู่มาปีที่3แล้วสงสัยจะผูกพันกันนี้ฉันคิดว่าม.4

สบายๆสุดๆไปเลยเพราะไม่ต้องทำอะไรมากแต่ฉันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ให้ความร่วมมือเลยนะฉันก็เข้าร่วม

โดยการเดินขบวนกับเขาปีนี้โรงเรียนเปลี่ยนมาเดินขบวนพาเรศในวันพฤหัส ฉันคิดว่ากีฬาสีปีนี้สนุก

มากๆทุกๆปีก็จะมีอะไรสนุกๆแตกต่างกันไป3 วันผ่านไปแล้วฉันก็ได้เก็บภาพสวยๆมาฝากเพื่อนๆได้ดู

กันค่ะ

ภาพนี้เป็นภาพจากด้านบนอาคาร 1 กองเชียร์กำลังเชียร์กีฬาแชร์บอล

เล่นกันอย่างดุเดือด

บรรยากาศกีฬาสีภายใน

บรรยากาศการแข่งขันแอโรบิคของสีเหลือง

อันนี้สีเขียวหล่ะ

แล้วเอาไว้จะเอาภาพมาลงให้ดูอีกเหลืออีกสองวันคงสนุกแน่ๆเลย

2009-08-21T22:27:00.000-07:00

:+: ทดสอบระดับความต้องการเพื่อน :+;

1. คุณชอบไปชมภาพยนต์คนเดียว?
ใช่ไปที่ข้อ 2
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 6

2. ชอบความครื้นเครงสนุกสนาน?
ใช่ไปที่ข้อ 7
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 3

3. ชอบเขียนจดหมายถึงเพื่อน?
ใช่ไปที่ข้อ 8
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 4

4. ชอบไปไหนมาไหนเพียงคนเดียว?
ใช่ไปที่ข้อ 5
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 9

5. ชอบทานข้าวคนเดียว?
ใช่ไปที่ข้อ 10
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 9

6. เมื่อไปทานข้าวนอกบ้านต้องมีคนเป็นเพื่อน?
ใช่ไปที่ข้อ 11
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 7

7. ไม่มีเพื่อนที่รู้ใจ?
ใช่ไปที่ข้อ 12
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 8

8. เมื่ออารมณ์ไม่ดีมักจะไปหาเพื่อน?
ใช่ไปที่ข้อ 13
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 9

9. ชอบพูดคุยเล่นทางโทรศัพท์?
ใช่ไปที่ข้อ 14
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 10

10. ชอบเดินเล่นคลายกลุ้มคนเดียว?
ใช่ไปที่ข้อ 15
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 14

11. ชอบนั่งคิดคนเดียว?
ใช่ไปที่ข้อ 12
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 16

12. ต้องการความรู้สึกปลอดภัยมาก?
ใช่ไปที่ข้อ 17
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 13

13. มีของดี ๆ ต้องแบ่งกัน?
ใช่ไปที่ข้อ 18
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 14

14. หวังอยากให้ฝ่ายตรงข้ามสนใจคุณ?
ใช่ไปที่ข้อ 18
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 19

15. เบื่อหน่ายเพื่อนที่มารบกวนถึงบ้าน?
ใช่ไปที่ข้อ 20
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 19

16. เรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กต่างๆ ต้องหาเพื่อน?
ใช่ไปที่ข้อ A
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 17

17. คิดจะไปหาเพื่อนก็กลัวถูกปฎิเสธ?
ใช่ไปที่ข้อ B
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 18

18. ต้องพบหน้าเพื่อนทุกวัน?
ใช่ไปที่ข้อ B
ไม่ใช่ไปที่ข้อ C

19. พยายามที่จะไม่ไปรบกวนผู้อื่น?
ใช่ไปที่ข้อ 20
ไม่ใช่ไปที่ข้อ 18

20. ไม่ยืมเงินผู้อื่นโดยเด็ดขาด?
ใช่ไปที่ข้อ D
ไม่ใช่ไปที่ข้อ A

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

::::: A ::::: ประเภทพึ่งพาอาศัย :::::
คุณชอบไปไหนมาไหนกับเพื่อน ไม่ว่าจะไปชมภาพยนต์หรือไปชอปปิ้ง คุณต่างชอบให้มีใครอยู่เป็นเพื่อนคุณ โดยเฉพาะในขณะที่อารมณืคุณดี หรือไม่ดี คุณยิ่งต้องการให้เพื่อน ๆ อยู่ข้างๆ โดยปกติคุณจะเป็นคนที่ไม่ รู้สึกว่าต้องพึ่งพาอาศัยเพื่อน เพียงแต่มีความรู้สึกว่า ตนเองเป็นคนโชคดี ที่มีเพื่อนดี ๆ มากมายเช่นนี้ แต่ถ้าวันใดที่คุณทะเลาะกับเพื่อนหรือติดธุระ ไปไหนกับเพื่อนไม่ได้คุณจะรู้สึกโดดเดี่ยว เงียบเหงาอย่างยิ่ง ขณะนี้คุณจึง ยอมรับว่าคุณเป็นประเภทพึ่งพาอาศัยเพื่อน

::::: B ::::: ประเภทเปล่าเปลี่ยวใจ :::::
ความเปล่าเปลี่ยวใจ คือโรคจิตของคุณชนิดหนึ่ง และคือโรคประจำตัวของคุณ ภายในใจของคุณ กลัวถูกเพื่อน ๆ หรือหมู่คณะทอดทิ้ง ด้วยเหตุนี้ คุณจึงพยายาม รักษาสัมพันธ์ที่ดี กับทุก ๆ คนไม่กล้าทำให้ผู้อื่น โกรธเคือง เพราะอะไรจึงเป็น เช่นนี้ อาจเป็นเพราะว่า คุณขาดความเชื่อมั่น ในตนเอง เพราะฉนั้นจึงต้องการ ให้ผู้อื่นให้ความมั่นใจแก่คุณ ด้วยเหตุนี้ แม้ความเคลื่อนไหวบางอย่าง ที่คุณไม่ ชื่นชอบ แต่คุณก็ต้อง จำใจเข้าร่วม มิเช่นนั้น คุณก็จะเกิดความรู้สึก ไม่สบายใจ ทางด้านมนุษยสัมพันธ์ อาจกล่าวว่า คุณไม่มีความรู้สึกปลอดภัย และเป็นคน ไม่มีบุคลิกภาพ

::::: C ::::: ประเภทระบายความในใจ :::::
ในชีวิตแห่งความเป็นจริงคุณมีอิสระมาก แต่ว่าทางด้านจิตใจคุณยังต้องการ ความสนับสนุนจากเพื่อน ปกติอยู่คนเดียว คุณจะไม่รู้สึกเหงา การเคลื่อนไหว ก็อิสระ ไม่ได้พบหน้าเพื่อนที่ดี เดือนสองเดือน ก็ไม่รู้สึกเงียบเหงา แต่พวกคุณ ยังคงรักใคร่ สนิทสนมกันเหมือนเดิม บางครั้งมีธุระหรือไม่สบายใจ พวกคุณ ก็นัดพบปะพูดคุยกัน ถ้าหากอยู่ห่างกัน ไม่สะดวกในการนัดพบ ก็ติดต่อกันทาง โทรศัพท์หรือจดหมาย แม้ว่าจะไม่ได้พบหน้ากันแต่พลังจิต ที่ได้รับอาจได้ มากกว่าพบหน้ากันทุกวัน คุณจึงไม่ต้อง อยู่กับเพื่อนคุณทุกวัน รูปแบบของการ พบเพื่อนประเภทคุณคือ ต่างคนต่างอยู่ แต่จิตใจทะลุถึงกัน คือคนประเภทระบาย ความในใจ

::::: D ::::: ประเภทอิสระเสรี :::::
คุณคือแบบอย่างของคนใจเพชร คุณไม่ชอบให้ผู้อื่นติดสอยห้อยตาม คุณคือคนปิดตัวเอง คุณไม่เอ่ยปาก ขอความช่วยเหลือ จากเพื่อนง่าย กล่าวทางด้านจิตใจของคุณ คุณมักจะรู้สึก การเป็นหนี้บุญคุณ เป็นการ ที่เสียใจมาก และเป็นการลดคุณค่า ของตัวเองให้ต่ำลง ผู้คนที่ไม่เข้าใจ คุณจะคิดว่า คุณเป็นคนมีนิสัยสันโดษ และเอาแต่ใจตัวเอง แต่ผู้คนที่เข้า ใกล้คุณมักจะชมเชย ความเด็ดเดี่ยวของคุณ นิสัยและชีวิตของคุณมี เสน่ห์รัดตรึงใจมาก

เรื่องเล่าดีๆของคำว่า...เพื่อน

2009-08-14T03:34:00.000-07:00

มีคน 2 คนเป็นเพื่อนซี้กัน..ต่างร่วมเดินทางไปในทะเลทรายด้วยกัน…
ระหว่างทาง…เกิดโต้เถียงขัดแย้งไม่เข้าใจกัน เพื่อนคนหนึ่ง…พลั้งลงมือ…ตบหน้าอีกฝ่ายคนถูกทำร้าย…เจ็บปวด…แต่ไม่เอ่ยวาจา… กลับเขียนลงบนผืน ทรายว่า “วันนี้…ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า”
พวกเขายังคงเดินทางต่อ…กระทั่งถึงแหล่งน้ำพวกเขาตัดสินใจอาบน้ำ…ชำระกาย…พลันคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ…เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ…เ ข้าช่วยชีวิต คนรอดตาย…ยังคงไม่เอ่ยวาจา…กลับสลักลง ไปบนหินใหญ่… ‘วันนี้…เพื่อนรักช่วยชีวิตฉัน ไว้’
อีกคนไม่เข้าใจ…ถาม ว่า… ‘เมื่อถูกฉันตบหน้า…เธอเขียนลงทราย…แล้วทำไมเมื่อครู่…ต้องสลักบนหิน’อีกคนยิ้มพราย…กล่าว ตอบ ‘ เมื่อถูกเพื่อนรักทำร้าย…เราควรเขียนมันไว้บนทราย
ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย…จะทำหน้าที่พัดผ่าน…ลบ ล้างไม่ เหลือแต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย… บังเกิดเราควรสลักไว้บนก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ… ซึ่งจะไม่มีสายลมแรงเพียงใด…ลบล้างทำลาย….’

บางทีสิ่งเพื่อนทำลงไป เค้าอาจจะไม่ได้ตั้งใจ พยายามคิดถึงด้านดีๆไว้นะคะ :)

ที่มา..http://www.sakid.com/2008/06/11/8239/

ไดอารี่ออนไลน์...เมื่อวันแม่มาถึง

2009-08-12T03:58:00.000-07:00

ฉันคิดว่าทุกคนคงจะมีความรู้สึกเหมือนกับฉัน
ตื้นเต้น ดีใจ แล้วก็คงไม่ค่อยจะกล้า
วันนี้ก่อนที่ฉันจะเปิดงานนำเสนอให้แม่ดูเชื่อไหมว่าแม่มานั่งดูอยู่ข้างๆตลอด
รู้สึกแบบว่าเดี๋ยวแม่รู้แน่ๆ แต่แม่
เขาก็ไม่รู้นะว่าทำอะไรสักพักแม่เขาออกไป
ฉันก็เลยรีบเตรียนพร้อมสำหรับการเปิดให้แม่ดูสักพัก
ฉันเรียกแม่เข้ามาบอกแม่ว่า
แม่ดูนะนันท์ทำให้แม่เราก็เปิดไปเรื่อยๆ
ก็รู้สึกเขินอยู่เหมือนกันเพราะไม่เคยทำอะไรแบบนี้
อยากขอบคุณครูมากที่ทำให้เราได้มีวิธีบอกรักแม่แบบ
ง่ายๆวันนี้เป็นวันที่มีความสุขมากๆเลย
แล้วเพื่อนๆล่ะ

งานอังกฤษ..Why mother love

2009-08-07T03:08:00.000-07:00

Why mother love
mother love ? The answer is love .Mother is a person I love most. Because the mother is kindness mother I care since I am children.Mother give everything to all that L requested. I never tell mother love Because I dare not say close to Mother Day Children is every parent world tell love and hug mother.But what makes me a mother is learning to be good ang be good people. When I am ready I will tell mother that I Love Mother

ไดอารี่ออนไลน์...เมื่อการสอบผ่านพ้นไปอะไรเกิดขึ้น

2009-07-30T03:23:00.000-07:00

การสอบมิดเทอมผ่านพ้นไปแล้วก็เกือบอาทิตย์หนึ่งแล้วแต่ฉันก็เพิ่งมีเวลาว่างวันนี้แหละเป็นยังไงกับการสอบก่อนเข้าห้องสอบก็เตรียมตัวก็ค่อนข้างดีนะออกมาก็คิดว่าพอทำได้แต่เปิดโรงเรียนมาวันจันทร์เกิดอะไรขึ้นบ้างนะหรอคณิตหลักผ่านไปคะแนนค่อนข้างไม่กังวลส่วนคณิตเพิ่มผ่านอย่างเฉียดฉิวเคมีผ่านก็โล่งมาฟิสิกส์ตกอย่างย่อยยับซ้ำด้วยอังกฤษไม่เหลือชิ้นดีชีววิทยาโล่งไปเพราะผ่านสังคมกับพระพุทธไม่เคยคิดมากผ่านแน่นนอนแต่ตอนนี้ยังไม่รู้วิชาภาษาไทยเลยไม่รู้ว่าจะคะแนนดีรึเปล่าแต่คิดว่ายังไงก็ไม่น่าจะตก

เห็นผลสอบแล้วทำให้ฉันยิ่งคิดว่าการเรียนม.ปลายมันไม่ง่ายแล้ว หากไม่มีความขยันกระตือรือร้นก็คงไม่รุ่งแน่ๆฉันตั้งใจไว้ว่าคราวหน้ามันจะต้องดีขึ้นตอนนี้ก็เตรียมตัวไปอ่านหนังสือซ่อมฟิสิกส์ดีกว่า

ไดอารี่ออนไลน์...ความทรงจำในอดีต

2009-07-22T00:25:00.000-07:00

วันนี้เป็นวันพระแล้วพอดีวันนี้เป็นวันหยุดอ่านหนังสือสอบของฉันจึงมีโอกาสได้ไปทำบุญตอนเด็กฉันมีโอกาศได้ไปทำบุญบ่อยมากแต่หลังๆมานี้ไม่ค่อยได้ไปเลยแล้ววันนี้ก็ยังเหมือนเดิมย้อนไปเมื่อตอนฉันเด็กๆฉันจะถุกปลุกให้ตือนนอนตอนเช้าเพื่อไปทำบุญกับป้าพอไปถึงวัดป้าก็จะพาฉันไปใส่ข้าวพระพุทธป้าจะเป็นคนตักใส่ฉันจำได้ว่าป้าจะคอยบอกว่าเอามือจับแขนป้าไว่ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมแต่ก็ทำตามที่ป้าบอกนะพอตักเสร็จป้าก็จะไปนั่งล้อมวงกินข้าวกับพวกเพื่อนๆของป้าแล้วก็จะพูดคุยกันเรื่องต่างๆเพราะยังเหลือเวลาอีกเป็นเพราะเราจะไปกันแต่เช้าซึ่งยังไม่ค่อยมีคนพอทานข้าวเสร็จก็เกือบจวนถึงเวลาพระสวดพอดี จะมีช่วงหนึ่งที่ต้องกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลป้าก็จะเอาน้ำที่เตรียมไว่ในปิ่นโตออกมาวางพอพระเริ่มสวดป้าก็บอกให้ฉันเอานิ้วแตะที่ปากปิ่นโตแล้วก็อุทิศสวนกุศลหลังจากพระสวดเสร็จแล้วคนที่ยังไม่ได้ทานข้าวก็จะนั่งล้อมวงทานข้าวกันส่วนอาหารก็เป็นอาหารที่ชาวบ้านเอามาทำบุญกันนั่นแหละเพราะอาหารจะเยอะมากพระก็ฉันท์ไม่หมดอยู่แล้วนั่นคือความทรงจำครั้งก่อนของฉันวันนี้เช่นเดียวกันฉันถูกปลุกให้ตื่นแต่เช้าด้วยเสียงเรียกของป้าแต่สิ่งที่เเตกต่างและเริ่มเปลี่ยนไปคือผู้คนที่เคยมาทำบุญกันมากมายบัดนี้เริ่มลดน้อยลงฉันคิดว่ามันน่าใจหายที่เดี๋ยวนี้คนไม่ค่อยนิยมเข้าวัดกันแต่สิ่งหนึ่งที่ยังไม่เปลี่ยนคือพวกป้าๆของฉันก็ยังอยู่ที่เดิมตรงนั้นไม่เคยไม่มาสักครั้งฉันยังแอบดีใจที่ฉันโชคดีที่มีป้าที่น่ารักคอยปลูกฝังฉันเรื่องการเข้าวัดตั้งแต่เด็กๆ ทุกครั้งที่ฉันมาทำบุญสิ่งที่ฉันได้กลับไปคือความสุข สุขที่ได้โดยไม่ต้องดิ้นรนแสวงหาเป็นความสุขทางใจเล็กๆฉันอยากให้ทุกคนได้สัมผัสมันอย่างที่ฉันไดสัมผัสมันแล้ว

ไดอารี่ออนไลน์...โค้งสุดท้ายของการสอบ

2009-07-15T22:24:00.000-07:00

ทุกคนคิดเหมือนฉันไหม

พอใกล้สอบที่ไรเหนื่อยทุกที

ไหนจะต้องทบทวนหนังสือไหนจะต้องรีบสะสางงานให้เสร็จ

ทุกๆปีจะเป็นอย่างนี้เสมอแล้วปีนี้เช่นกันฉีนอยู่ม.4 การเรียนเร่งรัดมากขึ้น

ภาระการงานต่างๆก็เพิ่มขึ้นด้วยเป็นอะไรที่ต้องรีบปรัปตัว

ฉันไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเรียนไปเล่นไปได้

สำหรับฉันตอนนีมันคือการเรียนและการเรียน

หลายครั้งผลการสอบย่อยทำให้ฉันเกิดความท้อแท้ใจ

แต่คนที่คอยให้กำลังใจและพร้อมที่จะช่วยให้คำปรึกษากับฉัน

ก็ไม่พ้นพ่อที่น่ารักของฉันเองและนี่คือแรงบันดาลใจ

ที่ทำฉันมีกำลังใจใกรเรียนอีกแค่ไม่ถึง5วันแล้ว

การสอบมิดเทอมก็จะมาถึงคงจะต้องนั่งหัวปั่นกับการอ่านหนังสือแน่นอน

ฉันขอเป็นกำลังใจให้กับทุกคน

ฉันก็ได้แต่คาดหวังว่าผลการสอบครั้งนี้มันจะออกมาเป็นที่น่าพอใจ

เพื่อความฝันสูงสุดของชีวิต...

คุณเป็นเพื่อนที่ดีรึเปล่านะ....

2009-07-14T22:28:00.000-07:00

เพื่อนเยอะ เพื่อนน้อยยังไม่ใช่ประเด็นน่าสนใจสักเท่าไหร่ เพราะที่น่าสนใจกว่าก็คือในความเป็นเพื่อนจะเขาเป็นเพื่อนเรา หรือเราเป็นเพื่อนเขาเนี่ยคุณคิดว่าตัวเองเป็นเพื่อนที่ดีพอหรือยังนี่สิ

1.หลังจากพบกับความเครียดมาตลอดสัปดาห์ พอถึงวันหยุดคุณตั้งใจจะหาหนังดี ๆนอนดูอยู่ที่บ้านคนเดียวให้สบายใจ เพื่อนของคุณดังส่งเสียงกริ๊งมาตามสาย พร้อมบอกว่าเหงามาก คุณจะ
ก. บอกเพื่อนว่า ความเหงาอยู่ที่ใจ ก็หาอะไรทำไปสิ
ข. บอกเพื่อนว่า เสียดายที่วันนี้คุณมีธุระไม่งั้นจะชวนออกไปดูหนัง
ค. รีบแต่งตัวตรงดิ่งไปบ้านเพื่อนและอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยทั้งวัน

2. วันหยุดยาวสิ้นปีเพื่อนรับปากกกับคุณว่าจะไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันคุณตระเตรียมทุกอย่างพร้อม แต่เพื่อนกลับมาบอกว่าคงต้องงด เพราะเพื่อน (เป็นเพื่อนของเพื่อนคุณ) เขาต้องใช้เงินด่วน เพื่อนคุณจึงให้เงินก้อนที่เตรียมจะไปเที่ยวไป คุณจะ
ก. ถ้างั้นขอไปคนเดียวก่อนก็แล้วกันคราวหน้าค่อยว่ากัน
ข. ก็ใช้วิธีกิน เที่ยวอย่างประหยัดหน่อยก็ได้นี่
ค. ต้องขอต่อว่าซะหน่อย

3. คุณกำลังเข้าห้องน้ำ บังเอิญได้ยินคนพูดถึงเพื่อนของคุณในแง่ลบที่ไม่ได้เป็นจริง คุณจะ
ก. ฟังเฉย ๆ แล้วค่อยไปถามเพื่อนอีกทีว่าตกลงเรื่องที่เขาพูดกันมันยังไง
ข. เปิดประตูออกไป แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่าพวกคุณ (ขาเม้าธ์) กำลังเข้าใจผิดนะ
ค. เฉยๆ ทำเป็นไม่สนใจ เม้าธ์เพื่อนฉันได้ แต่ถ้าเม้าธ์ฉันโดน

4.ถ้าเพื่อนกำลังโมโหคุณเป็นฟืนเป็นไฟ คุณจะ
ก. พยายามทำใจเย็นเป็นน้ำให้มากที่สุด
ข. เป็นไงเป็นกัน ฉันก็ไม่ใช่คนยอมคน
ค. เดินหนีก่อนเป็นอันดับแรก

5. จำได้ไหมครั้งสุดท้ายที่คุณมีปัญหาไม่เข้าใจกับเพื่อน
ก. เวลามีความสุข
ข. เวลาที่ไม่ได้เจอหน้ากัน
ค. เวลามีเรื่องวุ่นวายเดือดร้อน

6. จำได้ไหมครั้งสุดท้ายที่คุณมีปัญหาไม่เข้าใจกับเพื่อน
ก. ไม่ค่อยมีเรื่องไม่เข้าใจนะ
ข. เอาครั้งไหนล่ะ เพราะไม่เข้าใจกันบ่อยมาก
ค. นานน้านจะมีสักครั้ง

7. คุณไม่ชอบขี้หน้าแฟนคนใหม่ของเพื่อนตั้งแต่เห็นครั้งแรก คุณจะ
ก. รีบยื่นคำขาดให้เพื่อนเลือก ระหว่างคุณกับแฟน
ข. พยายามหาจุดบกพร่องให้เพื่อนเห็นว่าไอ้คนนี้ของเธอมันไม่ดีจริง ๆ
ค. เอาน่าลองทำความรู้จักให้มากกว่าแค่หน้าตาภายนอกที่เห็น

8. เพื่อนคุณไปซอยผมทรงใหม่มาบังเอิญไปเจอช่างฝึกหัด ผมบนศีรษะของเพื่อนคุณเลยออกมาเหมือนกับคนเพิ่งสึก คุณจะปลอบเพื่อนว่า
ก. เอาน่า ของแบบนี้มันสั้นได้ ก็ยาวได้
ข. สมควรแล้ว แทนที่จะดูก่อนว่าช่างน่ะมืออาชีพหรือเปล่า
ค. ผมสั้นเกรียนก็ดูเก๋ไปอีก อินเทรนด์เหมือนกันนี่

9. เมื่อคุณรู้ว่าเพื่อนกำลังโกหกในเรื่องที่คุณสงสัย เมื่อคุณมีโอกาสได้นั่งคุยกับเพื่อนสองต่อสอง เพื่อปรับความเข้าใจ คุณจะเริ่มต้นประโยคแรกกับเพื่อนว่า
ก. เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่ไหม จากนั้นถามเหตุผลทำไมถึงโกหก
ข. ฉันเป็นคนที่ให้โอกาสคนนะ จากนั้นถามเชิงต่อว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ค. คิดว่าฉันโง่เหรอ จากนั้นถามต่อว่านอกจากฉันแล้ว เธอคิดว่ายังจะมีใครอยากคบเธออีกเหรอ

10. ชื่อหนังสือเล่มไหนที่คุณจะเลือกให้เพื่อน
ก. เมื่อโลกนี้ไม่มีมิตรแท้
ข. มิตรภาพไม่มีวันตาย
ค. 108 วิธีหลีกหนีเพื่อนสารพัดพิษ
ลองให้คะแนนจากคำตอบที่คุณได้ตอบเอาไว้นะคะ
1. - ก.1 - / - ข.0 - / - ค.2
2. - ก.1 - / - ข.2 - / - ค.0
3. - ก.1 - / - ข.2 - / - ค.0
4. - ก.2 - / - ข.0 - / - ค.1
5. - ก.2 - / - ข.1 - / - ค.0
6. - ก.2 - / - ข.0 - / - ค.1
7. - ก.0 - / - ข.1 - / - ค.2
8. - ก.1 - / - ข.0 - / - ค.2
9. - ก.2 - / - ข.1 - / - ค.0
10. - ก.0 - / - ข.2 - / - ค.1
คะแนนรวมของคุณได้เท่าไหร่ มาดูความเป็นเพื่อนของคุณว่าอยู่ระดับไหนกันค่ะ
0 - 7 คะแนนบอกได้เลยคุณยังทำหน้าที่เพื่อนได้ไม่ดีพอแถมไม่ช้าไม่นานคงได้เลิกคบกันแน่ หรือไม่ก็ต้องมีเรื่องไม่เข้าใจให้ปวดหัวและกลุ้มใจกันบ่อยๆ ถ้าขืนคุณยังเป็นเพื่อนลักษณะนี้ คนเราจะมีเพื่อนดี ไม่ดี อยู่ที่เราปฏิบัติด้วย หมายความว่าถ้าคุณอยากได้เพื่อนที่เข้าใจ เห็นใจ ปลอบใจ เป็นกำลังใจ ในฐานะที่เป็นเพื่อนเขา สิ่งเหล่านี้ต้องเกิดจากตัวคุณเองก่อนด้วยเช่นกัน คุณอาจจะยังไม่เข้าใจความหมายของคำว่าเพื่อนอย่างแท้จริง เพราะเพื่อนเป็นอะไรที่มากกว่าแค่คนรู้จัก ที่เดินมาทักแล้วผ่านไป
8 - 14 คะแนนเชื่อไหมว่าความรู้สึกและการแสดงออกของการเป็นเพื่อนที่ดีที่เราส่งไป เพื่อนสามารถรับรู้และสัมผัสได้ ฉะนั้นถ้าประตูในการเป็นเพื่อนแท้กับใครสักคนของคุณเปิดกว้าง มั่นใจได้เลยว่าคุณพร้อมจะก้าวเข้ามาอย่างไม่ลังเล ในทางกลับกันถ้าประตูของความเป็นเพื่อนยังปิด ๆ เปิด ๆ เหมือนโดนลมพัด ไม่รู้ว่าจะเปิดหรือจะปิดกันแน่ เพื่อนคุณอาจจะเกิดความลังเลที่จะก้าวไปเป็นเพื่อนคุณทั้งตัวและใจ (กลัวโดนประตูหนีบ)ประมาณว่าถ้ามีใครสักคนถามขึ้นมา เขาก็ไม่สามารถตอบได้เต็มปากว่าคุณเป็นเพื่อนแท้ ฉะนั้นถ้าคิดว่าเขาเหมาะจะเป็นเพื่อนเรา จงเปิดประตูรับอย่างกล้าหาญ
15 คะแนนขึ้นไปคนแบบคุณนี่สิ ที่เรียกว่ามีความเป็นเพื่อนที่ดีพออยู่เต็มตัวและหัวใจ เพราะคุณรู้ว่าในชีวิตของคนเราเพื่อนเป็นสิ่งที่เข้ามาเติมเต็มได้ทั้งยามสุขและยามเศร้า เพราะคุณรู้ว่าการที่เราจะมีเพื่อนสักคน สองคน สามคน หรือสิบคน ไม่ใช่เรื่องยาก แต่สิ่งที่ยากกว่าคือการมีเพื่อนที่ดีและรักษาความเป็นมิตรภาพนั้นไว้ให้คงอยู่ต่างหาก ฉะนั้นคุณจึงรู้จักความหมายของคำว่าเพื่อนและรู้วิธีที่จะถนอมความหอมแห่งมิตรภาพนั้นไว้ให้คงอยู่

ที่มาจาก fwdmail

เล่าสู่กันฟัง...เรื่องลึกลับในจุฬาลงกรณ์

2009-07-06T19:09:00.000-07:00

เรื่องลึกลับในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
1. "ล็อกเกอร์ของคณะศิลปกรรมศาสตร์" ที่นั่นเคยมีคนเห็นคนนั่งห้อยขาอยู่บนล็อกเกอร์ทีแรกเห็นแต่ขา แต่ว่าเมื่อมองขึ้นไปกลับไม่มีตัวตนอยู่เลย
2. "ห้องมืด (ห้องล้างฟิล์ม) ของคณะนิเทศศาสตร์ " เรื่องมีอยู่ว่า....เมื่อก่อนมีรุ่นพี่คนหนึ่งได้เข้าไปล้างฟิล์มในห้องนี้ แล้วไม่ได้กลับออกมาอีกเลย.... มีคนเข้าไปหาตั้งหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่มีใครพบ...ได้มีนิสิตรุ่นน้องต่อมาเล่าให้ฟังว่า... ยังมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นอีก เช่น มีนิสิตได้เข้าไปล้างฟิล์มในห้องนี้ ขณะที่เข้าไปนั้นก็คิดว่าตนนั้นเข้าไปกับเพื่อน ก็มีการพูดคุยกัน แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบจากเพื่อน... บอกให้หยิบของส่งให้ ก็มีคนหยิบส่งให้... แต่พอออกมาเห็นเพื่อนของตนอยู่นอกห้อง จึงได้รู้ว่า ตนเข้าไปคนเดียว......แล้วใครล่ะที่เป็นคนหยิบของส่งให้... ยังคงเป็นปริศนาอยู่.............
3. "บันไดวน คณะเภสัชศาสตร์" เป็นบันไดที่ปิดตายไม่ใช้แล้ว มีคนเล่าว่ามีคนเคยเห็นผู้หญิงใส่ชุดขาวตลอดทั้งตัว ยืนอยู่ที่บันไดนี้
4. "ห้อง 415 หอพักนิสิตหญิงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" เล่ากันว่าถ้าหากวันไหนตื่นขึ้นมาตอนดึกๆ คนที่ตื่นขึ้นมาจะเห็นผู้หญิงใส่ชุดไทยมายืนอยู่ที่ปลายเตียง
5. "ดาดฟ้าตึกพยาธิวิทยา" ตอนดึกๆ หรือตอนเย็นๆ ใกล้ค่ำ ถ้าหากมีใครขึ้นไปบนดาดฟ้าจะเห็นคนยืนนุ่งชุดสไบสีขาว
6."ทางเดินระหว่างตึกของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์" ทางเดินที่ว่านี้มีประวัติอยู่ว่า สมัยก่อนมีสามีภรรยา นักการของคณะสถาปัตย์ได้ทะเลาะกัน ....ฝ่ายภรรยาได้เอาปืนยิงสามีจนเสียชีวิต.... ....เลือดสาดไปทั่วหน้าห้องทางเดินนี้........... ต่อมาเมื่อทางคณะได้มีการปรับปรุงพื้นชั้นหนึ่งได้มีการเทปูนไว้ แต่.......มีเฉพาะหน้าห้องนี้เท่านั้นที่ไม่ยอมแห้ง ทิ้งไว้นานสักเท่าไรก็ไม่ยอมแห้ง ...ทางคณะจึงต้องปูไม้กระดานทับไว้อย่างที่เห็นกันทุกวันนี้........
======================================= เรื่องน่ารู้เกี่ยวกับจุฬาลงกรณ์
1. "พระบรมรูป 2 รัชกาล" เป็นพระบรมรูปที่เป็นที่เคาารพสักการะ ของชาวจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและบุคคลทั่วไป เป็นพระบรมรูปของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่6) ซึ่งมหาวิทยาลัยนี้ได้ใช้พระนามของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และผู้สถาปนาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คือ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบรมรูป 2 รัชกาลนี้เป็นที่เคารพสักการะของนิสิตจุฬาลงกรณ์เป็นอย่างมาก โดยที่หากนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยคนใด เดินเข้ามาในบริเวณมหาวิทยาลัย และผ่านพระบรมรูป 2 รัชกาลนี้ จะพนมมือไหว้ เพื่อเป็นสิริมงคล ทั้งในเวลาที่เข้ามหาวิทยาลัยและออกจากมหาวิทยาลัย นอกจากนี้ถ้าหากใครมีเรื่องต้องการบนบานศาลกล่าวก็มักจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับผลการสอบของนิสิตนั่นเอง เช่น ขอให้เกรดเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม ขอให้ผลการเรียนไม่มี F ขอให้ไม่ตกมีน (ค่ากลางของคะแนนแต่ละรายวิชา) เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีนักเรียนที่ต้องการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เพื่อเข้าเป็นนิสิตแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยก็จะไปบนบาน กับพระบรมรูปของทั้ง 2 รัชกาล สิ่งที่มีการนำมาใช้บูชาพระบรมรูป 2 รัชกาลนี้ จะเป็น "ดอกกุหลาบสีชมพู" เพราะพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดปรานดอกกุหลาบสีชมพูเป็อย่างมาก จึงมีการนำดอกกุหลาบสีชมพูมาใช้เป็นสิ่งที่ใช้ในการบูชา
2. "ศาลพระภูมิ หอพักนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" ศาลพระภูมินี้จะเป็นนที่สักการะบูชาของชาวหอพักนิสิตนี้ได้ตั้งขึ้น พร้อมกับหอพักนิสิต โดยเฉพาะสำหรับนิสิตชั้นปีที่ 1ที่ผ่าน ประเพณีการรับน้องใหม่รุ่นพี่จะพาน้องๆ มาไหว้ศาลแห่งนี้ เพื่อความเป็นศิริมงคล และเป็นการแสดงการฝากตัว ประกอบกับความเคารพให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง เมื่อเข้ามาอยู่ในหอพักนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อเดินผ่านศาลพระภูมิไม่ว่าจะเข้าหรือจะออกจาก หอพักนิสิตนิสิตจะไหว้แสดงความเคารพเสมอ
3. " ศาลหลวงชัยอัศวรักษ์ คณะสัตวแพทยศาสตร์" หลวงชัยอัศวรักษ์เป็นชื่อของคณบดีคนแรกของคณะสัตวแพทยศาสตร์ ซึ่งท่านเป็นที่สักการะของนิสิตในคณะนี้มาก หลังจากนั้น ท่านได้เสียชีวิตลงจึงตั้งศาลขึ้นที่คณะเพื่อเป็นที่เคารพบูชาของชาวคณะ
4. "ศาลพระภูมิ คณะรัฐศาสตร์" เป็นศาลที่ตั้งขึ้นมาพร้อมกับการแรกเริ่มตั้งคณะรัฐศาสตร์ ซึ่งเล่ากันว่าในอดีตเจ้าที่ในบริเวณนี้มีความศักดิ์สิทธิ์มาก จนถึงกับต้องตั้งศาลเพิ่มขึ้นพร้อมกันถึง 5 ศาล ต่อมาจึงลดจำนวนลงเหลือเพียงศาลเดียว ปัจจุบันศาลนี้เป็นที่สักการะของชาวรัฐศาสตร์ เมื่อถึงประเพณีการรับน้องใหม่รุ่นพี่จะนำรุ่นน้องมาสักการะ ณ ศาลแห่งนี้
5. "ต้นไทรใหญ่ ที่ลานไทร คณะรัฐศาสตร์" เมื่อมีการนำผ้าไปผูกที่โคนต้นไม้ก็มักจะเข้าใจกันว่าเป็นของศักดิ์สิทธิ์ที่น่าเคารพสักการะ หรือเคยมีปาฏิหารย์เกิดขึ้น โดยที่ต้นไทรคณะรัฐศาสตร์นี้เพิ่งจะมีการผูกผ้าสีได้ไม่นานนัก คือ ไม่ได้เริ่มตั้งแต่ก่อตั้งคณะซึ่งตั้งมากว่า 51 ปีแล้ว คนที่มาผูกผ้านี้ เข้าใจว่า คงเป็นนิสิตของคณะที่เคยบนบานกับต้นไม้นี้หรือพูดลอยๆ กับต้นไม้นี้ ว่า ถ้าหากสอบผ่านแล้วจะเอาผ้าสีมาผูกต้นไม้ แล้วสอบผ่านจริงๆ ก็เลยมีการเอาผ้าสีไปผูกต้นไทร อีกทั้งต้นไทรมีขนาดใหญ่และมีอายุมากจึงเป็นของศักดิ์สิทธิ์ไปโดยปริยาย
6. "สัญลักษณ์ Rx คณะเภสัชศาสตร์" อยู่ข้างลานบ่อน้ำพุตึกเภสัชเก่า ห้ามไม่ให้นิสิตเดินข้ามสัญลักษณ์นี้ เพราะถือว่าเป็นของศักดิ์สิทธ์ของคณะ
7. "ถ" ที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จะมีสัญลักษณ์ "ถ" ในคณะ ซึ่งถือว่าเป็นสัญลักษณ์ประจำคณะ และห้ามนิสิตข้ามหรือเดินเหยียบ เนื่องจากสัญลักษณ์ของคณะ ถือว่าศักดิ์สิทธิ์และยังมีการห้ามเหยียบ "ถุง" ที่คณะนี้อีกด้วย
8. "ใบชงโค" เป็นสัญลักษณ์ของคณะอักษรศาสตร์ จึงมีข้อห้ามไม่ให้เด็ดใบชงโค มิฉะนั้นจะโดนไล่ออก
9. "ลาน 4 เสาเทวาลัย" ที่ 4 เสาเทวาลัยของคณะอักษรศาสตร์ที่เกิด เพราะเป็นการสร้างเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ตึกเก่าตึกหนึ่งของคณะอักษรศาสตร์ จะห้ามนิสิตขึ้นไปนั่งเล่น นอกจากจะใช้ในพิธีการสำคัญ เช่น ประเพณีการรับน้องใหม่ หรือ การบูม 4 ทิศ เป็นต้น =======================================
1. "สระน้ำจุฬาฯ" เรื่องเกี่ยวกับสระน้ำจุฬาฯ ที่อยู่ด้านหน้าพระบรมรูป 2 รัชกาล มีเรื่องเล่าอยู่ 2 เรื่องคือ
1.1 "วันลอยกระทง" เชื่อกันว่าถ้าชาย-หญิงคนใด ที่ยังไม่ได้เป็นคู่กันแล้ว ไปลอยกระทงร่วมกันแล้วจะได้เป็นคู่กัน แต่ถ้าเป็นคู่กันแล้วไปลอยกระทงร่วมกันจะแยกกัน
1.2 ถ้าใครเดินผ่านสระน้ำจุฬาฯ แล้วเจอเต่าเป็นสัตว์ชนิดแรก จะถือว่าโชคดี แต่ถ้าได้เจอตะพาบน้ำก่อนจะโชคร้าย ยิ่งถ้าวันนั้นเป็นวันสอบเจอเต่าแล้วจะทำข้อสอบได้ แต่ถ้าเจอตะพาบน้ำข้อสอบจะยาก
2. "สระน้ำคณะวิทยาศาสตร์" เชื่อว่าถ้าใครไปให้อาหารปลาที่สระน้ำข้างรอบคณะวิทยาศาสตร์ แล้วเจอเต่าแสดงว่าเย็นวันนั้นจะโชคดี มีเจ้ามือเลี้ยงข้าว
3. "ลานเกียร์" ว่ากันว่าหนุ่มวิศวะคนใดเดินสะดุดในลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์จะได้แฟนในคณะตัวเอง
4. "ป้ายคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี" เล่าว่า หนุ่มคนใด ถ้าบังเอิญเจอจิ้งจกเกาะหลังป้าย คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จะได้แฟนอยู่คณะนี้
5. "ทางเดินระหว่างตึกคณะอักษรศาสตร์" อยู่ในตึกเทวาลัยหนึ่ง เป็นโถงที่มีพื้นสีแดง หากว่าใครไปสะดุดล้มที่นั่น จะได้แฟนเป็นสาวอักษร
(ทางที่ว่านี้ ปัจจุบันไม่ให้ใครเข้า)
6. "บันไดหน้าตึกขาวคณะวิทยาศาสตร์" เดิมทีนั้นตึกขาวคณะวิทยาศาสตร์ เคยใช้เป็นที่เรียนของคณะแพทยศาสตร์ และที่ใต้บันไดเคยใช้เป็นที่เก็บอาจารย์ใหญ่ เชื่อกันว่าห้ามนิสิตปี 1 คณะวิทยาศาสตร์ เดินขึ้นบันไดนี้ มิฉะนั้นจะถูก Retire
7. "บันไดกลางคณะครุศาสตร์" ที่คณะครุศาสตร์เชื่อกันว่าถ้านิสิตปี 1 เดินผ่านขึ้นลงบันไดกลางแล้วจะเรียนไม่จบ แต่สำหรับผู้ที่ไม่รู้แล้วเดินผ่านก็ถือว่า "ผู้ไม่รู้คือผู้ไม่ผิด"
8. "บันไดหน้าคณะอักษรศาสตร์" ห้ามนิสิตคณะอักษรศาสตร์ถ่ายรูปที่บันไดหน้าคณะอักษรศาสตร์ เพราะเชื่อว่าจะทำให้เรียนไม่จบ และถ้าสำเร็จการศึกษาแล้วต้องไปถ่ายรูปที่นั่น เพราะถ้าไม่ได้ถ่ายรูปที่นั่นเหมือนว่าเรียนไม่จบจริงๆ
9. "อนุสาวรีย์เกียร์" ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ จะมีอนุสาวรีย์เกียร์ ซึ่งห้ามขึ้นไปนั่งหรือเหยียบ เพราะเชื่อว่า ถ้าทำแล้วจะโดนรีไทร์

ที่มา http://gensci.igetweb.com/index.php?mo=3&art=1025

เหลือเชื่อ...สามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า

2009-07-06T18:51:00.003-07:00

นี่คือเหตุการณ์ประหลาดเหลือเชื่อที่เกิดขึ้นจริงๆ บนพิถพของเรานี้ ณ บริเวณที่เรียกกันว่า “ สามเหลี่ยมปิศาจ
เบอร์มิวด้า “ (Bermuda triangle) ชื่อนี้เป็นที่รู้จักกันดีในปัจจุบัน เพราะมันเป็นบริเวณดินแดนอาถรรพณ์ อันเป็นที่
ล่ำลือกันว่าเต็มไปด้วยความลี้ลับ มันเป็นดินแดนที่กลืนกินชีวิตมนุษย์และเรือเดินทะเล เครื่องบินที่โชคร้ายบังเอิญ
ผ่านเข้าไป…ก็อาจหายสาบสูญไปอย่างไม่มีร่อยรอยให้เห็นอีกเลย
ดินแดนอาถรรพณ์ สามเหลี่ยมเบอร์มิวด้าโดยแท้จริงแล้ว เป็นอาณาบริเวณกว้างใหญ่มากเป็นส่วนหนึ่งของ
มหาสมุทรแอตแลนติกภาคตะวันตก พื้นที่ทั้งหมดปกคลุมพื้นทะเลตั้งแต่ตอนเหนือของหมู่เกาะเบอร์มิวด้าไปยังตอนใต้
ของรัฐฟลอริด้า ตีวงออกไปในทะเลทางตะวันออกไปจนถึงหมู่เกาะบาฮามัส เลยไปจนถึงอ่าวเม็กซิโกโน้น…ทั้งหมดถ้า
ดูตามแผนที่ประมาณ 380,000 ตารางไมล์ทะเล ซึ่งถ้าดูกันจริงๆ แล้วมันไม่ใช่พื้นที่เป็นรูปสามเหลี่ยมเหมือนกับชื่อของ
มันเลย ไม่ทราบวาชื่อ “สามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า” นี้ได้มาอย่างไร มีผู้พยายามตั้งชื่อเสียใหม่ว่า “บริเวณดินแดนปิศาจ”
บ้างก็เรียกว่า “ สามเหลี่ยมปิศาจ” ( Devil Triangle) อย่างไรก็ตามชื่อเสียงของมันได้ถูกขนามนามขึ้นมาในราวๆ ปี
ค.ศ. 1960 โดยไม่ทราบว่าใครเป็นคนต้นคิดชื่อเหล่านี้ขึ้นมา แต่ด้วยเหตุผลที่ว่าในบริเวณทะเลดังกล่าวนั้นมักจะ
ปรากฏแต่เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นเสมอๆ บ่อยๆ ครั้ง และเป็นประจำจนเป็นที่เลื่องลือกันไปทั่วถึงอันตรายของการหาย
สาบสูญไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืนมา จากบันทึกของเรือยามฝั่งสหรัฐฯ และบริษัทประกันภัยทางทะเล บริษัทประกัน
ภัยเรือเดินสมุทรและเครื่องบิน มีสถิติความสูญหายอย่างผิดปกติในอาณาบริเวณเบอร์มิวด้านี้มากที่สุด แสดงว่า
บริเวณนี้เป็นบริเวณต้องห้ามและเป็นดินแดนอาถรรพณ์จริงๆ
มันอาถรรพณ์อย่างไร
สิ่งที่ทำให้ย่านทะเลแห่งนี้กลายเป็นดินแดนมรณะ ซึ่งทำให้นักบินหรือนักเดินเรือต่างพยายามหลักเลี่ยงถ้า
ไม่จำเป็นก็จะไม่ยอมผ่านเข้าไปในบริเวณนี้อย่างเด็ดขาด อาจเป็นเพราะความเชื่อในเรื่องราวอันพิลึกกึกกือที่เป็น
ข่าวรือบือลือลั่นกันไม่รู้จบระหว่างคนในระแวกนั้น เหตุการณ์ประหลาดๆ อย่างที่ไม่น่าเชื่อไม่น่าจะเป็นไปได้มักจะ
เกิดขึ้นกับเรือหรือเครื่องบินที่ผ่านเข้าไปในบริเวณนั้น นับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน จากสถิติของบริษัท Lioyd’s of
London ซึ่งเป็นบริษัทรับประกันภัยเรือเดินสมุทร พบว่านับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 ถึง 1973 มีเรือในประกันของบริษัท
จำนวน 60 ลำ รวมผู้โดยสาร 900 คน ได้หายสาบสูญไปในบริเวณน่านน้ำเบอร์มิวด้า โดยเฉพาะในปี ค.ศ. 1967
มีเรือเดินทะเล เรือพาณิชย์ใหญ่ได้หายไปอย่างลึกลับเป็นจำนวน 15 ลำ ทั้ง 15 ลำไม่มีการส่งสัญญาณ “ SOS”
หรือส่งวิทยุขอความช่วยเหลือใดๆ ทั้งสิ้น สิ่งที่แปลกน่าฉงนและน่ากลัวที่สุดก็คือ เรือทั้ง 15 ลำนั้นเป็นเรือขนาดใหญ่
มีอุปกรณ์เครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ ช่วยในการเดินเรือแบบทันสมัยบริบูรณ์ เช่น วิทยุสื่อสาร เรดาร์นำร่อง โซนาร์นำร่อง
การค้นหาได้กระทำกันเป็นเดือนๆ แต่ก็ประสบผลล้มเหลวโดยสิ้นเชิงไม่พบแม้แต่เงา นี่เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งที่ได้จาก
บริษัทประกันภัยของเอกชนที่ต้องจ่ายค่าประกันไปจนบริษัทแทบล้มละลาย นำมาซึ่งความงุนงงให้แก่ผู้ที่อยู่ข้างหลัง
อย่างสิ้นหวัง อะไรเกิดขึ้นกับเรือเหล่านั้น ลูกนาวี 900 คนหายไปไหนใครบ้างจะมีคำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้
ตัวอย่างอีกรายหนึ่งที่จะขอยกมาให้พิจารณาว่ามันเป็นอาถรรพณ์ของดินแดนมรณะแห่งนี้หรือเป็นเพียง
อุบัติเหตุ ได้แก่ การหายสาบสูญของฝูงบินขับไล่ทิ้งระเบิดนาวีสหรัฐฯ เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1945 เครื่องบิน
ทิ้งระเบิดแบบ TBM ของนาวีสหรัฐฯ 1 ฝูงบิน ( 5 เครื่อง) พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ประจำเครื่องทั้งหมด 14 นาย ได้ออก
ทำการบินฝึกทิ้งระเบิดเหนือดินแดนเบอร์มิวด้า ห่างจากฐานทัพฟอร์ทล๊อคเดอร์เดลประมาณ 255 ไมล์ และแล้ว
ฝูงบินทั้ง 5 ลำก็หายสาบสูญไป ไม่เหลือแม้แต่เงา นาวีสหรัฐฯ ส่งเครื่องบินผู้ประสบภัย มาร์ติน มารีนเนอร์ แบบ PBM
(เป็นเครื่องบินน้ำ 2 เครื่องยนต์) พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ประจำเครื่อง 13 ยายออกตามหา 20 นาทีต่อมา PBM ก็หาย
สายสูญโดยขาดการติดต่อกับหอบังคับการ และหายไปอย่างลึกลับเช่นกัน ไม่เหลือแม้แต่เงา
มันจะเป็นเหตุบังเอิญ อุบัติเหตุ หรือเป็นดินแดนอาถรรพณ์จริง แนวโน้มจากสถิติการสูญหายอาจบอกเราได้
นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1800 จนถึง ปี ค.ศ. 1976 มีเรือและเครื่องบินหายสาบสูญไปในบริเวณเบอร์มิวด้าแล้วเป็นจำนวน
143 ราย รวมชีวิตเท่าที่ทราบแน่นอนเป็นจำนวน 2,101 คน ที่ต้องสังเวยไปในดินแดนอาถรรพณ์ สถิติการสูญหายมี
มากที่สุดในปี ค.ศ. 1975 คือมีการสูญหาย 11 รายเฉลี่ยเดือนละราย เมื่อเปรียบเทียบความเสียหายในบริเวณนี้กับ
บริเวณเส้นทางเดินเรืออื่นๆ แล้ว พบว่าแถบเบอร์มิวด้าต้องเป็นดินแดนอาถรรพณ์จริงๆ เพราะในน่านน้ำอื่นๆ ไม่มี
สถิติการสูญหายมากเท่านี้เลย
ดินแดนอาถรรพณ์มีอยู่แห่งเดียวรึ ?
เปล่าเลยเบอร์มิวด้าไม่ใช่ดินแดนอาถรรพณ์เพียงแห่งเดียวบนโลกนี้เท่านั้น ยังมีอีกแห่งหนึ่งเป็นอาณาบริเวณ
บนท้องทะเลเล็กๆ อยู่ทางตอนทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศญี่ปุ่น บริเวณนี้เคยเป็นดินแดนอาถรรพณ์เช่นกัน
แต่ปัจจุบันความอาถรรพณ์ของบริเวณนี้เบาบางลงจนดูเหมือนจะจางหายไปแล้ว เมื่อสมัยปีค.ศ. 1950 บริเวณนี้ได้
ถูกขนานนามว่า “ทะเลปิศาจ” (Devil ‘s Sea) มันเคยกลืนกินเรือเดินทะเลขนาดใหญ่ๆ ไปกว่า 50 ลำ ในปีค.ศ. 1955
รัฐบาลญี่ปุ่นถึงกับลงทุนส่งคณะสำรวจสมุทรศาสตร์และนักวิทยาศาสตร์ ผู้เชี่ยวชาญพร้อมด้วยอุปกรณ์สำรวจทาง
วิทยาศาสตร์อันทันสมัยที่สุดเท่าที่จะหาได้ในสมัยนั้นลงเรือสำรวจสมุทรศาสตร์ขนาดยักษ์ เดินทางไปยังทะเลปิศาจ
เพื่อค้นหาคำตอบของความอาถรรพณ์ลี้ลับ ณ บริเวณนั้น สองสามวันต่อมาเมื่อเรือไปถึงบริเวณทะเลปิศาจ รัฐบาล
ญี่ปุ่นก็ต้องพบกับความอาถรรพณ์ ความงุนงงและความตกตะลึง ก็จะอะไรเสียอีกล่ะ…เรือคณะสำรวจลำนั้นได้หาย
สาบสูญไปไม่เหลือแม้แต่เงา ไม่มีสัญญาณวิทยุ ไม่มีสัญญาณขอความช่วยเหลือ ไม่มีอะไรทั้งนั้น หน่วยค้นหาถูกส่ง
ตามออกไปค้นหากันแทบพลิกท้องทะเล แต่ไม่พบแม้แต่เงา

มีอะไรเกิดขึ้นที่ดินแดนอาถรรพณ์
เราพอจะหาคำตอบอะไรได้บ้างไหมเกี่ยวกับการหายสาบสูญอย่างไร้เงาของบรรดาผู้เคราะห์ร้ายที่หลุดเข้าไป
ในดินแดนมรณะเหล่านั้น พวกที่หายสาบสูญไปแล้วย่อมไม่มีโอกาสที่จะกลับมาบอกเล่าให้คนข้างหลังได้ทราบได้ว่า
เขาได้ไปเผชิญกับอะไรมา แต่เราก็ยังคงพอจะมีข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ที่สามารถนำมาปะติดปะต่อกันพอจะให้ดูเป็นรูป
เป็นร่างได้ว่า มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกคนเหล่านั้น ข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้มาจากผู้ที่บังเอิญรอดตายหรือหลีกหลบกลับ
ได้ จากบันทึกการติดต่อครั้งสุดท้ายโดยวิทยุกับพวกที่หายสาบสูญไป มีรายงานที่น่าสนใจหลายชิ้นที่แสดงให้เห็นว่า
อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นคล้ายปรากฏการณ์ธรรมชาติ ที่ยังไม่มีมนุษย์หน้าไหนเคย
รู้จักกันมาก่อน
อย่างไรก็ตามเมื่อนำเอาข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้มาปะติดปะต่อกันดูแล้วก็จะพบกับปรากฏการณ์ที่ยิ่งใหญ่
อันนำไปสู่ความปวดเศียรเวียนเกล้าให้แก่บรรดานักวิทยาศาสตร์เป็นที่สุด มันไม่ได้ช่วยให้ปัญหาคลี่คลายออกไปได้
เลย แต่กลับเพิ่มความงุนงงสนเท่ห์ใจให้มากยิ่งขึ้น เพราะมันยังคงเต็มไปด้วยอาถรรพณ์ลี้ลับจริงๆ
เราอาจจะสรุปคำตอบได้เป็นข้อๆ ตามความเป็นไปได้ ทั้งโดยทางทฤษฎีวิทยาศาสตร์และโดยสามัญสำนึก
ซึ่งจะช่วยให้เราแจกแจงได้ว่าคำตอบใดจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับปัญหาสามเหลี่ยมมรณะนี้ แต่ในลำดับแรก
เราจะเริ่มด้วยการประมวลเหตุการณ์ว่า “ มีอะไรเกิดขึ้นที่แดนอาถรรพณ์” เสียก่อนเพื่อที่เราจะได้เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้น
มันมีธรรมชาติ พฤติการณ์คุณลักษณะเป็นอย่างไรกันแน่
1) รายงานที่พบเป็นประจำ เริ่มแรกผู้ประสบเหตุจะรายงานว่า มีการขัดข้องเกิดขึ้นกับเครื่องมือนำล่อง
ตัวอย่างรายงานทำนองนี้ได้แก่รายงานทางวิทยุครั้งสุดท้ายก่อนการหายสาบสูญไป ของนักบินนาวีร้อยเอกเทเลอร์
(Charles Taylor) ได้ส่งวิทยุติดต่อแจ้งเข้ามา ยังหอบังคับการบินที่ Fort Lauderdale Naval Air Station ในขณะที่
กำลังบินกลับจากการฝึกตามปกติ เขาแจ้งเข้ามาด้วยว่าวิทยุความถี่ฉุกเฉินว่า “เข็มทิศหมุนอย่างบ้าคลั่ง ผมจับทิศ
ทางไม่ถูกแล้ว ผมไม่ทราบตำแหน่งว่าผมอยู่ที่ไหน” จากนั้นเสียงก็ขาดหายไป และแล้วร้อยเอกเทเลอร์กับเครื่องบิน
ของเขาก็ไม่ปรากฏตัวที่ไหนอีกเลย เขาหายสาบสูญไปชั่วนิรันดร
อีกตัวอย่างหนึ่ง เป็นรายงานที่ได้มาจากร้อยเอกเดนตาย อูลเมอร์ (Robert Ulmer) นักบินมือสองและ
ด๊อกเตอร์ดิ๊กบาย (Dr. Robert Digby) ผู้โดยสารคนเดียวที่รอดมาได้ จากเที่ยวบินพิเศษในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2
โดยเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบ บี-24 “ขณะบินอยู่ในระดับสูง 9,000 ฟุต ทางเหนือของเบอร์มิวด้าอากาศแจ่มใสมาก
จู่ๆ เครื่องบินก็สั่นอย่างกับจ้าวเข้าทรง เครื่องวัดต่างๆ หมุนไปมาอย่างไม่มีจุดหมาย และแล้วเครื่องบินก็เริ่มปักหัวลง
ทะเล กัปตันพยายามดึงขึ้นทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น เราต่อสู้กับอำนาจลึกลับที่พยายามดึงเครื่องบินให้หัวปัก
ลงทะเลตลอดเวลา เราดึงเครื่องขึ้นเครื่องบินเอียงเซไปมา และจะดำดิ่งลงท่าเดียว เราก็ดึงมันขึ้นอีกต่อสู้กันจนเรา
แทบหมดแรง ผู้ไม่รู้จริงๆ ว่าผีบ้าซาตานอะไรมาเข้าสิงเครื่องบิน มันจะปักหัวลงท่าเดียว เครื่องวัดต่างๆ หมุนเป็นบ้า
เป็นคลั่ง เราไม่รู้ว่าทิศทางมันไปทางไหน” ในที่สุดนักบินก็พาเครื่องบินบินแบบถูลู่ถูกังมาจนถึงฝั่งเม็กซิโก และตกบน
ภูเขาเหนืออ่าวเปอร์โตริโก เป็นระยะทาง 1,500 ไมล์ที่ขับเขี้ยวกับอำนาจเร้นลับที่พยายามดึงเครื่องบินให้หัวปักลง
ดร.ดิ๊กบายเล่าว่า “ผมเป็นผู้โดยสารคนเดียวที่รอดมาได้ ในสมัยนั้นเราไม่รู้ว่ามีบริเวณที่เรียกว่าสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า
แต่อย่างไรก็ตามผมก็เจอมาแล้วกับตัวเอง มันมีอำนาจอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเครื่องบินของเราลงไป ผมไม่รู้ว่าจะ
อธิบายได้อย่างไร แต่อำนาจลี้ลับนั้นมีอยู่แน่ๆ ที่บริเวณสามเหลี่ยมมรณะนั่น”
สรุปแล้ว ข้อมูลประการที่หนึ่งที่เราพบก็คือ มีพลังบางอย่างที่มีผลกระทบกับเครื่องมือนำทาง เช่น เข็มทิศ
เครื่องวัดความสูง เครื่องวัดความเร็ว และเครื่องมือสื่อสาร นั่นคืออำนาจลึกลับนี้มีผลกระทบต่ออุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง
กับแม่เหล็กไฟฟ้าทั้งหมด โดยเฉพาะเข็มทิศแม่เหล็ก
2) เกิดความสับสนขึ้นกับประสาทความรู้สึกในการรับรู้ทั้ง 5 ของผู้ที่หลุดเข้าไปในดินแดนอาถรรพณ์ ทำให้
ผู้นั้นงุนงงสับสนต่อเหตุการณ์ และที่สุดคือสูญเสียความรู้สึกในเรื่องเวลาและการทรงตัว ดังตัวอย่างรายงานของอดีต
ผู้บังคับการฝูงบินทิ้งระเบิด บิลล์สัน (Commander Marcus Billson) เมื่อวันที่ 25 เดือนมีนาคม ปีค.ศ. 1945
ขณะทำการบินด้วยเครื่องบิน PBM (เครื่องบินน้ำแบบ สองเครื่องยนต์) และรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดเล่าว่า
“ผมกำลังบินในตอนกลางคืน อยู่ระหว่างครึ่งทางจากฟลอริด้า ไปเกาะบาฮาม่า ในขณะนั้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
เจ้าวิทยุเข็มทิศ (radio compass) ก็เริ่มหมุนติ้วยังกับกังหันต้องลม และเข็มทิศแม่เหล็กก็เอากับเขาด้วย วิทยุติดต่อ
ก็เกิดเสียงรบกวนซู่ซ่าจนใช้การอะไรไม่ได้เลย ผมงงไปหมดไม่รู้ว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้นมา แล้วต่อมาไฟฟ้าในห้องนักบิน
ก็ดับพลึบลง ทีนี้มันก็มือสนิทมองไม่เห็นอะไร มองไปนอกหน้าต่างก็ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีแสงดาว
ไม่มีอะไรเลย นอกจากความมืดสนิท ผมไม่เข้าใจว่าแสงดาวบนท้องฟ้ามันดับหายไปไหนหมด แสงระยิบระยับบน
ท้องทะเลก็ควรจะมองเห็นได้บ้างเป็นบางครั้ง…แต่นี่มันมืดจริงๆ ผมนึกว่าผมคงตาบอดแน่ๆ ผมไม่รู้ว่าเราบินไป
ทางไหนเอาหัวขึ้น หรือเอาหัวลงก็บอกไม่ได้ ผมมีประสบการณ์การบินมามากกว่า 5,000 ชั่วโมง หลับตาบินผมก็รู้
ว่าผมบินได้แต่นี่มันต่างกัน ผมสูญเสียความรู้สึกไปหมดผมเหมือนคนตาบอดสนิท ผมถือคันบังคับเครื่องบินแน่น
พยายามเลี้ยงประคองเอาไว้ให้ตรงที่สุดเท่าที่ความรู้สึกนึกคิดของผมจะมีอยู่ในเวลานั้น ต่อมาทุกอย่างก็กลับสู่สภาพ
ปกติ ไฟฟ้าสว่างขึ้นมาเอง เข็มวัดทุกอย่างทำงานเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและผมก็งงไปหมด เครื่องได้มา
บินอยู่เหนือสนามบินบาฮาม่าแล้ว ผมงงจริงๆ งงจนไม่รู้ว่าจะพูดหรืออธิบายว่าอย่างไรถูก เหตุการณ์มันเป็นอย่างนี้
จริงๆ แล้วคุณจะให้ผมอธิบายว่าอย่างไร ผมก็จนปัญญา”
3) มีการรบกวนทางระบบไฟฟ้า และการติดต่อสื่อสารทางวิทยุจะถูกตัดขาด นี่คือข้อมูลอีกข้อหนึ่งที่เราจะ
พบเสมอจากการรายงานครั้งสุดท้ายของผู้ที่หายสาบสูญไปในดินแดนอาถรรพณ์ ดังตัวอย่างการหายสาบสูญของ
ฝูงนักบินขับไล่ทิ้งระเบิดที่ 19 ของนาวีสหรัฐอเมริกา ฝูงบินที่ 19 มีเครื่องบินแบบ TBM อเว็งเจอร์ จำนวน 5 ลำ
ได้ออกบินฝึกตามภารกิจปกติ เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1945 และได้หายสาบสูญไปอย่างลึกลับ ถึงแม้จะมีการ
ระดมหน่วยค้นหาตามล่ากันอย่างละเอียดถี่ถ้วนครอบคลุมพื้นที่ทุกๆ ตารางฟุต กว้างถึง 380,000 ตารางไมล์ แต่ก็
ไม่พบแม้แต่เงา รายงานสุดท้ายที่จ่าฝูงร้อยเอกโรเบิร์ต คอส รายงานมา รับฟังได้จากวิทยุ ณ ฐานทัพภาคพื้นดิน
ตอนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงของคนตกใจสุดขีดว่า “ อย่าตามผมมา…แยกกันออกไป แยกกันออกไป” แล้วเสียงวิทยุ
ก็ถูกตัดขาดทันที เหมือนกับว่ามีใครไปปิดเครื่องส่งของเขาฉะนั้น ร้อยเอกโรเบิร์ต คอส บินเข้าไปพบอะไรไม่มีใคร
ทราบ แต่สิ่งที่เขาพบต้องเป็นสิ่งที่น่ากลัวจนทำให้เขาสั่งลูกฝูงไม่ให้บินตามเข้าไป แต่ก่อนหน้านั้นมีเสียงวิทยุได้ตอบ
กันระหว่างจ่าฝูงกับลูกฝูงของเขา ซึ่งรับฟังได้ยินไม่ชัดเจน เป็นเสียงขาดๆ จางๆ และมีคลื่นแทรกรบกวนมาก พอจะ
จับความได้บ้างบางตอนว่า ฝูงบินที่ 19 กำลังหลงเข้าไปในสภาพบรรยากาศอันผิดปกติ แปลกประหลาดอย่างหนึ่ง
4) ปรากฏการณ์ “หมอกเรืองแสงสีขาว” นี่คือข้อมูลที่ได้รับจากวิทยุติดต่อระหว่างฝูงบินที่ 19 เสียงจ่าฝูง
ดังมาก่อนพอได้ยินชัดว่า “สงสัยว่าเราหลงทาง แล้วทำไมแถวนี้มีแต่หมอกสีขาวเรืองแสงเต็มไปหมด…เฮ้ พื้นน้ำเป็น
สีขาว (White Water) ไปหมด…มองไม่เห็นท้องฟ้า ขอบน้ำ..มันขาวโพลนไปหมด..” เสียงลูกฝูงดังแทรกเข้ามาอีก
“ นี่เราอยู่ที่ไหนกันนี่ เข็มทิศผมมันหมุนติ้วไปหมดแล้ว” แล้วทุกอย่างก็เงียบหายไป…ฝูงบินที่ 19 ก็หายสาบสูญไป
จากโลกของเรา
อีกตัวอย่างหนึ่ง ได้แก่การรายงานการหายตัวอย่างลึกลับของเครื่อง 727 หายวับไปจากจอเรดาร์ของสนามบิน
ไมอามี่ ขณะที่เครื่อง 727 ของสายการบิน “National Airline) บินดำดิ่งลงมา ผ่านเข้าหมู่เมฆสีขาวก้อนเล็กๆ จู่ๆ ก็
หายวับไปจากจอเรดาร์ พนักงานหอบังคับการต่างวิ่งกันวุ่นกดปุ่มสัญญาณเตรียมลงฉุกเฉิน บางคนก็คว้ากล้องส่อง
ทางไกล เผ่นออกไปนอกหอบังคับการ เพื่อมองหาเครื่อง 727 เพราะคิดว่าตกหม่งโลกไปแล้ว แต่ไม่มีใครเห็นอะไร
นอกจากก้อนเมฆก้อนนั้น ภาพปรากฏขึ้นใหม่บนจอเรดาร์แล้ว 727 ก็บินลงสนามอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทั้งนักบินและผู้โดยสารเครื่องบิน 727 ต่างงงไปตามๆ กัน เมื่อเห็นว่ามีรถดับเพลิง รถพยาบาล รถกู้ภัย ของสนามบิน
ต่างวิ่งตามกันมาห้อมล้อมกันเต็มไปหมด ภายหลังจึงทราบว่าเกิดอะไรขึ้น เวลาของนักบินและของผู้โดยสารเที่ยวบิน
นั้นได้ขาดหายไป 10 นาที ทั้งๆ ที่ไม่มีใครรวมทั้งนักบินรู้เลยว่าเวลา 10 นาทีนั้นขาดหายไปไหนและหายไปได้อย่างไร
การสอบสวนไม่ได้ให้ความกระจ่างอะไรเพิ่มเติม นอกจากจะเพิ่มความงุนงงมากขึ้นเท่านั้น เวลามันหายไป 10 นาที
ตอนที่เครื่อง 727 บินเข้าไปในเมฆก้อนเล็กๆ “มันแปลกอยู่หน่อยที่เมฆก้อนนั้นมันมีความสว่างผิดปกติธรรมดา คล้าย
กับว่ามันมีแสงเรืองในตัวเอง แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะมีปัญหาอะไรเลย ผมไม่เข้าใจเลยว่าเวลามันหายไปตอนไหน
เจ้าหน้าที่หอบังคับการเขาว่าผมบินหายเข้าไปในเมฆนานถึง 10 นาที แต่มันเป็นไปไม่ได้แน่ๆ เพราะเมฆมันก้อนเล็ก
นิดเดียว ผมบินทะลุเมฆลงมาในเวลาไม่ถึง 3 วินาทีก็ออกมาเป็นทางวิ่งลงแล้วนี่ครับ”
คำตอบคืออะไร ?
ความประหลาดความลึกลับของสิ่งที่เกิดขึ้นในย่านทะเลเบอร์มิวด้า มีผู้ที่พยายามจะค้นคว้าหาคำตอบกัน
มากมาย มันเป็นดินแดนอาถรรพณ์จริงๆ หรือ หรือมันเป็นเพียงเหตุบังเอิญหรือปรากฏการณ์ตามธรรมชาติ คำตอบ
ต่างๆ มีมากมาย แต่ข้อไหนล่ะที่ถูกต้องหรือใกล้เคียงกับความจริงมากที่สุด
1) การหายสาบสูญของเรือในบริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า อาจเกิดจากสาเหตุที่ว่า เรือเหล่านั้นแล่นเข้าไป
ชนเอาทุ่นระเบิดก็ได้ ทุ่นระเบิดที่หลงเหลือจากสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ยังคงมีหลงเหลืออยู่อย่างไม่ต้องสงสัย
แนวคิดข้อนี้ดูเหมือนจะเป็นไปได้น้อยมาก เพราะมันไม่สามารถอธิบายเหตุการณ์ประหลาดอย่างอื่นๆ อีกหลายๆ กรณี
ได้เลย เช่นในกรณีที่เรือเดินทะเลบางลำลอยเท้งเต้งเข้าหาฝั่ง โดยที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่บนเรือนั้นเลยแม้แต่คนเดียว
ข้าวของและของมีค่าอื่นๆ ยังอยู่ครบบริบูรณ์บนเรือ กะลาสีเรือและกัปตันเรือหายตัวไปหมดโดยไม่ทราบสาเหตุอย่างนี้
จะอธิบายได้ว่าอย่างไร
2) การหายสาบสูญของเรือ อาจเกิดจากพายุในทะเลที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างฉับพลันทันที นี่ก็เป็นข้อเสนอ
อีกแนวหนึ่งที่มีทางเป็นไปได้แต่น้อยมาก เพราะโดยหลักการแล้วแถบทะเลในย่านนี้ ถ้าจะมีพายุขนาดใหญ่ชนิดที่จะ
สามารถทำให้เรือเดินทะเลอับปางทันทีทันใดนั้น จะต้องเป็นพายุใหญ่ที่ต้องรู้ล่วงหน้าก่อนเสมอ ไม่มีวันที่พายุใหญ่ๆ
ขนาดนั้นจะรอดสายตาของนักอุตุนิยมวิทยาไปได้ และอย่างน้อยเรือเดินทะเลขนาดใหญ่ๆ ก็มีเครื่องมือตรวจพายุอยู่
ด้วย อย่างน้อยก็ต้องมีการส่งข่าวรายงานเข้าสู่ฝั่ง หรือวิทยุขอความช่วยเหลือมาบ้างถ้าเจอเข้ากับพายุใหญ่ขนาดที่จะ
จมเรือเดินสมุทรได้
3) “มันเป็นเรื่องของความเชื่อ อันเกิดมาจากเหตุบังเอิญ” นี่คือคำประกาศเป็นทางการของกองเรือยามฝั่งที่ 7
ของนาวีสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐบาลที่ทำงานรับผิดชอบอยู่ในเขตน่านน้ำ บริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า
“ความอาถรรพณ์นั้นไม่มีจริง ความจริงเป็นเพียงเรื่องร่ำลือเชื่อกันไปเอง การหายไปของเรือไม่ใช่ของแปลกอะไร
ที่ไหนๆ ก็มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น เพียงแต่ว่าบริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้าเป็นบริเวณที่มีการสัญจรทางเรือ
และทางอากาศหนาแน่นมากกว่าบริเวณอื่นๆ เท่านั้น เปอร์เซ็นต์อุบัติเหตุต่างๆ จึงมีมากกว่าที่อื่นๆ และด้วยเหตุพ้อง
จองที่ว่า แถบเบอร์มิวด้ามีภาวะแวดล้อมที่ผิดแผกแปลกไปจากบริเวณเส้นทางเดินเรืออื่นๆ เท่านั้นเอง จึงทำให้เกิด
ความผิดพลาดและเกิดอุบัติเหตุทางเรือได้ง่าย เป็นเหตุให้เกิดเรืออับปางและเครื่องบินตกได้ง่ายกว่าที่อื่น” ทฤษฎีนี้
ฟังดูเข้าทีที่สุด เพราะมันประกอบด้วยข้อมูลสถิติและหลักสามัญสำนึกธรรมดาๆ แต่มีปัญหาหนึ่งที่ทฤษฎีนี้พยายาม
ปิดบังไม่กล่าวถึงอันทำให้เป็นเหตุที่น่าสงสัยนั่นก็คือ การอับปางของเรือและเครื่องบินทำไมจึงไม่พบร่องรอยหรือซาก
อับปางให้เห็นบ้างเลย เรือและเครื่องบินเหล่านั้นอับปางจริงหรือ? มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน ที่คนหลายร้อยหลายพัน
คนจะจมหายไปกับเรือ ไม่มีสิ่งของหรือเศษชิ้นส่วนใดๆ หลุดออกมาให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วก็อย่างในกรณีเรือ
ไซคล็อปส์ที่หายไปอย่างลึกลับเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1918 แต่จู่ๆ มันก็ปรากฏตัวลอยเท้งเต้งเข้าฝั่งมาเกยตื้น
โดยมีแต่เรือเปล่าๆ ปราศจากผู้คน ผู้โดยสารจำนวน 309 คนหายไปไหนกันหมด ข้าวของมีค่าทุกชิ้นทั้งอาหารและ
สินค้าบนเรือยังคงอยู่ครบบริบูรณ์ จะว่าเรือถูกโจรสลัดปล้นก็ไม่ใช่ แต่อะไรล่ะได้เกิดขึ้นกับผู้คน 309 ชีวิต เขาหาย
ไปไหน ?
3) ทฤษฎีการบ่ายเบนของสภาพเวลาอวกาศ ดร.แซนเดอร์สัน ไอแวน (Dr. Sanderson Ivan) เป็นผู้เสนอ
แนวความคิดนี้ขึ้นเป็นทฤษฏีทางเวลาอวกาศ เขียนไว้ในหนังสือชื่อ “ Invisible Residents “ ทฤษฎีนี้กล่าวสรุปว่า
บริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า อาจเป็นบริเวณที่มี “สาเหตุไม่ปกติ” ทางธรรมชาติเกิดขึ้น เนื่องมาจากเป็นบริเวณที่มี
การเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กโลก และสนามไฟฟ้าของโลกมากที่สุด เมื่อมีกระแสน้ำอุ่นจากตอนเส้นศูนย์สูตร
ไหลขึ้นไปสู่ทางเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติก ปะทะกับกระแสน้ำเย็นที่ไหลลงสู่ทางใต้จากขั้วโลกเหนือ การปะทะ
กันของกระแสน้ำทั้งสองชนิดนี้ทำให้เกิดการแบ่งตัวกันของระดับน้ำเป็นชั้นๆ ชั้นบนจากผิวน้ำลงไปสู่ความลึกประมาณ
500 ถึง 1,000 ฟุต จะเป็นชั้นกระแสน้ำอุ่น ลึกลงไปจากนี้ก็จะเป็นชั้นของกระแสน้ำเย็น ทั้งสองชั้นนี้มีทิศทางการไหล
ของน้ำสวนทางกัน ซึ่งอยู่ในระดับความลึก 500 ถึง 1,000 ฟุต จะเกิดการอัดแน่นของกระแสน้ำ มีการขัดถูกันและมี
การถ่ายเทอุณหภูมิกันอย่างมากมาย เกิดการถ่ายเทขัดสีกันของประจุไฟฟ้าสถิตย์ขึ้นอย่างมากมาย เป็นจำนวน
มหาศาลหลายพันล้านโวลต์เกิดการเหนี่ยวนำของสนามไฟฟ้าเป็นผลกระทบตามมา ประกอบกับการผันแปรของสนาม
แม่เหล็กโลกซึ่งมีเกิดขึ้นบ่อยครั้งในบริเวณนี้ กระผันแปรของสนามแม่เหล็กโลก และสนามไฟฟ้าอาจมีการแปรผัน
สัมพันธ์กัน นำไปสู่ภาวการณ์พิเศษที่เกิดขึ้นชั่วคราว กระทบกระเทือนกับสนามแรงโน้มถ่วงของโลกในบริเวณนั้น
และนี่คือผลกระทบที่ทำให้เกิดการบ่ายเบนของสภาพ-อวกาศ เมื่อสาเหตุไม่ปกตินี้เกิดขึ้น ก็จะทำให้เรือหรือเครื่องบิน
ที่บังเอิญอยู่ตรงบริเวณนั้นในขณะนั้น แล่นหรือบินออกจากจุดแห่งความแตกต่างของห้วงกาลเวลา หรืออีกนัยหนึ่ง
อาจกล่าวได้ว่าบริเวณนั้น มีการเปลี่ยนแปลงของมิติที่ 4 เกิดขึ้น เรือหรือเครื่องบินก็ตามอาจหลุดหรือผ่านเข้าไปใน
อีกมิติหนึ่ง หรืออีกกาลเวลาหนึ่งก็ได้
และนี่คือสาเหตุสำคัญที่ทำให้เรือหรือเครื่องบินหายวับไปโดยปราศจากร่องรอย นอกจากนี้ ทฤษฏีของ
ดร.แซนเดอร์สัน ยังสามารถใช้อธิบายในกรณีที่มีเครื่องบินหายไปจากจอเรดาร์ชั่วระยะเวลาหนึ่ง แล้วก็กลับปรากฏ
ขึ้นมาอีกได้นั้นหรือในกรณีที่เครื่องบินหายไปในชั่วระยะเวลาหนึ่ง แล้วกลับมาโดยไม่ทราบหายไปไหนมา ทั้งนี้เพราะ
เหตุที่ว่าเครื่องบินเหล่านั้นได้บังเอิญบินหลุดเข้าไปในความแปรผันของสนามเวลา ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางมิติ
ขึ้นในทันทีทันใด จุดแปรผันของการเวลานี้อาจเป็นเพียงบริเวณเล็กๆ ที่เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นจึงมิได้
ทำให้เครื่องบินนั้นเคลื่อนย้ายออกไปจากมิติ หรือกาลเวลาปัจจุบันมากนักระยะเวลาที่เกิดขึ้นกับเครื่องบินอาจจะเป็น
ชั่วระยะสั้นๆ แค่ 1 ในพันของวินาที หรืออาจจะไม่ถึงพริบตา แต่จะทำให้เกิดความแตกต่างกันกับเวลาบนโลกนับได้
เป็นนาที หรือชั่วโมงก็เป็นได้
และก็ด้วยการแปรผันอย่างรุนแรงของสภาพมิติ ในบางครั้งมันก็อาจทำให้เรือเดินทะเลขนาดใหญ่ หรือเครื่อง
บินทั้งฝูง หลุดเข้าไปสู่อีกห้วงหนึ่งของกาลเวลาที่ไม่ใช่ปัจจุบัน และผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้นก็จะติดอยู่ในห้วงแห่งกาล
เวลานั้นโดยไม่มีทางได้กลับออกมาสู่มิติเดิมของเขาได้อีกเลย
ทฤษฏีของ ดร.แซนเดอร์สัน ฟังเข้าท่าพอเป็นไปได้แต่ใครจะกล้าพิสูจน์ว่าทฤษฎีนี้เป็นจริง ความเป็นไปได้ของ
การบ่ายเบนของมิตินั้นก็เป็นทฤษฎีที่มีตัวเลขยืนยันคำนวณกันแต่บนกระดาษ แต่ในความเป็นจริงแล้วทฤษฎีนี้ก็ยัง
ไม่มีใครกล้าทดลอง เพื่อยืนยันให้เห็นจริงกันสักที จึงเป็นอันว่าเราต้องคอยดูกันต่อไปดีกว่า
5) บริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า อาจเป็นที่ตั้งฐานทัพลับใต้สมุทรของชนชาติลึกลับ หรือพวกมนุษย์ต่างดาว
ก็ได้ การหายไปของเรือและเครื่องบินอาจเกิดจากการจงใจ “ ขโมย “ เรือหรือเครื่องบินรวมทั้งการลักพาคนไปเพื่อการ
ศึกษาหรือเพื่อการทดลอง หรือเพื่อการเก็บไปเป็นตัวอย่างดูเล่นก็เป็นได้ แนวความนึกคิดทำนองนี้อาจมีทางเป็นไปได้
อยู่เหมือนกัน ผู้ที่ค้นคว้าศึกษาตามแนวทางนี้โดยเฉพาะจะพบว่า ย่านท้องทะเลแอตแลนติกแถวหมู่เกาะเบอร์มิวด้า
นี้มีรายงานการปรากฏตัวของ ยูเอฟโอ (UFO) หนาแน่นพอๆ กับที่เห็นบนบกตามจุดสำคัญเหมือนๆ กัน แต่ปัญหา
สำคัญคือทฤษฎีนี้ยังไม่มีหลักฐานอย่างอื่นที่พอจะอ้างได้หรือนำมาชี้ทางสนับสนุนได้ว่า ยูเอฟโอมีอะไรเกี่ยวข้องกับ
การสูญหายไปของเรือและเครื่องบิน การปรากฎตัวอย่างหนาแน่นของยูเอฟโอในย่านนี้ก็ไม่ได้หมายความว่า จะมี
ฐานทัพเร้นลับซ่อนอยู่ใต้มหาสมุทร หรือบนเกาะร้างลี้ลับแห่งใดแห่งหนึ่ง และก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่มนุษย์ต่างดาวจะ
ต้องมาคอยตั้งป้อมคอยขโมยเรือหรือเครื่องบินของชาวโลกไปมากมายด้วยประโยชน์อันใดกัน ในกรณีนี้แนงโน้มที่
เป็นไปได้มากที่สุดคือ บริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้านั้นเป็นบริเวณที่มีสภาวะผิดปกติทางสภาพเวลา-อากาศตาม
ทฤษฎีของ ดร.แซนเดอร์สันมากกว่า และยูเอฟโอที่มาปรากฏตัวในบริเวณนี้มากนั้นก็เนื่องมาจากว่า ยูเอฟโอใช้
บริเวณนี้เป็นเส้นทางผ่านเข้าออกระหว่างมิติภพ หรือพูดง่ายๆ ก็คือ บริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า อาจเป็นบริเวณ
ที่มีการเปิดปิดของประตูแห่งกาลเวลาหรือประตูแห่งมิติโดยธรรมชาติก็ได้ มันหมายถึงช่องทางที่จะใช้เดินทางผ่านเข้า
ออกไปสู่ย่าน “ ไฮเปอร์สเปซ “ นั่นเอง
ที่มา http://www.geocities.com/fundee2000/Bermuda.htm

ไดอารีออนไลน์...นี่หรือวันหยุด

2009-07-05T05:42:00.000-07:00

เราควรจะดีใจไหมเนี่ย

หยุดเรียนตั้ง 5 วันแต่ที่ไหนได้ไม่มีเวลาว่างสักวันหนึ่ง

1 วันเสาร์ อ่านชีวะเตรียมสอบ

<ต่อ>เสาร์ตอนเย็นทำชีสงานเตรียมส่ง

2 วันศุกร์อ่านเคมีเตรียมสอบ

3 วันจันทร์อ่านฟิสิกส์เตรียมสอบ

4 วันอังคารต้องท่องศัพท์เตรียมซ่อม

5 วันพุธต้องทำการบ้านอังกฤษเตรียมส่ง

แล้วอย่างนี้มันจะเรียกว่าวันหยุดพักผ่อนดีไหมเนี่ย

เมื่อไหร่เราจะมีวันหยุดที่แสนสบายกะเขาบ้างนะ

ใครก็ได้ช่วยบอกที......

ไดอารีออนไลน์...ชีวิต ม.ปลาย

2009-07-04T04:47:00.001-07:00

ชีวิต ม.ปลายคืออะไรทำไมใครล้วนบอกฉันว่ามันไม่ง่าย

ฉันเพิ่งเข้าใจมันนี้แหละที่เข้าบอกกันหากไม่มาเจอด้วยตัวเองคงไม่รู้

มันแตกต่างกับการเรียนใน ม.ต้น

มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันต้องมุ่งมั่นนะถ้าฉันยังทำตัวแบบเดิมๆก็คงไม่รอดแน่

ชีวิต ม.ปลายสอนอะไรหลายๆอย่างกับฉัน

สอนให้ฉันรู้จักคำว่ามิตรภาพ

สอนให้รู้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดนั้นคือการตั้งใจทำสิ่งนั้นอย่างไม่ย่อท้อแล้วผลที่จะตามมาคือความสำเร็จ

ต่อไปนี้ฉันต้องขยันมากขึ้น

เพื่อความฝันเพื่ออนาคตและคนที่ฉันรักมากที่สุด

เรียนยังไงให้เก่ง

2009-07-04T04:40:00.000-07:00

10 วิธีเรียนยังไงให้เก่ง
1.มีโต๊ะและเก้าอี้สำหรับนั่งเรียนหนังสือที่บ้าน จำไว้ว่าสิ่งแวดล้อมที่ดีจะช่วยให้เรามีสมาธิในการเรียน
2.ตั้งเป้าหมายอย่างชัดเจนว่าจะอ่านแต่ละวิชา หรือทำการบ้านมากน้อยแค่ไหนและลงมือทำอย่างเต็มที่จนเสร็จ
3.บางวิชาที่ยากๆให้รวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ช่วยกันติว ช่วยกันเรียน ผลัดกันค้นคว้า ตั้งคำถาม จะช่วยให้เก่งกันยกกลุ่ม
4.มีเวลาอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนทุกๆวัน วันละนิดวันละหน่อย ฝึกจนเป็นนิสัย อย่าตั้งใจเรียนหนังสือเป็นพักๆ
5.ฝึกทักษะการเรียนอยู่เสมอๆ เช่น ฝึกอ่านให้เร็วขึ้น จดบันทึกเป็นระบบ จัดระเบียบความคิด และ สรุปเนื้อหาจะช่วยในการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
6.นั่งใกล้ครูมากที่สุด จะได้ไม่มีอะไรมาดึง ความสนใจในการเรียนของเรา
7.ทำการบ้านหรือรายงานที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จทันเวลา ข้อนี้สำคัญมาก เพราะถ้าทำเสร็จเร็วเท่าไร จะมีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้น
8.จัดลำดับความสำคัญของวิชาที่ต้องทำ เช่น วิชาไหนด่วนที่สุด หรือหัวข้อไหนไม่เข่าใจ ต้องเรียงลำดับไว้ และ ทำ ตามให้ได้
9.ทำความเข้าใจว่าครูผู้สอนแต่ละวิชามีการให้คะแนนอย่างไร คะแนนเก็บเท่าไร คะแนนสอบเท่าไร วางแผนทำคะแนนให้ดีในแต่ละส่วน
10.สำคัญที่สุดในการเรียน ก็คือมุ่งมั่นตั้งใจเรียนไม่มีใครช่วยเราได้ ถ้าตัวเราเองไม่อยากเรียนเก่ง เพราะฉะนั้นจำไว้ว่า Work Smart , Not Hard
โดย NuDaw

ที่มา : url http://nudaw.myfri3nd.com/blog/2007/12/9/entry-1
http://nudaw.myfri3nd.com/web_blog/print.php?id=368
-->

ดำเนินชีวิตอย่างไรให้มีความสุข

2009-07-04T04:35:00.000-07:00

ง่ายๆลองอ่านซิ

1. ระลึกเสมอว่า การจะได้พบความรักและความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ก็ต้องประสบกับความเสี่ยงอันมหาศาล

2. เมื่อคุณแพ้ อย่าลืมเก็บไว้เป็นบทเรียน
3. จงปฏิบัติตาม 3Rs
3.1 เคารพตนเอง (Respect for self)
3.2 เคารพผู้อื่น (Respect for others)
3.3 รับผิดชอบต่อการกระทำของตน (Responsibility for all your actions)
4. จงจำไว้ว่า การที่ไม่ทำตามใจปรารถนาของตนบางครั้งก็ให้โชคอย่างน่ามหัศจรรย์
5. จงเรียนรู้กฎ เพื่อจะทราบวิธีการฝ่าฝืนอย่างเหมาะสม
6. จงอย่าปล่อยให้การทะเลาะเบาะแว้งด้วยเรื่องเพียงเล็กน้อย มาทำลายมิตรภาพอันยิ่งใหญ่ของคุณ
7. เมื่อคุณรู้ว่าทำผิด จงอย่ารอช้าที่จะแก้ไข
8. จงใช้เวลาในการอยู่ลำพังผู้เดียวในแต่ละวัน
9. จงอ้าแขนรับการเปลี่ยนแปลง แต่อย่าปล่อยให้คุณค่าของคุณหลุดลอยจากไป
10.จงระลึกไว้ว่า บางครั้งความเงียบก็เป็นคำตอบที่ดีที่สุด
11. จงดำเนินชีวิตด้วยความซื่อสัตย์สุจริต เพื่อที่ว่าเมื่อคุณสูงวัยขึ้นและคิดหวนกลับมาคุณจะสามารถมีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำลงไปได้อีกครั้ง
12. บรรยากาศอันอบอุ่นในครอบครัวเป็นพื้นฐานสำคัญของชีวิต
13. เมื่อเกิดขัดใจกับคนที่คุณรัก ให้หยุดไว้แค่เรื่องปัจจุบัน อย่าขุดคุ้ยเรื่องในอดีต
14. จงแบ่งปันความรู้ เพื่อเป็นหนทางก้าวสู่ความเป็นอมตะ
15. จงสุภาพกับโลกใบนี้
16. จงหาโอกาสท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่าง ๆ ที่คุณไม่เคยไป อย่างน้อยก็ปีละครั้ง
17. จำไว้ว่า ความสัมพันธ์ที่ดีที่สุด คือความรักมิใช่ความใคร่
18. จงตัดสินความสำเร็จของตนด้วยสิ่งที่ต้องเสียสละ
19. จงเข้าใกล้ความรักด้วยการปล่อยวางโปรดส่งมนตรานี้ต่อ ๆ ไปให้คนอื่นๆได้อ่าน

เรื่องตลกๆ

2009-07-03T23:17:00.000-07:00

71 เรื่องของผู้หญิงที่ผู้ชายอยากรู้แต่ไม่ปล้าถาม

1. เวลาผู้หญิงเข้าห้องน้ำ จะเปิดซิปกระโปรงหรือถลกเอา?ตอบ : แล้วแต่สะดวก แต่ส่วนมากถลก
2. ผู้หญิงสวมกระโปรงยาวเป็นคนเรียบร้อยใช่ไหม?ตอบ : ไม่เสมอไป อาจเป็นแฟชั่น
3. มีเสื้อผ้าเต็มตู้ จนไม่มีช่องว่างให้แมลงสาบหายใจ แต่ทำไมยังบอกว่าไม่มีอะไรจะใส่?ตอบ : ก็หาที่ถูกใจกับอารมณ์วันนี้ยังไม่ได้ หรืออาจจะเรียกให้ดูดีหน่อย อาจจะบอกว่า เพื่อความเหมาะสมกับสถานการณ์ในแต่ละวัน หรือว่าแฟชั่นช่วงนั้นๆ
4. ทำไมผู้หญิงต้องมุ่งมั่นเอากับการทำให้ผมตรงเรียบ แบบเอาเป็นเอาตายด้วย?ตอบ : แล้วจะให้มันยุ่งทำไมละ
5. สวมร้องเท้าส้นสูงแหลมๆ ทำไมถึงทรงตัวได้?ตอบ : เป็นพรสวรรค์ตั้งแต่ชาติก่อน
6. เจ้ามาสคาร่านะ มันจะทำให้คุณดูดีขึ้นเหรอ?ตอบ : โคตรๆ ถ้ายาวทิ่มตาผู้ชายได้ จะแฮปสุดๆ
7. น้ำหนักที่เพิ่มขึ้น เป็นโศกนาฏกรรมชีวิตเลยหรือ?ตอบ : ไม่ใช่แค่น้าหนัก แต่รวมถึงเอว ตะโพก พุง ต้นแขน ต้นขา และรอบคอ
8. ต้องการอะไร ทำไมไม่พูดตรงๆ และทำไมต้องคิดว่าผู้ชายต้องเป็นผู้หยั่งรู้ดินฟ้าด้วยตอบ : อ้าว ไม่รู้นี่ว่าผู้ชายไม่ฉลาด
9. เวลาคนอุ้มท้อง นอนหงายหรือนอนตะแคง?ตอบ : ทั้งสองอย่าง แล้วแต่ความเมื่อย
10. ทำไมต้องเติมแป้งที่ใบหน้าอยู่ตลอดเวลาตอบ : อยากสวย
11. เป็นโสดทำไม?ตอบ : ที่หาได้ก็ไม่ดี ที่ดีๆ ก็หาไม่ได้
12. ผู้หญิงตายด้าน มีหรือเปล่า?ตอบ : ผู้หญิงที่ตายด้านก็เพราะคำตอบข้อ 11 นั่นแหละ
13. ทำไมต้องมีร้องเท้าหลายสิบคู่ด้วย มันต่างกันยังไง?ตอบ : ทำไมผู้ชายถึงชอบมีเมียที่ละหลายคน มันต่างกันยังไง
14. ทำไมฝีมือการขับรถของผู้หญิงไม่เป็นสับปะรดเอาซะเลย?ตอบ : ก็เพิ่งรู้ตอนคุณถาม แต่ผู้หญิงก็ไม่ได้เมาแล้วขับ เอ๊อๆๆๆ
15. ทำไมผู้หญิงชอบกินผลไม้ดอง?ตอบ : แล้วทำไมผู้ชายชอบดื่มเหล้า สูบบุหรี่
16. เวลาคุณเสยผมแปลว่าเชิญชวนใช่ไหม?ตอบ : ไม่ว่ากันถ้าจะคิดอย่างนั้น ขนาดผู้หญิงด่าคุณ ยังหาว่า ผู้หญิงชอบ
17. กระเป๋าสะพายราคาเป็นหมื่นๆ นั้น มันวิเศษยังไง?ตอบ : แล้วสุราราคาแพงๆ ทำไมคุณบอกว่าอร่อย
กว่าราคาถูก ทั้งๆ ที่ดื่มแล้วก็เมาเหมือนกัน
18. กลัวลิปสติกเลอะเวลากินข้าว แล้วทำไมต้องทาก่อนออกไปกินข้าวด้วย?ตอบ : คำตอบเดียวกันกับ คุณรู้ว่าเที่ยวผู้หญิง นอกใจเมีย เสี่ยงต่อการเป็นเอดส์ แล้วทำทำไม
19. ส้มตำเป็นยาอายุวัฒนะเหรอ?ตอบ : ก็อยากผอม สวย และเอาใจผู้ชายอย่างคุณไง
20. ผู้หญิงสวมกระโปรงสั้น เพราะอยากอวดให้ผู้ชายเห็นเรียวขาหรือเปล่า?ตอบ : ใช่ ไม่ได้แค่อวดกับผู้ชายนะกับผู้หญิง ถ้าฉันขาสวย ฉันก็อยากอวดพวกหล่อนด้วยเหมือนกัน
21. ในการปฏิบัติกิจพิเศษ ผู้หญิงสามารถรับได้สูงสุดกี่หนในคราวเดียว?ตอบ : ผู้ชายทำได้กี่หนก็รับได้เท่านั้นแหละ ว่าแต่ทำได้หรือเปล่าเหอะ
22. เสื้อชั้นใน ตะขอหน้ากับตะขอหลัง มันต่างกันตรงไหน?ตอบ : ตะขอหน้าสำหรับผู้ชายมือใหม่ ตะขอหลังสำหรับขั้นเทพ คุณละ ขั้นไหน
23. เวลามีรอบเดือน เจ็บปวดหรือเปล่า?ตอบ : เจ็บปวด ไม่ทุกคนและก็ไม่ทุกครั้ง
24. คุณซักกางเกงในกันบ่อยแค่ไหน?ตอบ : บ่อยเท่าที่จะทำได้ นุ่งซ้ำไม่ลงเหมือนคุณหรอก
25. ผู้ชายเก่งกับผู้ชายรวย อย่างไหนมีน้ำหนักกว่ากันตอบ : ถ้าทั้งเก่ง ทั้งรวย น้ำหนักจะดีมากๆ
26. ทำไมคุณเดินช้อปปิ้งโดยที่ไม่เหมื่อย ไม่เหนื่อย ไม่เบื่อกันเลยตอบ : เวลาที่คุณดื่มสังสรรค์กับเพื่อนคุณถึงสว่าง คุณไม่อยากเลิก ไม่เหนื่อย ไม่เบื่อ ไม่กลัวเมียเวลาเข้าบ้านบ้างหรือ27. เพชรมันสวยยังไง ทำไมใฝ่ฝันจะเป็นเจ้าของกันหนักหนาตอบ : ก็มันสวยกว่าก้อนหินนี่
28. คุณนอนหลับท่าไหนกันบ้างตอบ : ทุกท่าที่ทำให้หลับสบาย
29. จุดยุทธศาสตร์ของผู้หญิงน่ะ จริงๆแล้วมีตรงไหนบ้างตอบ : ถามแฟนคุณจะดีที่สุด
30. คุณเคยช่วยตัวเองใช่ไหมตอบ : คุณถามเพราะไม่รู้จริงๆ เหรอ31. ผู้หญิงบ้างคนทำอาหารไม่เป็นเลยจริงๆ หรือว่าแกล้งทำตอบ : ทำน่ะ มันทำได้ แต่จะขาดรสอร่อย
32. ทำไมผู้หญิงวิตกจริตกันเอามากๆตอบ : คุณเรียกว่าวิตกจริตแต่ผู้หญิงเรียกว่า กลัว
33. ทำไมผู้หญิงถึงได้ตั้งใจและเรียนเก่งกันนักตอบ : ก็เพราะผู้หญิงขับรถไม่เป็นสับปะรดไง
34. ยามเข้านอน คุณสวมชุดชั้นในกันหรือเปล่าตอบ : แล้วแต่คน ส่วนมาก ไม่
35. ทำไมต้องรวบผมครึ่งเดียวตอบ : มันจำเป็นที่จะต้องรวบหมดด้วยเหรอ3
6. ตอนสวมชุดเกาะอก เปิดไหล่ใส่เสื้อชั้นในกันหรือเปล่าตอบ : ใส่บ้าง ไม่ใส่บ้างแล้วแต่ชุด3
7. ตอนสวมชุดว่ายน้ำ คุณสวมกางเกงในด้วยหรือเปล่าตอบ : คำตอบเดียวกับข้อ 36
38. เคยจินตนาการแบบอีโรติกกับผู้ชายที่กำลังอยู่ตรงหน้าบ้างไหมตอบ : ไม่เคยเพราะแค่เจอหน้าก็อารมณ์หดหมดแล้ว แต่ถ้ากับดารา ก็ไม่แน่39. ชุดโชว์ร่องอกน่ะ อยากให้ผู้ชายดูใช่ไหมตอบ : คล้ายๆกับคำตอบข้อ 20
40. ทำไม ต้องอคติกับแม่สามีด้วย (กำลังจะคิดให้มี”วันแม่ยาย”)ตอบ : อาจจะเพราะรักผู้ชายคนเดียวกันก็ได้มั้ง
41. เอ่อ ! ..คุณชอบท่าไหนมากที่สุดตอบ : ทำไมคุณไม่ถามว่าเกลียดท่าไหนที่สุด จะตอบง่ายกว่า
42. คุณจะเปลี่ยนมาเป็นศาสนาเดียวกับผมได้ไหมตอบ : ได้ แต่คุณลองให้เหตุผลดีๆ มาซัก 3 ข้อ
43. ถ้ามาอยู่บ้านผู้ชายแล้ว ผู้หญิงเขาจะช่วยค่าใช้จ่ายในบ้านไหมตอบ : แล้วทำไมผู้หญิงต้องไปอยู่บ้านคุณด้วย
44. ทำไมผู้หญิงต้องเอาเป็นเอาตายกับวันครบรอบสารพัดวันด้วยตอบ : ที่จริงผู้หญิงทุกคนอยากจะรู้ว่าผู้ชายที่รัก จะรักและสนใจอะไร เกี่ยวกับตัวเธอบ้างไหม
45. ผู้หญิงเคยสวมกางเกงในกลับด้านกันบ้างไหมตอบ : เคย (โดยส่วนตัวไม่เคย)
46. กางเกงเป้าต่ำน่ะ ใส่สบายดีจริงๆหรือเปล่าตอบ : ก็สบายต่อสายตาผู้ชายไง
47. ทำไมต้องให้ผู้ชายเป็นฝ่ายเลี้ยงทุกครั้งที่ออกเดทตอบ : ไม่ได้ตั้งใจ
48. คุณเคยดูหนังโป๊กันใช่ไหมตอบ : ใช่ ชอบด้วย
49. ระหว่างเครื่องสำอางกับอาหาร คุณให้อะไรเป็นที่หนึ่งตอบ : เครื่องสำอาง
50. เคยแอบมองเป้าผู้ชายกันบ้างหรือเปล่าตอบ : ไม่มองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ได้รูดซิป
51. ทำไมต้องหวง เวลาที่คุณผู้ชายไปสังสรรค์กับเพื่อนผู้ชายด้วยกันตอบ : ก็เพราะว่าไม่ได้ไปด้วยไง จริงๆ แล้วอยากไปด้วย
52. ทำไมชอบคิดจับผิดว่าคนนั้นคนนี้เป็นเกย์ตอบ : เพราะพวกเขาชอบเรียกพวกเราว่า ชะนี
53. คุณแอบชอบเพื่อนของแฟนบ้างไหมตอบ : จะชอบเข้าไปได้ยังไง อ้วนดำและขนาดนั้น
54. ทำไมเป็นนักสำรวจมือทองกันจัง ซ่อนอะไรไว้ตรงไหนหาเจอหมดตอบ : พรสวรรค์อีกนั่นแหละ
55. ผ่าท้องคลอด หมอผ่าตรงไหนตอบ : ใต้สะดือ
56. สวมถุงน่องข้างนอกหรือข้างในกางเกงในตอบ : ข้างนอก (ไม่ใช่ซูเปอร์แมนนะ)
57. ครีมทาหน้าขาวน่ะ ขาวจริงๆ หรือเปล่าตอบ : ถามพอนด์ส ดูสิคะ
58. ผู้หญิงอายุมากๆ ยังมีความรู้สึกทางเพศไหมตอบ : ถามญาติผู้ใหญ่คุณดูดีกว่าไหม59. ทำไมชอบทำสีผมกันจัง ทำไมคิดว่าจะทำให้ดูดีขึ้นตอบ : คุณคิดว่าผมสีขาวกับสีดำ สีไหนดูดีกว่ากัน
60. ทำไมต้องหึงหวงอย่างไม่มีเหตุผลตอบ : คุณรู้ได้ไงว่าไม่มีเหตุผล เหตุผลมีเป็นพันๆ ข้อ แต่คุณไม่ยอมรับรู้ต่างหาก
61.ทำไมต้องให้โทรหาทุกวันตอบ : จะได้รู้ไงว่าคุณมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
62. การไม่ปฏิเสธ คือการยอมรับหรือเปล่าตอบ : ใช่
63. การที่คุณโทรหาผม แสดงว่าคุณชอบผมเข้าแล้วใช่ไหมตอบ : เปล่า ฉันชอบเพื่อนคุณต่างหาก
64. คุณแอบชอบแฟนของเพื่อนหรือเปล่าตอบ : จะแอบชอบได้ยังไงมีแต่ผู้หญิง
65. การที่คุณเงียบ แปลว่าคุณยอมใช่ไหมตอบ : ยอม อาย ลังเล … แล้วแต่ขณะนั้นแต่อยู่ใน 3แบบนี้
66. คุณภูมิใจมากใช่ไหมที่มีรายได้สูงกว่าผู้ชายตอบ : ทำไมไม่คิดให้มีมากกว่าผู้หญิงละ
67. ผู้หญิงแกร่ง ลึกๆ แล้วก็ต้องการผู้ชายใช่หรือเปล่าตอบ : ต้องการให้ได้ดั่งใจ
68. คุณร้องไห้เพื่อเรียกร้องความสนใจหรือเปล่า?ตอบ : ร้องไห้เพราะเสียใจ ทุกข์ใจ ที่ทำไมผู้ชายดีๆ หายากจัง69. ทำไมต้องถอนขนคิ้วด้วยตอบ : จุดประสงค์เดียวกับการโกนหนวดของผู้ชายนั่นแหละ
70. ทำไมไม่เคยเข้าใจผู้ชายเลยตอบ : แล้วคุณน่ะเคยเข้าใจผู้หญิงบ้างหรือเปล่า
71.เวลาเลือกเสื้อผ้า ไมผู้หญิงต้องจับเสื้อผ้าทุกตัวที่อยู่บนราวแขวนตอบ : ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากได้ทุกตัวที่อยู่ในร้านนั่นแหละ

ที่มา http://www.joejamsai.com/

In my futuer

2009-07-03T23:05:00.000-07:00

In Myfutuer

I want to be teacher becaurse I like learn and read books.

I liks explin knowledge to my friends.

I happy it look teacher teach with student for every time.

teacher is sacrifice,dignified and have humanity. I hope teacher good.

คุณค่าและข้อคิดในวรรณคดีเรื่องอิเหนา

2009-06-27T19:28:00.000-07:00

คุณค่าในวรรณคดี
๑. คุณค่าในด้านเนื้อเรื่อง บทละครเรื่องอิเหนา มีโครงเรื่องและเนื้อเรื่องที่สนุก โครงเรื่องสำคัญเป็นเรื่องการชิงบุษบาระหว่างอิเหนากับจรกา เรื่องความรักระหว่างอิเหนากับบุษบา เนื้อเรื่องสำคัญก็คือ อิเหนาไปหลงรักจินตะหรา ทั้งที่มีคู่หมั้นอยู่แล้วซึ่งก็คือบุษบา ทำให้เกิดปมปัญหาต่างๆ
๒. คุณค่าในด้านวรรณศิลป์
๒.๑ ความเหมาะสมของเนื้อเรื่องและรูปแบบ บทละครอิเหนาเป็นบทละครใน มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับกษัตริย์ กลวิธีการดำเนินเรื่องจึงยึดรูปแบบอย่างเคร่งครัด อากัปกิริยาของตัวละครต้องมีสง่า มีลีลางดงามตามแบบแผนของละครใน โดยเฉพาะการแสดงศิลปะการร่ายรำจะต้องมีความงดงาม ภาษาที่ใช้เหมาะสมกับตัวละคร จะใช้ถ้อยคำไพเราะ แสดงออกถึงอารมณ์ของตัวละคร ไม่ว่าจะเป็นความอาลัยอาวรณ์ ความโกรธ ความรัก การประชดประชัน กระบวนกลอนตลอดจนเพลงขับร้องและเพลงหน้าพาทย์มีความไพเราะอย่างยิ่ง ซึ่งถือว่าเป็นบทละครในที่เพียบพร้อมด้วยรูปแบบของการละครอย่างครบถ้วน
๒.๒ การบรรยายและการพรรณนามีความละเอียดชัดเจน ทำให้เกิดจินตภาพ ไม่ว่าจะเป็นฉาก เหตุการณ์ สภาพบ้านเมือง ภูมิประเทศ รวมทั้งอารมณ์และความรู้สึกของตัวละคร ผู้อ่านเกิดความรู้สึกและความเกิดความเข้าใจในบทละครเป็นอย่างดี เนื่องจากการใช้โวหารเรียบเรียงอย่างประณีต เรียบง่าย และชัดเจน
๒.๓ การเลือกใช้ถ้อยคำดีเด่นและไพเราะกินใจ การใช้ถ้อยคำง่าย แสดงความหมายลึกซึ้ง กระบวนกลอนมีความไพเราะ เข้ากับบทบาทของตัวละคร โดยใช้กลวิธีต่างๆ ในการแต่ง
๒.๔ การใช้ถ้อยคำให้เกิดเสียงเสนาะ คำสัมผัสในบทกลอนทำให้เกิดเสียงเสนาะ มีทั้งสัมผัสสระและสัมผัสอักษร ทำให้กลอนเกิดความไพเราะ
๓. คุณค่าในด้านความรู้
๓.๑ สังคมและวัฒนธรรมไทย พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงสร้างฉากและบรรยากาศในเรื่องให้เป็นสังคม วัฒนธรรม และบ้านเมืองของคนไทย แม้ว่าบทละครเรื่องอิเหนาจะได้เค้าเรื่องเดิมมาจากชวา ทำให้ผู้อ่านเข้าใจสังคมและวัฒนธรรม ตลอดจนขนบธรรมเนียมประเพณีไทยในพระราชสำนักและของชาวบ้านหลายประการ
๔. คุณค่าทางด้านการละครและศิลปกรรม
๔.๑ การละคร บทละครเรื่องอิเหนาเป็นยอดของละครรำ เพราะใช้คำประณีต ไพเราะ เครื่องแต่งตัวละครงดงาม ท่ารำงาม บทเพลงขับร้องและเพลงหน้าพาทย์กลมกลืนกับเนื้อเรื่องและท่ารำ จึงนับว่าดีเด่นในศิลปะการแสดงละคร
๔.๒ การขับร้องและดนตรี วงดนตรีไทยนิยมนำกลอนจากวรรณคดีเรื่องอิเหนาไปขับร้องกันมาก เช่น ตอนบุษบาเสี่ยงเทียน และตอนประสันตาต่อนก เป็นต้น
๔.๓ การช่างของไทย ผู้อ่านจะได้เห็นศิลปะการแกะสลักลวดลายการปิดทองล่องชาด และลวดลายกระหนกที่งดงามอันเป็นความงามของศิลปะไทย ซึ่งจะทำให้เกิดความภาคภูมิใจในความเป็นชาติ

ข้อคิด
๑. การเอาแต่ใจตนเอง อยากได้อะไรเป็นต้องได้ จากในวรรณคดีเรื่องอิเหนานั้น เราได้ข้อคิดเกี่ยวกับการเอาแต่ใจตนเอง อยากได้อะไรเป็นต้องได้ ไม่รู้จักระงับความอยากของตน หรือพอใจในสิ่งที่ตนมีแล้ว ซึ่งการกระทำเช่นนี้ทำให้เกิดปัญหามากมายตามมา และคนอื่นๆ ก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย ดังเช่นในตอนที่อิเหนาได้เห็นนางบุษบาแล้วเกิดหลงรัก อยากได้มาเป็นมเหสีของตน กระนั้นแล้ว อิเหนาจึงหาอุบายแย่งชิงนางบุษบา แม้ว่านางจะถูกยกให้จรกาแล้วก็ตาม โดยที่อิเหนาได้ปลอมเป็นจรกาไปลักพาตัวบุษบา แล้วพาไปยังถ้ำทองที่ตนได้เตรียมไว้ ซึ่งการกระทำของอิเหนานั้นเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้อง ทำให้ผู้คนเดือดร้อนไปทั่ว พิธีที่เตรียมไว้ก็ต้องล่มเพราะบุษบาหายไป อีกทั้งเมืองยังถูกเผา เกิดความเสียหายเพียงเพราะความเอาแต่ใจอยากได้บุษบาของอิเหนานั่นเอง
๒. การใช้อารมณ์ ในชีวิตของมนุษย์ทุกคนนั้น ย่อมต้องประสบพบกับเรื่องที่ทำให้เราโมโห หรือทำให้อารมณ์ไม่ดี ซึ่งเมื่อเป็นดังนั้น เราควรจะต้องรู้จักควบคุมตนเอง เพราะเมื่อเวลาเราโมโห เราจะขาดสติยั้งคิด เราอาจทำอะไรตามใจตัวเองซึ่งอาจผิดพลาด และพลอยทำให้เกิดปัญหาตามมาอีก ฉะนั้นเราจึงต้องรู้จักควบคุมอารมณ์ตนเอง และเมื่อเรามีสติแล้วจึงจะมาคิดหาวิธีแก้ปัญหาต่อไป ซึ่งภายในเรื่องอิเหนาเราจะเห็นได้จากการที่ท้าวดาหาได้ประกาศยกบุษบาให้ใครก็ตามที่มาสู่ขอ โดยจะยกให้ทันที เพราะว่าทรงกริ้วอิเหนาที่ไม่ยอมกลับมาแต่งงานกลับบุษบาตามที่ได้หมั้นหมายกันไว้ การกระทำของท้าวดาหานี้ได้ก่อให้เกิดปัญหาและความวุ่นวายหลายอย่างตามมา และท้าวดาหานั้นยังกระทำเช่นนี้โดยมิได้สนใจว่าบุตรสาวของตนจะรู้สึกเช่นไร หรือจะได้รับความสุขหรือความทุกข์หรือไม่
๓. การใช้กำลังในการแก้ปัญหา โดยปกติแล้ว เวลาที่เรามีปัญหาเราควรจะใช้เหตุผลในการแก้การปัญหานั้น ซึ่งถ้าเราใช้กำลังในการแก้ปัญหา นั้นเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งอาจจะทำให้เกิดผลเสียตามมา และอาจเป็นการทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนไปด้วย ตัวอย่างเช่น ท้าวกะหมังกุหนิงที่ได้ส่งสารมาสู่ขอบุษบาให้กับวิหยาสะกำบุตรของตน เมื่อทราบเรื่องจากท้าวดาหาว่าได้ยกบุษบาให้กับจรกาไปแล้ว ก็ยกทัพจะมาตีเมืองดาหาเพื่อแย่งชิงบุษบา ซึ่งการกระทำที่ใช้กำลังเข้าแก้ปัญหานี้ก็ให้เกิดผลเสียหลายประการ ทั้งทหารที่ต้องมาต่อสู้แล้วพากันล้มตายเป็นจำนวนมาก สูญเสียบุตรชาย และในท้ายที่สุดตนก็มาเสียชีวิต เพียงเพราะต้องการบุษบามาให้บุตรของตน
๔. การไม่รู้จักประมาณตนเอง เราทุกคนเมื่อเกิดมาแล้ว ย่อมมีในสิ่งที่แตกต่างกัน เกิดมาในสภาวะแวดล้อมที่แตกต่างกัน เราก็ควรรู้จักประมาณตนเองบ้าง ใช้ชีวิตไปกับสิ่งที่คู่ควรกับตนเอง พอใจในสิ่งที่ตนมี เราควรเอาใจเขามาใส่ใจเรา คำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่นด้วย ถ้าเรารู้จักประมาณตนเองก็จะทำให้เราสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข ซึ่งถ้าเราไม่รู้จักประมาณตนเอง ก็อาจทำให้เราไม่มีความสุข เพราะไม่เคยสมหวังในชีวิต เช่นกับ จรกาที่เกิดมารูปชั่ว ตัวดำ อัปลักษณ์ หน้าตาน่าเกลียด จรกานั้นไม่รู้จักประมาณตนเอง ใฝ่สูง อยากได้คู่ครองที่สวยโสภา ซึ่งก็คือบุษบา เมื่อจรกามาขอบุษบา ก็ไม่ได้มีใครที่เห็นดีด้วยเลย ในท้ายที่สุด จรกาก็ต้องผิดหวัง เพราะอิเหนาเป็นบุคคลที่เหมาะสมกับบุษบาไม่ใช่จรกา
๕. การทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด หรือคำนึงถึงผลที่จะตามมา การจะทำอะไรลงไป เราควรจะคิดทบทวนหรือ ชั่งใจเสียก่อนว่าเป็นการกระทำที่ถูกต้องหรือไม่ ทำแล้วเกิดผลอะไรบ้าง แล้วผลที่เกิดขึ้นนั้นก่อความเดือดร้อนให้ผู้อื่นหรือไม่ เกิดอย่างไรบ้าง เมื่อเรารู้จักคิดทบทวนก่อนจะกระทำอะไรนั้น จะทำให้เราสามารถลดการเกิดปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น หรือสามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้ทันท่วงที ถ้าเราทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด ก็มีแต่จะเกิดปัญหาตามมามากมาย เราจะเห็นตัวอย่างได้จากเรื่องอิเหนาในตอนที่อิเหนาได้ไปร่วมพิธีศพของพระอัยกีแทนพระมารดาที่เมืองหมันหยา หลังจากที่อิเหนาได้พบกับจินตะหราวาตี ก็หลงรักมากจนเป็นทุกข์ ไม่ยอมกลับบ้านเมืองของตน ไม่สนใจพระบิดาและพระมารดา ไม่สนใจว่าตนนั้นมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ซึ่งมิได้คำนึงถึงผลที่จะตามมาจากปัญหาที่ตนได้ก่อขึ้น จากการกระทำของอิเหนาในครั้งนี้ก็ได้ทำให้เกิดปัญหาหลายอย่างตามมา

การวิจักษ์เเละการวิจารณ์วรรณคดี

2009-06-13T19:52:00.000-07:00

การอ่านวรรณคดี
ผู้อ่านวรรณคดีจะมีจุดมุ่งหมายต่างๆดังนี้
1. อ่านเพื่อความเพลิดเพลินอารมณ์
2. อ่านเพราะชอบว่าเป็นเรื่องที่ถูกกับนิสัยและชีวิตของตน
3. อ่านเพราะชอบว่าเป็นเรื่องที่แปลกและต่างกับที่ตนเคยพบมา
4. อ่านอย่างเพ่งเร็งข้อเท็จจริงเหมือนอ่านตำรา
5. อ่านเพื่อเพิ่มพูนประสบการณ์ชีวิต
6. อ่านเพื่อรับรสความงาม ความไพเราะของบทประพันธ์
นาย วิทย์ ศิวะศริยานนท์ มีความเห็นว่า 4 ข้อแรก เป็นการบกพร่องและทำให้ขาดสาระสำคัญไป วรรณคดีไม่ใช่สิ่งที่อ่านเพื่อฆ่าเวลาหรือเพลิดเพลินเพียงอย่างเดียว การอ่านวรรณคดีที่แท้จริงคือการพยายามทำความเข้าใจบทประพันธ์ให้ปรุโปร่งและพยายามใช้จินตภาพสร้างอารมณ์ของกวีขึ้นในจิตใจของเรา เพื่อจะได้เข้าถึงสารที่กวีต้องการสื่อ การประพันธ์วรรณคดีเป็นการสื่อสารอย่างหนึ่งซึ่งกวีจะต้องสามารถระบายความรูสึกของตนโดยใช้ภาษาเป็นสื่อให้ผู้อ่านเข้าใจได้มากที่สุด ไม่เพียงแต่แสดงความรูสึกออกไปเท่านั้น ผู้อ่านจะต้องมีจินตนาการสามารถพาตนเข้าไปอยู่ในสภาพสมมุติด้วยสติปัญญา คำว่าสติปัญญา ตามคำแนะนำตรงกับคำว่า วิจารณญาณ ที่เรามักได้ยินกัน ซึ่งเป็นการกลั่นกรองเอาคุณค่าที่แท้จริงของวรรณคดีที่แท้จริงออกมา
การวิจักษ์และการวิจารณ์วรรณคดี
วรรณคดี คือ ผลงานที่สืบทอดกันมานาน เป็นหนังสือที่มีคุณค่า
การวิจักษ์วรรณคดี คือ การเกิดความเข้าใจแจ่มแจ้งจนตระหนักในคุณค่าของวรรณคดีเรื่องหนึ่งๆว่าเป็นงานศิลปะที่ถึงพร้องเพียงใด มีข้อดีข้อเด่นอย่างไร ความตระหนักดังกล่าวจะนำไปสู่ความซาบซึ้งในคุณค่า ทำให้เกิดความหวงแหน อยากจะรักษาไว้เป็นสมบัติของชาติ
การวิจารณ์วรรณคดี คือ การแสดงความคิดเห็นส่วนตัว ว่าชอบหรือไม่ชอบเรื่องที่อ่านนั้นอย่างไร บางครั้งอาจติชมไปว่าดีหรือไม่ดีด้วย แต่ผู่อ่านที่ดีต้องไม่หยุดอยู่แค่นั้น ควรจะถามตนเองต่อว่าที่ชอบหรือไม่ชอบ ที่ว่าดีหรือไม่ดีนั้นเพราะเหตุใด